Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 roku sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz Fundacji A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 3 sierpnia 2020 r. fundacja A (dalej jako: "skarżąca", "inwestor") zgłosiła w Urzędzie Miasta zamiar wykonania, na działce nr "[...]", tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Zgodnie z treścią zgłoszenia obiekt miał pełnić funkcję zaplecza higieniczno-sanitarnego. Do zgłoszenie dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, umowa dzierżawy działki, mapa obejmująca fragment działki inwestycyjnej z zaznaczonym usytuowaniem obiektu, rzut obiektu oraz protokoły dotyczące wykonania sieci i przyłączy.

Decyzją z "[...]" r. Prezydent wniósł sprzeciw w sprawie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), dalej jako: "P.b.". Uzasadnił, że zgłoszenie nie jest zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w zakresie tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów. Zgodnie bowiem z ustaleniami ww. uchwały - § 18 ust. 1 pkt 10 dla terenu przeznaczonego na cele sportu i rekreacji, oznaczonego na rysunku planu symbolem 1US, teren może być zagospodarowany tylko zgodnie z docelowym przeznaczeniem (ograniczenie nie dotyczy obiektów zagospodarowania placu budowy).

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez błędną wykładnię

i przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia planu miejscowego, kiedy to w istocie posadowienie obiektu tymczasowego w postaci zaplecza higieniczno-sanitarnego zgodne jest z postanowieniami planu miejscowego i docelowym wykorzystaniem terenu.

Na wezwanie organu odwoławczego skarżąca uzupełniła informacje o zgłaszanym obiekcie. W piśmie z 25 września 2020 r. wyjaśniła, że będzie on pełnił funkcję higieniczno- sanitarną, przypisaną obsłudze nowo wybudowanego sportowego boiska zadaszonego.

W obiekcie znajdować się będzie szatnia oraz toaleta wyposażona w dwie miski ustępowe, jeden pisuar i jeden natrysk. Planowane roboty budowlane będą polegały na ustawieniu czterech sztuk kontenerów o wymiarach 3,00 x 6,00 x 3,00 m i łącznej powierzchni 72,00 m2, na wcześniej wyrównanym podłożu oraz systemowych podstawach niezwiązanych

z gruntem. Wysokość systemowych podstaw, na których posadowione zostaną kontenery wynosić będzie 0,5 m nad gruntem. Do obiektu podłączone zostaną media (znajdujące się w odległości ok. 9 m): prąd, woda, kanalizacja sanitarna i kanalizacja deszczowa.

Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze skarżącą, że budowa zgłoszonego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak wniesienie sprzeciwu było zasadne na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił, że procedura zgłoszeniowa zarezerwowana została dla inwestycji o mniej skomplikowanym charakterze, enumeratywnie wyliczonych w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wyłącznie obiekty i roboty budowlane w nim wymienione nie wymagają pozwolenia na budowę i mogą być realizowane na zasadzie zgłoszenia. Jako, że przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Do obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 należą tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zauważono, że pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 P.b. Organ II instancji stwierdził, że definicja ta zawiera dwa kryteria decydujące o tym czy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym, tj. przeznaczenie do czasowego użytkowania (krótszego niż jego trwałość techniczna), a następnie do przeniesienia go w inne miejsce lub rozbiórki oraz brak trwałego połączenia z gruntem. O tymczasowym charakterze obiektu nie może rozstrzygać wyłącznie zamiar inwestora czasowego użytkowania takiego obiektu. Jest to niewątpliwie warunek konieczny do zastosowania procedury zgłoszeniowej, lecz z pewnością niewystarczający. Podniesiono, że w orzecznictwie utrwalony został pogląd, że o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, nie decyduje również technologia wykonywania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać stałości takiego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby) itp., ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałość związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie o trwałości związania z gruntem. Wojewoda skonstatował, że przedmiotem zgłoszenia jest obiekt o funkcji higieniczno-sanitarnej, zbudowany z czterech kontenerów i wyposażony w instalacje: elektryczną, wodną i kanalizacyjną. Obiekt podłączony zostanie do sieci. Przeznaczenie tego obiektu (na pobyt ludzi), jego rozmiary (pow. 72 m2) oraz cechy konstrukcyjne wykluczają możliwość zakwalifikowania go do tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na sposób związania z gruntem. Dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowego zaplecza higieniczno-sanitarnego wymagane jest takie związanie z gruntem, aby uniemożliwić jego niezamierzone przesunięcie lub przemieszczenie. Zdaniem organu II instancji, okoliczność, że zgłaszany obiekt stać będzie na systemowych betonowych podstawach i może być przestawny nie oznacza jeszcze, że nie jest on trwale związany z gruntem. Organ wojewódzki uznał również, że zgłaszany obiekt, który jest zespołem zespolonych ze sobą czterech kontenerów nie jest kontenerem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 5 P.b. Wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę kontenery, tj. pojemniki do przechowywania towaru czy innych przedmiotów, ale nie obiekty które z kontenerów jedynie (w sensie budulca) zostały wykonane. Wojewoda podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z czterema niezależnymi kontenerami. Zgodnie bowiem z dokumentami zostaną one połączone i pełnić będą określoną funkcję użytkową, jako zaplecze higieniczno-sanitarne w celu obsługi nowo wybudowanego sportowego boiska zadaszonego. Aby spełnić właśnie tę funkcję nie można rozpatrywać cech poszczególnych elementów tego obiektu, ale obiekt jako całość. Jako całość przewiduje się posadowienie go na systemowych betonowych podstawach i zespolenie funkcjonalne poszczególnych segmentów. Przewidywane zespolenie tego obiektu wymaga trwałego powiązania z gruntem, gdyż w przeciwnym wypadku mógłby on ulec zniszczeniu i nie pełniłby deklarowanej przez inwestora funkcji. To sposób funkcjonalnego wykorzystania, fakt zaopatrzenia w media i funkcjonale zespolenie czterech obiektów budowlanych, wymaga potraktowanie tego obiektu jako samodzielnej całości, a nie czterech niezależnych tymczasowych obiektów budowlanych. Reasumując, organ odwoławczy skonstatował, że tymczasowy obiekt budowlany, realizowany na podstawie zgłoszenia, musiałby jednocześnie spełnić trzy przesłanki: nie być trwale połączony z gruntem, być kontenerem i być przeznaczony do rozbiórki.

W niniejszej sprawie zaistniała jedynie trzecia przesłanka, albowiem zgodnie z deklaracją zgłaszającego obiekt zostanie rozebrany nie później niż 180 dni od daty rozpoczęcia budowy. Uzasadnia to twierdzenie, że realizacja przedmiotowego zaplecza higieniczno-sanitarnego na wymienionej działce, która dodatkowo jest placem budowy, może odbywać się na podstawie decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez czynienie dowolnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że poszczególne kontenery mają być ze sobą trwale zespolone, o czym ma świadczyć choćby stosowanie bloczków systemowych, kiedy to okoliczności takie nie wynikają

z zebranego materiału dowodowego;

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji mimo tego, że brak było ku temu jakichkolwiek podstaw;

- art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 P.b. poprzez błędną wykładnię

i przyjęcie, że planowana przez skarżącą inwestycja nie może być uznana za obiekt tymczasowy, bowiem stale jest związana z gruntem i nie jest kontenerem, kiedy to właściwa wykładnia powołanych norm prowadzi do wniosku, że cztery ustawione obok siebie kontenery posadowione wyłącznie na bloczkach systemowych bez dodatkowych zabezpieczeń spełniają definicję obiektu tymczasowego tym bardziej, że te mają być posadowione na terenie działki na okres 180 dni.

W uzasadnieniu skarżąca wywiodła, że dla wykazania tego, że planowana inwestycja nie jest kontenerem organ powołał się na definicję słownikową, zgodnie z którą kontener to pojemnik o znormalizowanych wymiarach, używany do przechowywania

i transportu towarów. Tym samym organ zawęził powszechne rozumienie pojęcia kontener. Powszechnie wiadomym jest, że w obrocie występują kontenery biurowe, sanitarne i szatniowe i nie powinno być na tym polu jakiegokolwiek sporu. Kontenerem jest zatem niewielki obiekt (z reguły o wymiarach 6 m x 3 m), wytworzony w innym miejscu lub wytworzony z gotowych elementów w miejscu posadowienia. Kontener charakteryzuje się także tym, że w dość prosty sposób, przy użyciu dźwigu możliwe jest jego przemieszczenie, a do posadowienia kontenera nie są używane fundamenty, ale z reguły bloczki betonowe lub systemowe, które oprócz ceny od "zwykłych" bloczków niczym się nie różnią. Strona skarżąca wyjaśniła, że każdy kontener posadowiony musi być co najmniej na 6 bloczkach w sześciu miejscach (rogi kontenera oraz środek przy ścianach zewnętrznych). I w tym wypadku każdy z kontenerów, a nie tylko niektóre mają być właśnie tak posadowione. W przeciwnym razie, kontenery wykonane z zasady z płyty warstwowej i konstrukcji metalowej (ramy) nie byłyby się w stanie utrzymać i pod wpływem sił przyrody, a mianowicie grawitacji, złożyłyby się w miejscach, gdzie nie byłoby podparcia w postaci bloczków. Podkreślono, że każdy z czterech kontenerów będzie posadowiony na gruncie osobno, a jedyne połączenie kontenerów polega na tym, że te stykają się ścianami. Skarżąca zaznaczyła, że w żadnym z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie przewidziano łączenia kontenerów choćby przy użyciu kostek BDF i ściągów. Tym samym z naruszeniem podstawowych zasad dowodzenia organ przyjął, że skarżąca zamierza realizować nie cztery obiekty kontenerowe, a jeden obiekt, który nie może być za kontener uznany. Okoliczność, że w przegrodach kontenerów przewidziano wykonanie otworów nie może prowadzić do odmiennych wniosków, niż te wskazywane przez skarżącą. Podkreślono, że przedmiotem zgłoszenia są cztery obiekty kontenerowe posadowione na bloczkach fundamentowych, niepołączonych trwale z gruntem, a wyłącznie ułożonych na uprzednio wyrównanym terenie.

Dalej pełnomocnik skarżącej argumentował, że w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane desygnaty pojęcia "obiekt budowlany tymczasowy" zostały wyznaczone alternatywnie. Tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji, albo z braku trwałości jego powiązania z gruntem. Relacja ustawowej definicji tymczasowego obiektu budowlanego do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. prowadzi do oczywistej konkluzji, że możliwość zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego dotyczy wyłącznie tej jego kategorii, która swą konstrukcję definicyjną opiera na braku trwałego związania z gruntem. Każdy tymczasowy obiekt budowlany trwale związany z gruntem nie będzie mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia. W takim wypadku niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać

o jego tymczasowości, ale nie trwałości związania z gruntem. W niniejszym wypadku, jak już zaznaczono, obiekty budowlane w postaci kontenerów zostały posadowione na systemowych bloczkach. Nie planuje się do wykonania innych prac budowlanych mających zapobiegać działaniom sił przyrody, jak choćby erozji gleby. Wynika to z tego, że skarżąca nie planuje wykonać prac wzmacniających podłoże pod kontenerami,

a wyłącznie będzie musiała wyrównać teren do rzędnych umożliwiających bez przeszkód posadowienie obiektu. Oczywistym jest, że wiatr, o ile ten nie będzie porywisty, nie będzie w stanie doprowadzić do przemieszczenie się poszczególnych kontenerów, ale woda

w przypadku podmycia bloczków może powodować zmianę usytuowania kontenerów. Nie oznacza to, że obiekty nie mogą być użytkowane, bowiem na wszelkie obiekty kontenerowe działają takie właśnie siły przyrody, a te są z powodzeniem wykorzystywane dla celów dla jakich zostały przeznaczone. Skarżąca przekonywała, że ocena czy obiekt jest połączony trwale z gruntem, powinna uwzględniać okoliczności faktyczne sprawy, zamiar inwestora, a zwłaszcza treść projektu budowlanego. Zaznaczono, że skarżąca zamierza przenieść wskazane obiekty w inne miejsce po maksymalnie 180 dniach od daty posadowienia. Oczywistym jest, że w pewnym stopniu mogą tworzyć funkcjonalną całość, ale to nie pozbawia ich cechy tymczasowości. Obiekty nie będą zespolone w taki sposób, aby ich rozdzielenie wiązało się z koniecznością wykonania jakichkolwiek prac demontażowych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z trybu zgłoszeniowego mogą skorzystać wyłącznie ci inwestorzy, których inwestycje w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości mieszczą się w katalogu wymienionym w art. 30 ust. 1 P.b. To ze zgłoszenia oraz ewentualnie dokumentów dołączonych do zgłoszenia na wezwanie organu musi wynikać, że dla legalności planowanego zamierzenia inwestycyjnego wystarczające jest zgłoszenie i że nie ma podstaw do wniesienia sprzeciwu. W razie stwierdzenia jakichkolwiek istotnych wątpliwości co do zakresu zgłoszonych robót budowlanych, złożonych przez inwestora dokumentów, czy też zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym prawem, organ administracji jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wniesienia sprzeciwu. W tym kontekście, na marginesie organ odwoławczy wskazał, że gdyby nawet hipotetycznie dopuścić, że obiekt mógłby być realizowany na zgłoszenie, to w okolicznościach niniejszej sprawy i tak należałoby wnieść sprzeciw. Inwestor przewidział bowiem podłączenie instalacji kanalizacyjnej do sieci deszczowej, natomiast działka inwestycyjna objęta jest czynnym pozwoleniem na budowę i jest placem budowy. W związku z powyższym należałoby wyjaśnić kwestie zagrożenia stanu środowiska, bezpieczeństwa ludzi, ewentualne odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę, co wykracza poza uproszczone postępowanie jakim jest postępowanie zgłoszeniowe. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy sprzeciw jest konieczny.

W piśmie z 20 stycznia 2021 r. skarżąca zaprzeczyła jakoby przewidziano podłączenie instalacji kanalizacyjnej do sieci deszczowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonych aktów organów administracji publicznej wyłącznie

z punktu widzenia ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2019 r. poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Rolą organu administracji publicznej jest rozstrzygnięcie o prawach czy obowiązkach strony stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego

i w ustalonym w tym postępowaniu stanie faktycznym. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy zastosowane przepisy prawa materialnego mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazać, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która inaczej usystematyzowała roboty budowlane wymagające zgłoszenia. Przy czym zgodnie z art. 25 tej noweli do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się

w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym w rozpatrywanym przypadku mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym sprzed ich nowelizacji.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu,

o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa takich obiektów wymaga jednak zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Na zasadzie art. 30 ust. 7 P.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W przepisach tych wymienione zostały enumeratywnie przesłanki do wniesienia sprzeciwu. Rolą organu architektoniczno-budowlanego jest ustalić, rozstrzygnąć

i wyjaśnić, jakie konkretnie przyczyny uzasadniały wniesienie sprzeciwu. Jeżeli organ

w wydanej decyzji ograniczy rozpatrzenie sprawy, tak jak w analizowanym przypadku, tylko do oceny czy zgłoszony obiekt może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, to Sąd nie jest uprawniony do formułowania ocen prawnych wykraczających poza zakres orzekania przez organy administracji publicznej. Sąd bowiem tylko kontroluje legalność działania organu i nie może w zastępstwie organu rozpatrywać merytorycznie sprawy. W związku z tym nie mogą podlegać rozpatrzeniu okoliczności sygnalizowane zdawkowo przez organ w odpowiedzi na skargę, które zdaniem organu przemawiały dodatkowo za wniesieniem sprzeciwu.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do stosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszone zamierzenie, wymaga pozwolenia na budowę, gdyż ze względu na wielkość, konstrukcję, funkcję obiektu i względy bezpieczeństwa wymaga trwałego związania z gruntem. W związku z tym wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym . wyznacznikami tego czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. O tym czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem czy nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania

z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Sposób połączenia z gruntem, technika czy technologia z tym związane nie mogą świadczyć o tym czy jest to w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane trwałe czy też nie trwałe połączenie z gruntem (tak: NSA w wyroku z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 1967/18, por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, z 12 października 2011r., sygn. akt II OSK 1433/10, z 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11, z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2471/15, publ. w Centralnej bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że posadowienie ściśle obok siebie czterech obiektów kontenerowych, wykonanych z elementów modułowych o wymiarach 3,00 x 6,00 m x 3,00 m, z których każdy w wyniku swego ciężaru będzie zapewniał stabilność konstrukcji siłą grawitacji, wymaga trwałego powiązania z gruntem. Konsekwentnie, skoro zgodnie

z prezentowanym stanowiskiem, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, to nie można twierdzić, że podłączenie do obiektów mediów trwale wiąże je z gruntem. Cytowana przez strony ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 P.b.) wskazuje, że jest to m.in. obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe

i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Przepis ten zawiera przykładowe wyliczenie tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem. Wśród nich wymienia obiekty kontenerowe. Rozumienia zwrotu "obiekt kontenerowy" nie można ograniczać tylko do pojęcia "kontener". Kontener to zazwyczaj metalowa skrzynia

o zunifikowanych wymiarach i konstrukcji, służącą do transportu, wykonana z gotowych elementów. Zwrot "obiekt kontenerowy" wskazuje, że może chodzić tu o obiekty modułowe, standardowe, wykonane z gotowych elementów, stanowiące funkcjonalną całość, których rozmiary, posadowienie nie wymaga skomplikowanych robót budowlanych, w tym trwałego połączenia z gruntem. Zasadnie skarżący wskazuje, że obecnie obiekty kontenerowe mogą mieć rozmaitą funkcję. Obiekty kontenerowe mogą służyć jako magazyny, a także być przystosowane na pobyt ludzi i bez względu na przeznaczenie należy je kwalifikować jako tymczasowe obiekty budowlane.

Załączone przez inwestora szkice i opis przedsięwzięcia obrazują wielkość i sposób posadowienia obiektów kontenerowych na gruncie. Z dokumentów tych wynika bezspornie, że obiekty nie będą przytwierdzone do podłoża, nie będą ze sobą złączone i w każdej chwili, bez naruszania konstrukcji, za pomocą dźwigu, będą mogły zostać przeniesione

w inne miejsce. Przeznaczenie kontenerów jako zaplecza higieniczno-sanitarnego dla nowo wybudowanego sportowego boiska zadaszonego nie wskazuje, aby z uwagi na projektowany sposób posadowienia kontenerów mogło zostać zagrożone bezpieczeństwo ludzi i mienia. Okoliczności te przemawiają za uznaniem, że zgłoszenie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego, który może funkcjonować na podstawie zgłoszenia przez okres 180 dni bez obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.)

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do ich uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu skarżącemu: uiszczonego wpisu od skargi, należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia i opłaty za udzielenie pełnomocnictwa, Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265).