Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1759/19 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2019 r. nr EA-b-926/822/19 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 23 kwietnia 2019 r. znak PA-B-S-1099/18/60068/M/AG/Dp-3743/19/W, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. Z. kwotę 1137 (tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2019 r., nr EA-b-926/822/19 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowickich.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 20 listopada 2018 r. (data wpływu do organu) P. Z. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w ilości 30 sztuk. Podał jednocześnie, iż od wielu lat jest członkiem P. oraz K. w J., a broń jest mu niezbędna do realizowania jego pasji. Do wniosku skarżący dołączył wymagane orzeczenia lekarskie, psychologiczne, zaświadczenie koła łowieckiego oraz zaświadczenie z krajowego rejestru karnego.

Decyzją znak PA-B-S-1099/18/60068/M/AG/Dp-3743/19/W z dnia 23 kwietnia 2019 r. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284, dalej: u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a K.p.a. orzekł o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim.

Podstawę negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wnioskodawca stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt II K 678/11, uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 kodeksu karnego tj.nielegalnego posiadania broni) KSP wywiódł, iż wnioskodawca dopuścił się naruszenia porządku prawnego. Nie daje zatem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej myśliwskiej.

W odwołaniu złożonym od powołanej decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie mu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją znak EA-B-926/822/19 z dnia 5 czerwca 2019 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 u.b.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji KGP wskazał, iż w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania uzyskano o wnioskodawcy opinię Komisariatu Policji [...] wskazującą, iż nie zalicza się go do osób stanowiących zagrożenie dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarg na jego zachowanie nie odnotowano, nie stwierdzono by posiadał skłonności do nadużywania alkoholu, czy podobnie działających środków. Uzyskano również informację z Krajowego Rejestru Karnego (z 1 grudnia 2018 r.), iż skarżący w nim nie figuruje. Nadto ustalono, że w przeszłości skarżący dopuścił się naruszenia porządku prawnego poprzez dokonanie przestępstwa, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 Kodeksu karnego, tj. od stycznia 2000 r. do 4 grudnia 2006 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną – 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt II K 678/11 oraz Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt V Ka 368/13. Ww. wyroki uległy zatarciu z mocy prawa.

Organ wskazał, iż podstawę odmowy przyznania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego było ustalenie, iż stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie daje więc gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Ocenę taką wywiedziono z faktu, iż w przeszłości skarżący nie zawsze przestrzegał ustalonego przepisami prawa porządku publicznego. Pomimo, iż orzeczony wobec wnioskodawcy wyrok sądowy uległ z mocy prawa zatarciu i nie funkcjonuje w obrocie prawnym, jednak rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karalnego, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 kodeksu karnego, pozwala na przyjęcie, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Komendant podkreślił, iż wnioskodawca jako wieloletni członek P. (od 1998 r.), jak również L. (od 2001 r.), a ponadto instruktor strzelectwa sportowego powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji, związanych z naruszeniem obowiązującego prawa. Skarżący bez wymaganego pozwolenia na broń posiadał 409 szt. amunicji, 14 jednostek broni palnej, w tym m. in. pistolet maszynowy oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa dotyczących materii, podlegającej administracyjnej reglamentacji. Dysponując w przeszłości pozwoleniem na broń palną miał pełną świadomość, że posiadanie broni i amunicji wymaga uprzedniego uzyskania takiego pozwolenia. Winien również zdawać sobie sprawę, jakie elementy stanowią istotne części broni palnej. Skoro jednak dopuścił się czynu z art. 263 § 2 Kodeksu karnego, uprawnione jest uznanie, iż nie powinien dysponować bronią, z uwagi na uzasadniony dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i odpowiedzialnego używania broni.

Organ podkreślił, że od osoby, która posiada tak wieloletnie doświadczenie, nie tylko w zakresie obchodzenia się z bronią podczas polowania, jak również w zawodach sportowych konkurencji myśliwskich, a także w zakresie bezpiecznego i zgodnego z prawem jej noszenia i przechowywania, wymaga się szczególnej staranności. Wnioskodawca powinien zdawać sobie sprawę, jakie mogą być następstwa określonych zachowań, czy zdarzeń i jakie skutki niesie naruszenie obowiązujących norm prawnych. Tym samym winien mieć świadomość konsekwencji posiadania amunicji, broni oraz istotnych jej części bez stosownego pozwolenia. Okoliczność, że skarżący nie dostrzegał konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego pozwala na stwierdzenie, że nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Organ odwoławczy stwierdził, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości, ważny jest nie tyle fakt skazania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby.

W kontekście powyższego KGP za niezasadny uznał zarzut odwołania, iż rozstrzygnięcie zostało oparte na skazaniu strony, które uległo zatarciu z mocy prawa. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów posiadania broni i amunicji. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, iż skarżący jest aktywnym członkiem klubu i koła strzeleckiego, odnosi sukcesy w zawodach sportowych w konkurencjach myśliwskich, czynnie uczestniczy w zawodach strzeleckich organizowanych w ramach P., posiada pozytywną opinię w tych kręgach, jak również w miejscu zamieszkania. Jednak spełnienie przez wnioskodawcę pozwolenia na broń palną wszystkich kryteriów formalnych, jak niekaralność, zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią czy też pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, nie oznacza jego prawa do uzyskania pozwolenia na posiadanie tej broni. Nie jest to równoznaczne z automatycznym przyznaniem pozwolenia na posiadanie broni.

Organ podkreślił dalej, że dotychczasowa postawa wnioskodawcy nie gwarantuje, iż będzie posługiwał się bronią palną zgodnie z przepisami. Broń palna jest bowiem niebezpiecznym narzędziem, dlatego dostęp do niej jest reglamentowany. Osoby starające się o pozwolenie na broń palną powinny charakteryzować się nienaganną postawą, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem. Wbrew zarzutom odwołania organ podkreślił, że w sprawie nie doszło do dowolnej oceny materiału dowodowego: dokonano oceny swobodnej, a nie dowolnej i nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Ponadto KSP rozpatrując sprawę wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla oceny, czy wydanie pozwolenia na broń nie będzie stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Poddano ocenie zachowanie i postawę życiową skarżącego w dłuższej perspektywie czasowej; wyjaśniono również wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniono materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadniono rozstrzygnięcie, odwołując się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Dokonano również prawidłowej interpretacji i zastosowania art. 10 ust. 1 u.b.a.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego pomimo spełnienia przez niego warunków i wymogów do uzyskania pozwolenia na broń;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że organ ten zaniechał wyjaśnienia okoliczności istotnych rozstrzygnięcia sprawy oraz mimo braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ oraz poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wyd. wadliwej decyzji;

3. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo organ ten nie wskazał precyzyjnie podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami dział organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, a zatem decyzja nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów;

4. art. 11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy w szczególności poprzez pominięcie szczegółowego wyjaśnienia przez organ motywów i przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowickich.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Zdaniem Sądu, dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W wyroku z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13 (publ. Orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia, przy wydawaniu pozwolenia na broń, nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę (odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego) obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych, ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego.

W niniejszej sprawy podstawę odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie przez organy, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, iż skarżący w przeszłości posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci 14 jednostek broni, 409 szt. amunicji do broni palnej, oraz 71 szt. istotnych części broni palnej, za co został uznany za winnego na mocy wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt II K 678/11 oraz Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt V Ka 368/13.

Sąd stwierdził, że podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu karnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący jako wieloletni członek organizacji strzeleckich i instruktor strzelectwa sportowego, posiadając pozwolenie na broń, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji nielegalnego posiadania broni i amunicji. Mimo to przez długi czas (od 2000 do 2006 r.) posiadał broń i amunicję bez zezwolenia, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady posiadania broni i amunicji. Posiadanie broni i amunicji bez pozwolenia przez tak znaczny okres czasu, jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 K.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072 i z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434, publ. cbois).

W ocenie Sądu, w świetle przedstawionych rozważań prawidłową jest ocena organów, że osoba, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się naruszenia zasad dotyczących posiadania broni i amunicji, nie daje gwarancji właściwego obchodzenia się z bronią i wobec takiej osoby można zasadnie podnieść istnienie obawy, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organy trafnie wywiodły, że dotychczasowa postawa skarżącego nie gwarantuje, iż będzie on rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną.

Sąd zauważył, że posiadanie i używanie broni jest reglamentowane, dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która we wskazanych wyżej okolicznościach dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów dotyczących posiadania oraz przechowywania broni i amunicji.

Według Sądu powyższej ocenie nie przeczy fakt, że skarżący jest długoletnim członkiem organizacji strzeleckich oraz, że posiada pozytywną opinię w środowisku łowieckim i w miejscu zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotem sprawy był wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w ilości 30 sztuk, podczas gdy już obecnie skarżący dysponuje znaczącą ilością broni. Odmowa nie wpłynie zatem na możliwość uprawniania przez niego łowiectwa czy sportów. Nie jest zatem uprawniony podniesiony w skardze zarzut, dotyczący naruszenia prawa materialnego – art. 10 ust. 1 u.b.a., ani też przywołane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniły zebrany materiał dowodowy, a wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione. Dokonana przez organy ocena dowodów była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organy szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, odwołując się aktualnego orzecznictwa oraz wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika na jakich dowodach organy oparły swe ustalenia.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł P. Z. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że osoba, która dopuściła się w przeszłości naruszenia zasad posiadania broni i amunicji, stanowi niezmiennie zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy wskazane naruszenie dokonane zostało przed piętnastu laty, miało jednorazowy charakter, skazanie uległo zatarciu, a powyższe naruszenie zasad posiadania broni i amunicji stanowi jedyną podstawę do dokonania takiej oceny i wykładni przez Sąd I instancji a sama wykładnia stanowi wynik przekroczenia granic uznania administracyjnego;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo wykazania naruszenia prawa materialnego ( art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji) oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.) mających istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji w której prawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. prowadziłoby do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez P. Z. ma usprawiedliwione podstaw.

Za zasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że z uwagi na popełnienie przestępstwa, za które skarżący kasacyjnie został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn.. akt II K 678/11 nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W dalszej części uzasadnienia organ administracji stwierdził, że wnioskodawcę należy zaliczyć do osób zagrażających bezpieczeństwu lub porządkowi prawnemu co oznacza brak możliwości pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena materiału dowodowego dokonana przez organy administracji i zaakceptowana przez Sąd I instancji jest oceną dowolną. Organy administracji uznały, że skazanie skarżącego kasacyjnie za przestępstwo nielegalnego posiadania broni i amunicji automatycznie oznacza, że zagraża on bezpieczeństwu lub porządkowi prawnemu. Takiego mechanicznego wnioskowania nie można zaakceptować. Dokonując ustaleń, czy osoba, która była w przeszłości karana, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego należy brać pod uwagę nie tylko sam fakt skazania ale również upływ czasu jaki nastąpił od chwili wydania wyroku do dnia wydania decyzji oraz zachowanie tej osoby w tym okresie. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby pięciu. Z akt sprawy nie wynika, by wobec skazanego zarządzono wykonanie tej kary co daje podstawy do przyjęcia, że w okresie próby zachowanie skazanego nie dawało powodu do wydania takiego rozstrzygnięcia. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie po zakończeniu okresu próby nie popełnił przestępstwa. Nie ma informacji, z których wynikałoby, że przed wydaniem ww. wyroku skazującego skarżący kasacyjnie popełnił przestępstwo lub wykroczenie. Od wydania wyroku skazującego do wydania zaskarżonej decyzji minęło niemalże 8 lat. Świadczy to o tym, że popełnione przestępstwo miało charakter incydentalny. Istotny jest również fakt, że nie było to przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu człowieka. Tymczasem okoliczności te zostały przez organy administracji zanegowane prostym stwierdzeniem, że skarżący kasacyjnie był skazany za popełnienie przestępstwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach niniejszej sprawy sam fakt skazania skarżącego kasacyjnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 678/11 sam w sobie nie może być podstawą do poczynienia ustalenia, że skarżący kasacyjnie jest osobą zagrażającą bezpieczeństwu lub porządkowi prawnemu.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji wezmą pod uwagę ww. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji warunkiem wydania pozwolenia na broń jest wskazanie przez wnioskodawcę ważnej przyczyny posiadania broni. Obowiązek wskazania ważnej przyczyny posiadania broni zawiera w sobie również obowiązek wykazania ważnej przyczyny posiadania ilości sztuk broni palnej, na które ma być wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stwierdzić należy, że ocena zasadności tego zarzutu jest obecnie przedwczesna.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, orzekł jak w sentencji.