Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 249/22 w sprawie ze skargi J.H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę kasacyjną.

|III FSK 569/23 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 249/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. H. K. (dalej jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie

z dnia 18 marca 2022 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej z tytułu opłaty targowej.

W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że rozstrzygając sprawę

w pierwszej kolejności zwrócić należało uwagę, że orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Klubu Sportowego solidarnie z pozostałymi członkami zarządu za zaległości Klubu z tytułu opłaty targowej za okresy objęte zaskarżoną decyzją, było już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartej w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20. Następnie WSA w Lublinie podkreślił, że w prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 459/20, którego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania związany był organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia 18 marca 2022 r., jak i również sąd w niniejszej sprawie, sąd uznał, że spełnione zostały wynikające z przepisów przesłanki odpowiedzialności solidarnej skarżącego, jako członka zarządu Klubu Sportowego za zaległości z tytułu pobranych i niewpłaconych opłat targowych za okresy objęte zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami za zwłokę i nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, zaś decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2018 r. o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu została wydana przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość,

z jednym tylko, choć istotnym wyjątkiem, co spowodowało uchylenie decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji zawartej we wskazanym wyroku, doszło bowiem do powstania zaległości Klubu Sportowego jako inkasenta w opłacie targowej pobranej i niewpłaconej za okresy wskazane w decyzji rozliczeniowe 2013 r., egzekucja

z majątku Klubu okazała się w całości bezskuteczna, nie został we właściwym czasie złożony wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, przy czym nie było wątpliwości, że przesłanka upadłości w stosunku do Klubu Sportowego, wynikająca

z treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r., nr 60, poz. 535 ze zm., dale jako: p.u.n.), polegająca na niewykonywaniu swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaistniała już 2007 r., nie można zatem było przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za niezłożenie we właściwym czasie wniosku

o ogłoszenie upadłości Klubu i nie wskazał on majątku Klubu Sportowego, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Klubu w całości lub w znacznej części. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że okoliczności objęte ustaleniami wyrażonymi wyroku

I SA/Lu 459/20 nie mogły być - i nie były - przedmiotem ponownych ustaleń ani

w postępowaniu podatkowym, ani nie mogły podlegać ponownym ocenom

w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

WSA w Lublinie podkreślił, że w wyroku I SA/Lu 459/20 sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wykazał, czy zaległości w opłacie targowej objęte decyzją

o odpowiedzialności skarżącego nadal istnieją, tzn. czy nie uległy one przedawnieniu. Zaznaczył, że organ odwoławczy nie wskazał, czy zaistniała jakakolwiek przesłanka, wynikająca z treści art. 70 § 2 - § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: O.p.), powodująca przerwanie albo zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania Klubu Sportowego z tytułu zobowiązania w opłacie targowej za wskazane w decyzji miesiące 2013 r. Na zaistnienie jakiejkolwiek przesłanki zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania Klubu Sportowego nie wskazywały też materiały znajdujące się w aktach sprawy. Z tego względu Sąd we wskazanym wyroku wskazał w sposób wiążący, że prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy powinien zbadać i dołączyć do akt sprawy dokumentację niezbędną dla oceny, czy nie miał do czynienia z przedawnioną zaległością Klubu Sportowego. Sąd pierwszej instancji zauważył przy tym, że tylko w tym zakresie dopuszczalne, a zarazem konieczne, było dokonanie odpowiednich ustaleń w oparciu

o zgromadzone i włączone do akt sprawy dowody. W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że nie uległy przedawnieniu zobowiązania Klubu jako inkasenta za miesiące od stycznia do września 2013 r. w opłacie targowej, którego to bieg terminu, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. rozpocząłby się z początkiem roku 2014 i upłynął z końcem 2018 roku. Kolegium ustaliło bowiem, że należności z tytułu opłaty targowej za okresy, o których była mowa

w kontrolowanej decyzji, objęto tytułami wykonawczymi nr [...], [...] - z 22 maja 2013 r. oraz [...] z 24 września 2015 r. oraz, że na podstawie tych tytułów zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w P. w dniu 10 lutego 2016 r. w związku z ww. tytułami wykonawczymi o zastosowaniu środka egzekucyjnego Klub został powiadomiony 24 lutego 2016 r. Termin przedawnienia zaczął biec na nowo od 11 lutego 2016 r. Następnie w dniu 10 września 2019 r. zastosowano kolejny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu

z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...]

w K., co ponownie przerwało bieg terminu przedawnienia, który po przerwaniu

10 lutego 2016 r. upłynąłby 11 lutego 2021 r. W tym zakresie organ odwoławczy tłumaczył, że zgodnie z informacją banku z dnia 10 września 2019 r. to drugie zajęcie nie mogło być zrealizowane w całości ze względu na brak dostatecznych środków. Zatem w dniu 10 września 2019 r. doszło do ponownego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań o których mowa w decyzji (klub został o tym powiadomiony 26 września 2019 r.), wobec czego termin przedawnienia zobowiązania z powyższego tytułu wykonawczego zaczął na nowo biec od 11 września 2019 r. (upłynie zatem 11 września 2024 r.) W świetle art. 70 § 4 Op., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, zawarte

w zaskarżonej decyzji oceny co do istnienia zaległości w opłacie targowej za miesiące od stycznia do września 2013 r. Sąd pierwszej instancji uznał za trafne i stwierdził, że organ odwoławczy w pełni zrealizował wskazania, wynikające z tego wyroku. Wyrok ten

w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego, który na zasadzie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżył go w całości. Natomiast na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

w zw. z art. 176 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p.

w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 180 O.p. w zw. z art. 191 O.p. przez zaniechanie przez Sąd uchylenia zaskarżonej decyzji organu podatkowego w sytuacji, gdy:

- w toku prowadzonego wobec skarżącego postępowania uchylono się od podjęcia wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności ustalenie okresu, w którym skarżący pełnił funkcję członka Zarządu Stowarzyszenia Klubu Sportowego C. i oparcie się

w tym zakresie wyłącznie na danych zawartych w odpisie z KRS dla Stowarzyszenia, w sytuacji, gdy okoliczność pełnienia przez obciążonego zaległością podatkową Stowarzyszenia funkcji członka Zarządu jest okolicznością niezbędną dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania stowarzyszenia;

- zaniechano przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodów w sprawie, zaniechano również zażądania dokumentów Stowarzyszenia znajdujących się

w posiadaniu A. M. w sytuacji, gdy dokumenty znajdujące się

w posiadaniu tej osoby jako doradcy podatkowego, w tym księgi Stowarzyszenia posiadane przez tę osobę mogą zawierać istotne informacje z punktu widzenia możliwości ustalenia okresu, w jakim skarżący pełnił funkcję członka zarządu Stowarzyszenia, zaś poprzestanie przez organy na jednokrotnym wezwaniu doradcy podatkowego do przekazania dokumentacji, bez zwolnienia tej osoby

z tajemnicy zawodowej jawi się jako niczym nieuzasadnione uchylenie się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy;

- organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadków członków zarządu Stowarzyszenia Klubu Sportowego C. w okresie do października 2011 r. na okoliczność ustalenia statusu skarżącego jako członka zarządu Stowarzyszenia oraz okoliczności kiedy i w jakiej formie została przez niego złożona rezygnacja z pełnienia tej funkcji, które to czynności były niezbędne i konieczne dla ustalenia rzeczywistej możliwości przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zaległości publicznoprawne Stowarzyszenia, zaś powołanie w tym zakresie na brak obowiązku poszukiwania dowodów przez ograny podatkowe, przy jednoczesnym ustaleniu odpowiedzialności podatkowej pozostałych członków zarządu i posiadaniu przez organy wiedzy o tym, kto i w jakim czasie pełnił funkcję członka zarządu Stowarzyszenia, oraz posiadaniu dokładnych danych adresowych tych osób, jawnie świadczy o uchyleniu się od obowiązku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w tym zakresie;

- w toku postępowania nie podjęto przez organy postępowania działań umożliwiających odnalezienie dokumentacji osobowej Klubu Sportowego

w postaci chociażby komisyjnych oględzin dokumentów pozostałych w siedzibie Klubu Sportowego z udziałem skarżącego, które pozwoliłyby na dokładne przeszukanie i skonfrontowanie stanu posiadanych dokumentów przez organ podatkowy z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy;

- przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy pominięto przez organy zgromadzonych

w materiale dowodowym sprawy 4 oświadczeń świadków: A. K., D. C., L. L. i M. Z. potwierdzonych przez notariusza w przepisany sposób w sytuacji, gdy oświadczenia te jednoznacznie wskazują na to kiedy skarżący pełnił funkcję zarządczą w Klubie C. i kiedy złożył swoją rezygnację oraz przestał świadczyć jakiekolwiek prace na rzecz Klubu Sportowego C.;

- pomimo wielokrotnych wniosków zaniechano przesłuchania świadków w osobach – J. K., D. W., E. P., M. G., G. B., U. K. na okoliczność tego kiedy skarżący pełnił funkcję zarządczą w Klubie C. i kiedy złożył swoją rezygnację oraz przestał świadczyć jakiekolwiek prace na rzecz Klubu Sportowego C. w sytuacji, gdy dane tych świadków podane zostały jeszcze w 2020 r. przez skarżącego zarówno organowi jak i przedstawione w pierwotnej skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz niezasadne stwierdzenie, iż skarżący nie podał danych pozwalających na identyfikację tych świadków;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 O.p. przez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w toku postępowania obu instancji dowolnie ustalono przez organ podatkowy, iż w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spełnione były przesłanki bezskuteczności egzekucji zaległości opisanych zaskarżoną decyzją w sytuacji, gdy dokonanie przez organ ustaleń odnośnie rzeczywistego stanu majątku Stowarzyszenia w niniejszej sprawie wymagało zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiedzę specjalną w tym zakresie i oparcia ustaleń na pełnej dokumentacji księgowej Stowarzyszenia w sprawie zaś takiej opinii nigdy nie wywołano, zaś dokumentacja księgowa Stowarzyszenia nie została nawet zabezpieczona i oceniona jako dowód w sprawie;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 120 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p.

w zw., z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 180 O.p. w zw. z art. 191 O.p. przez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy

w toku postępowania organy podatkowe samodzielne i dowolne ustaliły, iż

w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spełnione były przesłanki bezskuteczności egzekucji zaległości opisanych zaskarżoną decyzją

w szczególności zaś, iż z dniem 10 września 2016 r. doszło do przedawnienia roszczeń wzajemnych Stowarzyszenia wobec organu podatkowego - Burmistrza Miasta D. w sytuacji, gdy zarzut przedawnienia roszczenia po pierwsze nie niweluje istnienia zobowiązania w ogóle, po drugie jest jedynie zarzutem, który aby był skuteczny musi zostać zgłoszony przez dłużnika, po trzecie zaś, gdy miałoby dojść do przedawnienia roszczeń wzajemnych Stowarzyszenia wobec organu podatkowego, które mogły podlegać wzajemnemu potrąceniu i umorzeniu zaległości Stowarzyszenia, skarżący nie miał już żadnych możliwości wpływania na działania Stowarzyszenia, gdyż Stowarzyszenie już od 5 sierpnia 2015 r. zarządzane było przez kuratora i to on winien podejmować działania zmierzające do realizacji wierzytelności przysługujących Klubowi Sportowemu;

d) 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w toku postępowania zaniechano dołączenia do akt sprawy całości dokumentacji Stowarzyszenia

w tym dokumentacji księgowej Stowarzyszenia posiadanej przez chociażby doradcę podatkowego A. M. w sytuacji, gdy zapoznanie się przez organy podatkowe z całością dokumentacji spółki było konieczne dla poczynienia ustaleń związanych z możliwością przeprowadzenia skutecznej egzekucji długów Stowarzyszenia, okoliczności w postaci rzeczywistego stanu zobowiązań spółki, a także pozwoliłoby na zapoznanie się z całokształtem okoliczności dotyczących stanu osobowego zarządu Stowarzyszenia w spornym okresie;

e) 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 127 O.p. przez

zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wydanie decyzji przez organ II instancji było poprzedzone przeprowadzeniem w zasadzie ponownie całości postępowania w sprawie (pomimo tego nie rozstrzygnięto wniosków składanych przez skarżącego – o przesłuchanie świadków, zabezpieczenie dokumentacji, zażądanie stosownych dokumentów),a przez to pozbawiono strony możliwości rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym w sytuacji, gdy zakres przeprowadzonego przez organ II instancji postępowania, ocen sformułowanych w tym postępowaniu w zasadzie winien być przedmiotem orzekania organu I instancji - Burmistrza Miasta D.;

co w konsekwencji miało wpływ na:

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 116 § 1 w zw. z art. 108 § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Stowarzyszenia z tytułu opłaty targowej w sytuacji, gdy;

a) w sprawie nie został w żaden sposób wyjaśniony stan faktyczny odnośnie składu osobowego zarządu Stowarzyszenia w okresie, kiedy ustalono odpowiedzialność skarżącego, zaś zachodzą istotne wątpliwości odnośnie okresu w jakim skarżący pełnił funkcję członka zarządu Stowarzyszenia w szczególności wobec złożonej przez niego rezygnacji z pełnienia tej funkcji;

b) organy podatkowe w sposób dowolny ustaliły, iż wobec zaległości publicznoprawnych Stowarzyszenia wystąpiła przesłanka ich bezskuteczności

w sytuacji, gdy nawet powskazywanym w decyzjach okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Stowarzyszenia istniał majątek i roszczenia Stowarzyszenia, które pozwalałyby na zaspokojenie zaległości wobec Burmistrza Miasta D.;

c) ustalenie takiej odpowiedzialności jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego, które winno kierować się przede wszystkim budowaniem zaufania do działania organów państwa w szczególności wobec bezspornego faktu, iż obecnie organ podatkowy - Burmistrz Miasta D., po uzyskaniu zwrotu nieruchomości, na której Stowarzyszenie poniosło nakłady znacznie przewyższające wartość zaległości, uzyskiwał by w rzeczywistości podwójne zaspokojenie swoich roszczeń, gdyż przejęty majątek Stowarzyszenia, jak wynika nawet z uzasadnienia zaskarżonej decyzji obejmuje szereg nieruchomości, które stanowią dla organu podatkowego znaczną dodatnią wartość z punktu widzenia ekonomicznego, a przez to decyzje wydane

w sprawie zaprzeczają jakimkolwiek zasadom słuszności czy sprawiedliwości;

d) wbrew twierdzeniom zaskarżonemu wyrokowi, wobec skarżącego doszło do

przedawnienia zaległości podatkowych, gdyż wszelkie czynności egzekucyjne nie były prowadzone przeciwko skarżącemu jako ewentualnie odpowiedzialnemu za domniemane zaległości tylko przeciwko Klubowi i sam skarżący nie miał żadnej możliwości reagowania na działania organu podatkowego w tym zakresie - Burmistrza Miasta D.;

Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz

art. 185 § 1 p.p.s.a pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek nieważności nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Na wstępie należy przypomnieć, że sprawa ta była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartej w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20.

W prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 459/20, którego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania związany był organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia 18 marca 2022 r., i którego oceną prawną związany jest sąd kasacyjny w niniejszej sprawie, WSA stanął na stanowisku, że spełnione są wynikające z przytoczonych wyżej przepisów przesłanki odpowiedzialności solidarnej skarżącego, jako członka zarządu Klubu Sportowego za zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okresy objęte zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami za zwłokę i nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, zaś decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2018 r. o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu została wydana przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, z jednym tylko, choć istotnym wyjątkiem, o czym niżej, co spowodowało uchylenie decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. W ocenie Sądu zawartej we wskazanym wyroku, doszło zatem do powstania zaległości podatkowych Klubu Sportowego za okresy wskazane w decyzji, egzekucja z majątku Klubu okazała się w całości bezskuteczna, nie został we właściwym czasie złożony wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, przy czym nie ma wątpliwości, że przesłanka upadłości w stosunku do Klubu Sportowego, wynikająca z treści art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego, polegająca na niewykonywaniu swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaistniała już 2007 r., nie można przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za niezłożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Klubu i nie wskazał on majątku Klubu Sportowego, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Klubu w całości lub w znacznej części. Tą oceną zawartą w prawomocnym wyroku WSA sąd kasacyjny jest związany na mocy art. 153 P.p.s.a.

Sąd powoływanym tu wyrokiem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20 uchylił jednak - z jednego powodu - decyzję SKO z dnia 22 lipca 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości stowarzyszenia Klubu Sportowego solidarnie z pozostałymi członkami zarządu z tytułu podatku od nieruchomości za okresy objęte decyzją zaskarżoną w sprawie niniejszej. Powodem uchylenia decyzji SKO z 22 lipca 2020 r. było to, że organy nie uwzględniły kontekstu ewentualnego przedawnienia zobowiązania Klubu z tytułu podatku od nieruchomości. Sąd zalecił organom podatkowym przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przeanalizować zagadnienie przedawnienia zaległości podatkowych Klubu.

Analizę zarzutów skargi kasacyjnej należy więc zacząć od kwestii, która stała się przyczyną uchylenia przez sąd poprzednio wydanej decyzji w sprawie, tj. przedawnienia. I tak w skardze kasacyjnej w ostatnim jej zarzucie podniesiono, że "d) wbrew twierdzeniom zaskarżonemu wyrokowi, wobec skarżącego doszło do przedawnienia zaległości podatkowych, gdyż wszelkie czynności egzekucyjne nie były prowadzone przeciwko skarżącemu jako ewentualnie odpowiedzialnemu za domniemane zaległości tylko przeciwko Klubowi i sam skarżący nie miał żadnej możliwości reagowania na działania organu podatkowego w tym zakresie Burmistrza Miasta D.." Twierdzenie to znalazło się w skardze kasacyjnej jako jeden z punktów uzasadniających zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 116 § 1 w zw. z art. 108 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do tego twierdzenia należy wskazać, że w myśl art. 118 § 1 O.p. organ podatkowy ma pięć lat na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej i ten termin został zachowany, co przesądził już WSA w Lublinie w wyroku I SA/Lu 459/20. Sąd ten stwierdził wprost, że organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej, zachowując termin na wydanie decyzji, określony w art. 118 § 1 O.p. Decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o odpowiedzialności solidarnej skarżącego za zaległości podatkowe Klubu Sportowego została bowiem wydana w dniu 28 grudnia 2018 r. Nastąpiło to więc przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, przypadającym na koniec 2018 r. W wiążącym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA o sygn. akt I SA/Lu 459/20 WSA w Lublinie zastrzegł jedynie, że prawidłowość procedowania organu jest uzależniona od oceny, czy w stosunku do żadnego z miesięcy objętych orzeczeniem o odpowiedzialności nie wygasło zobowiązanie Klubu Sportowego z tytułu opłaty targowej, na skutek jakichkolwiek okoliczności wymienionych w art. 59 O.p. Na obecnym etapie należy zatem poddać analizie zarzut skarżącego, że naruszony jest art. 116 § 1 w zw. z art. 108 § 1 O.p., albowiem "wszelkie czynności egzekucyjne nie były prowadzone przeciwko skarżącemu jako ewentualnie odpowiedzialnemu za domniemane zaległości tylko przeciwko Klubowi i sam skarżący nie miał żadnej możliwości reagowania na działania organu podatkowego". Trudno jednoznacznie stwierdzić, jaka była intencja autora skargi kasacyjnej formułującego to twierdzenie. Być może zamiarem tym było wskazanie na to, że przerwy biegu terminu przedawnienia jakie nastąpiły wobec Klubu na skutek podejmowanych czynności egzekucyjnych nie odnoszą skutku wobec skarżącego, ponieważ czynności egzekucyjne nie przeciwko niemu były kierowane. Zakładając, że chodzi w istocie o tę kwestię, zarzut należy uznać za bezzasadny. W tym miejscu należy wskazać, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano nigdzie zarzutu przedawnienia zobowiązań Klubu, co bezwzględnie wymagałoby wskazania na naruszenie art. 70 O.p. Ten brak zamyka możliwość kwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji w odniesieniu do zagadnienia przedawnienia. Z kolei podany w skardze kasacyjnej argument, że czynności egzekucyjne były podejmowane wobec Klubu poza wiedzą skarżącego, bynajmniej nie pozbawia ich skuteczności w zakresie, o jakim mowa w art. 70 § 4 P.p.s.a. Nadto, twierdzenie, że do przedawnienia "doszło wobec skarżącego" (zarzut 2 lit. d) jest o tyle bezzasadne, że w prawie podatkowym - odmiennie niż w prawie cywilnym - przedawnia się nie roszczenie wierzyciela wobec dłużnika zobowiązanego do zapłaty, lecz zobowiązanie podatkowe jako takie. Zatem, wszelkie zdarzenia powodujące przerwanie czy zawieszenie biegu terminu przedawnienia, odnoszą skutek dla istniejącego długu, i dla każdego ze współdłużników solidarnych. A zatem jeśli nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Klubu (na przykład na skutek zastosowania środka egzekucyjnego), to skutek ten odnosi się do wszystkich współdłużników solidarnych, a nie tylko wobec tego podmiotu, wobec którego zastosowano środek egzekucyjny. Wynika to z tego, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. przedawniają się zobowiązania podatkowe jako takie, a nie występuje konstrukcja przedawnienia odpowiedzialności poszczególnych dłużników. W stosunku do Skarżącego - indywidualnie - organ podatkowy był ograniczony terminem, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p., mimo braku zarzutu dotyczącego tego przepisu warto wskazać, że jego przekroczenie nie miało miejsca, co pozostaje oczywiste w świetle tego co wcześniej powiedziano, jak również w świetle stanowiska WSA zajętego w prawomocnym wyroku z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20. Z tego powodu podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 116 § 1 w zw. z art. 108 § 1 O.p. w zakresie w jakim oparty jest na twierdzeniu o przedawnieniu zaległości "wobec skarżącego", jest bezzasadny.

Wszystkie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej uchylają się ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ dotyczą kwestii uprzednio przesądzonych prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, nie budziło wątpliwości Sądu istnienie zaległości Klubu w podatku od nieruchomości za okresy objęte zaskarżoną decyzją i wysokość tej zaległości oraz bezskuteczność egzekucji z majątku Klubu, jak również okres pełnienia funkcji przez Skarżącego. Zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku I SA/Lu 459/20 w stosunku do Klubu Sportowego, jako stowarzyszenia kultury fizycznej, figurującego w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przesłanki upadłości zaistniały już w 2007 r., a skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek egzoneracyjnych. W szczególności za niezasadne sąd pierwszej instancji w prawomocnym wyroku z 2021 r. uznał argumenty dotyczące wskazania istniejącego majątku Klubu, z którego można zaspokoić oparte na twierdzeniu o istnieniu wzajemnej wierzytelności Klubu wobec Miasta. Zarzuty dotyczące tej kwestii podniesione w skardze kasacyjnej muszą zatem być uznane za chybione wobec dyspozycji art. 153 P.p.s.a.

Z omówionych wyżej względów skarga kasacyjna jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Agnieszka Olesińska (spr.) Bogusław Dauter Anna Dalkowska