Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Związku [...] na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wszczęcia z urzędu postępowania - oddala skargę -

Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Związku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...][...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2014 r. odmawiającego wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]

z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na założenie Publicznego Gimnazjum w [...].

W uzasadnieniu Minister wskazał, że Związek [...] wniósł pismem z dnia [...] lutego 2013 r. do [...] Kuratora Oświaty o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na założenie Publicznego Gimnazjum w [...].

Kurator postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., uzasadniając to tym, że [...] nie jest stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia na utworzenie Publicznego Gimnazjum

w [...], oraz że w ocenie Kuratora nie zachodzą przesłanki wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...].

[...] nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie,

a następnie wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. wystąpił do Ministra Edukacji Narodowej o stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...] [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] marca 2013 r.

Minister Edukacji Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., stwierdził nieważność postanowienia nr [...][...] Kuratora Oświaty z dnia [...] marca 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r. Minister uznał, że Kurator zobowiązany był rozpoznać wniosek [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w trybie przepisów art. 31 § 1-3 k.p.a., dotyczących udziału organizacji społecznej w postępowaniu, nawet w sytuacji gdy związek ten nie powołał się na

te przepisy.

Kurator postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na założenie Publicznego Gimnazjum

w [...].

[...] Kurator Oświaty uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że skoro gimnazjum funkcjonuje prawidłowo, zapewniając uczniom możliwość realizacji obowiązku szkolnego w bezpiecznych warunkach i oferuje młodzieży wysoki poziom edukacji, za stwierdzeniem nieważności tej decyzji nie przemawia interes społeczny. Podał, że w dobrze pojętym interesie społecznym jest dalsze istnienie szkoły, co jest zgodne również z dobrem dzieci uczących się w gimnazjum.

Postanowienie nr [...][...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2014 r. zostało doręczone [...] w dniu [...] października 2014 r. [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia

[...] grudnia 2014 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] zwrócił się do Ministra Edukacji Narodowej o stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...][...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2014 r. Zarzucił rażące naruszenie prawa, tj.: art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego

i nierozpoznanie całego materiału dowodowego; art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niezakomunikowanie stronie faktów znanych organowi z urzędu; art. 76 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie faktów nieznajdujących żadnego oparcia w materiale dowodowym

i pozostających w sprzeczności z treścią dokumentów urzędowych włączonych do akt sprawy; art. 7 i 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie.

Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r.

nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia

nr [...][...] Kuratora Oświaty z dnia [...]października 2014 r.

[...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na przyjęciu,

że nie stanowi rażącego naruszenia prawa naruszenie przez [...] Kuratora Oświaty art. 7 i art. 77 § 1, art. 77 § 4, art. 76 § 1, art. 7 i 81, art. 107 § 3 w związku

z art. 126 k.p.a., art. 31 § 1 k.p.a.

Minister Edukacji Narodowej utrzymując postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. własne postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. powołał przepis art. 61 k.p.a., art. 31 § 1 k.p.a. Wskazał, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania bądź dopuszczeniem jej do udziału

w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

Organ administracji publicznej badając żądanie organizacji społecznej

po pierwsze ustala, czy postępowanie dotyczy sprawy innej osoby, czyli nie dotyczy interesu własnego organizacji społecznej. Po drugie, bada, czy cele określone

w statucie organizacji społecznej uzasadniają jej udział w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby i czy za żądaniem organizacji społecznej przemawia interes społeczny. Argumentacja świadcząca o tym, że za wszczęciem postępowania z urzędu lub dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny, powinna wynikać z pisma (wniosku) złożonego przez organizację społeczną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r., II OSK 663/11). W każdej sprawie wszczynanej na podstawie art. 31 § 1 k.p.a. organizacja musi wykazać - oprócz tego, że sprawa dotyczy innej osoby i jest

to uzasadnione jej celami statutowymi - również to, że za udziałem organizacji

w postępowaniu przemawia interes społeczny, co samo przez się nie wynika z faktu posiadania statusu organizacji społecznej. Organ wskazał, że pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, tak więc w każdej sprawie indywidualnej podlega ono wykładni organu, do którego zostało skierowane żądanie oparte na przepisie art. 31 § 1 k.p.a. W związku z tym, organizacja społeczna występująca z takim żądaniem powinna starać się w każdej sprawie wykazać, że za wszczęciem postępowania z urzędu, bądź za dopuszczeniem jej do udziału

w postępowaniu, przemawia interes społeczny

Minister stwierdził, że nietrafne są zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem kwestionowane postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nie jest obarczone żadną z kwalifikowanych wad, zarzucanych przez [...]. Organ podał, że [...] Kurator Oświaty, w oparciu o ustalenia faktyczne szczegółowo opisane

w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z [...] października 2014 r., zasadnie przyjął, że za uwzględnieniem wniosku [...] nie przemawia interes społeczny. Minister podał też, że zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia

art. 31 § 1 k.p.a. został sformułowany w sposób nie do końca zrozumiały, ponieważ w zaskarżonym postanowieniu Ministra Edukacji Narodowej, wbrew temu co twierdzi [...], nie stwierdzono jakoby przepisów k.p.a. nie stosowałoby się w postępowaniu dotyczącym ustalenia przez organ, czy zachodzą przesłanki obligujące go do wszczęcia postępowania z urzędu na żądanie organizacji społecznej.

Minister wskazał, że dokonując oceny żądania [...], ani Kurator, ani Minister Edukacji Narodowej nie dopatrzył się istnienia interesu społecznego, przemawiającego za wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej, brak jest argumentów, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku [...].[...] nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że wcześniejsze rozstrzygnięcia błędnie zakładały brak interesu społecznego.

Minister wskazał też na nową okoliczność, która potwierdza zdaniem organu zasadność zarówno postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2014 r., jak i postanowienia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. Wskazał, że w marcu 2015 r. w Publicznym Gimnazjum w [...] prowadzonym przez Stowarzyszenie pracownicy [...] Kuratorium Oświaty przeprowadzili,

w ramach nadzoru pedagogicznego, ewaluację zewnętrzną zakończoną określeniem poziomu spełniania przez szkołę wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1324 z późn. zm.). Organ podał, że szkoła funkcjonuje prawidłowo, a argumenty, na podstawie których w postanowieniu stwierdzono brak interesu społecznego do wszczęcia postępowania z urzędu, są nadal aktualne.

W ocenie organu zasadnie odmówiono postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 2014 r.

Postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi Związku [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, [...] zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na przyjęciu, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa naruszenie przez [...] Kuratora Oświaty art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., skutkujące błędnym ustaleniem, że za wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]

z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na założenie Publicznego Gimnazjum w [...] nie przemawia interes społeczny i że wszczęcie takie nie jest uzasadnione celami statutowymi Związku [...],

- art. 31 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepisów k.p.a. nie stosuje

się w postępowaniu dotyczącym ustalenia przez organ czy zachodzą przesłanki obligującego go do wszczęcia postępowania z urzędu na żądanie organizacji społecznej,

- art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których Minister Edukacji Narodowej oparł swoje rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi odnosząc się do poszczególnych przepisów, [...] wskazał, że postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października

2014 r. nr [...] dotknięte jest rażącym naruszeniem zasad procedury wynikających z ww. przepisów. [...] Kurator Oświaty nie przeprowadził wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a materiał przez niego zebrany nie został

w całości rozpatrzony. [...] Kurator Oświaty nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, gdyż całkowicie pominął dowody wskazane przez Związek [...] we wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Wskazano, że w piśmie uzupełniającym wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...][...] wnosił o przeprowadzenie dowodu z decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2012 r. nr [...] na okoliczność uniemożliwienia rodzicom zapisania dzieci do I klasy Gimnazjum Publicznego prowadzonego przez Gminę.

Zarzucono, że [...] Kurator Oświaty nie umożliwił Związkowi [...] wypowiedzenie się co do przeprowadzonego dowodu z pisma Rady Pedagogicznej Publicznego Gimnazjum w [...] prowadzonego przez [...] Stowarzyszenie [...] z dnia [...] października 2014 r., w którym przedmiotowa rada dokonuje oceny funkcjonowania gimnazjum wskazuje, że nauczyciele pozytywnie oceniają funkcjonowanie gimnazjum.

Podniesiono, że [...] Kurator Oświaty stwierdza, że z informacji uzyskanych od dyrektora gimnazjum wynika, że obecnie zarówno rodzice uczniów, uczniowie,

a także nauczyciele gimnazjum są zadowoleni z pracy szkoły. Po raz kolejny nie wskazuje jednak dowodów, w oparciu o które ustalił te fakty, tym samym rażąco narusza art. 107 § 3 k.p.a.

[...] podniósł, że wbrew twierdzeniom [...] Kuratora Oświaty i Ministra Edukacji Narodowej za wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. przemawia interes społeczny i jest ono uzasadnione celami statutowymi Związku [...]. W interesie społecznym leży bowiem w ocenie [...]: 1) uniemożliwienie założenia kolejnego gimnazjum przez stowarzyszenie, które od ponad dwóch lat prowadzi szkoły założone bez stosowanych zezwoleń, 2) uniemożliwienie założenia kolejnego gimnazjum przez stowarzyszenie odpowiedzialne za sytuację, w której osoby świadczące pracę na rzecz prowadzonych przez nie szkół, co najmniej w okresie [...] września 2012 r. – [...] października 2013 r., nie miały z tymi szkołami nawiązanych stosunków pracy, 3) uniemożliwienie założenia kolejnego gimnazjum przez stowarzyszenie odpowiedzialne za sytuację, w której część nauczycieli świadczących pracę na rzecz prowadzonych przez nie szkół, co najmniej w okresie [...] września 2012 r. – [...] października 2013 r. nie miało stosownych kwalifikacji do nauczania dzieci, 4) wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która została wydana w celu wyzbycia się przez Gminę [...] obowiązkowego zdania własnego polegającego na prowadzeniu gimnazjum, 5) wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która posłużyła stworzeniu przez Gminę [...] fikcji prawnej, wyłączającą faktyczną możliwość realizacji zadań gminy w zakresie zapewnienia zamieszkałym na jej terenie uczniom możliwości spełniania obowiązku szkolnego w szkołach prowadzonych przez gminę oraz uniemożliwiła skuteczną kontrolę spełniania obowiązku szkolnego. [...] podkreśliło, że uniemożliwienie założenia kolejnego gimnazjum przez [...] Stowarzyszenie [...] przy równoczesnym zaprzestaniu przez

nie prowadzenia gimnazjum, założonego bez przewidzianych prawem zezwoleń (co w świetle obowiązującego prawa winno być niezwłocznie wyegzekwowane przez [...] Kuratora Oświaty), będzie skutkowało przywróceniem miejsc pracy dla nauczycieli w gimnazjum publicznym prowadzonym przez Gminę [...]. Ponadto zagwarantuje rodzicom uczniów w wieku gimnazjalnym, zamieszkałym na terenie tej Gminy [...], realizację konstytucyjnego prawa zapisania swych dzieci do szkoły prowadzonej przez podmiot publiczny. Co również leży w interesie społecznym. W końcowej części wskazano, że Minister Edukacji Narodowej nie umożliwił Związkowi [...] wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu

z raportu z ewaluacji zewnętrznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Minister stwierdził, że dokonanie przez Kuratora oceny spełnienia przesłanek zawartych w art. 31 k.p.a., w tym ustalenie czy za wszczęciem postępowania przemawia interes społeczny mieściło się w dopuszczalnych granicach. Organ podniósł, że można się z oceną Kuratora zgadzać bądź nie, lecz przyjęcie innego stanowiska niż zaprezentowane przez ten organ nie oznacza,

że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie Ministra Edukacji Narodowej

z dnia [...] marca 2015 r. odpowiadają prawu.

W ocenie Sądu w sprawie niniejszej Ministrowi Edukacji Narodowej nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., który jest przepisem prawa materialnego. W toku niniejszego postępowania

nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego powołanych w skardze, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., art. 31 § 1 k.p.a., czy art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Do postanowień, od których przysługuje zażalenie, a więc m.in. do postanowienia wydanego w trybie art. 61a k.p.a. stosuje się odpowiednio art. 156-159 k.p.a. Minister Edukacji Narodowej zasadnie poddał więc, na wniosek [...], postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2014 r. nr [...] kontroli w trybie nieważnościowym.

Stwierdzenie nieważności postanowienia, o którym mowa może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy postanowienie to dotknięte jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania postanowienia kwestionowanego w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena postanowienia pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem.

[...] we wniosku do Ministra o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia

[...] października 2014 r. przywołał przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie

z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podniesiono przy tym, w odniesieniu do postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego, że naruszało ono w sposób rażący przepisy postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej zasadnie Minister Edukacji Narodowej stwierdził, iż nie zostały w sposób rażący naruszone przez [...] Kuratora Oświaty przepisy art. 7, 77 § 1, § 4, art. 76 § 1, art. 81, czy art. 107 § 3 k.p.a.

W sprawie tej, Minister Edukacji Narodowej, będący organem właściwym

w niniejszym postępowaniu, zasadnie przyjął, iż w przypadku postanowienia z dnia

[...] października 2014 r. nie zaszła wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrywanie sprawy w trybie nadzwyczajnym nie oznacza, że organ zwolniony jest z obowiązku przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego,

tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów dotyczących zbierania

i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zasadnie Minister stwierdził w niniejszej sprawie, że Kurator dokonał wszechstronnej oceny dopuszczalności wszczęcia z urzędu postępowania nieważnościowego na wniosek [...] (w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r.), dokonując badania w tym zakresie z uwzględnieniem przepisu art. 31 k.p.a.

W ocenie Sądu, Minister prawidłowo stwierdził, iż nie zostały naruszone, a tym samym nie mogły zostać naruszone w sposób rażący, przepisy powołane we wniosku [...] o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2014 r. Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego uzasadniona została przez [...] Kuratora Oświaty tym, że za wszczęciem postępowania w trybie nadzwyczajnym w sprawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] zezwalającej [...] Stowarzyszeniu [...] na założenie Publicznego Gimnazjum w [...] nie przemawiał ani interes społeczny ani nie było to uzasadnione względami statutowymi [...]. Kurator wydał zatem postanowienie na podstawie art. 61a k.p.a. po zbadaniu przesłanek, które mogłyby stanowić podstawę wszczęcia przez niego z urzędu postępowania nieważnościowego, wobec złożenia wniosku przez podmiot niebędący stroną a będący organizacją społeczną. Organ wyjaśnił w postanowieniu dlaczego w jego ocenie brak jest podstaw

do wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie decyzji zezwalającej na założenie publicznego gimnazjum z uwagi na brak interesu społecznego. Stwierdził też, że cele statutowe [...] nie pozostają w związku z materialnoprawnym przedmiotem sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Kurator wskazał przy tym,

że założenie publicznego Gimnazjum w [...] nie stoi w sprzeczności z żadnym

z celów statutowych [...], a w związku z prawidłowym funkcjonowaniem Gimnazjum

za wszczęciem postępowania nieważnościowego nie przemawia ważny interes społeczny.

Odmienne poglądy [...] w zakresie tych twierdzeń – wyrażane w postępowaniu nieważnościowym toczącym się przed Ministrem Edukacji Narodowej w sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego – nie stanowią, jak zasadnie Minister stwierdził w postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r., o rażącym naruszeniu prawa przez Kuratora. Wyrażenie odmiennego stanowiska co do istnienia interesu społecznego, czy odmiennej oceny celów statutowych byłoby możliwe w postępowaniu zażaleniowym od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Wobec tego, że sprawa niniejsza toczy się w trybie nadzwyczajnym, zadaniem Ministra była ocena, czy postanowienie Kuratora z dnia

[...] października 2014 r. obarczone było kwalifikowaną wadą. Ustalenie Ministra,

że ani postępowanie ani postanowienie z dnia [...] października 2014 r. nie było obarczone kwalifikowaną wadą jest prawidłowe. Odmienna ocena [...] co do istnienia interesu społecznego i celów statutowych [...] nie stanowi o rażącym naruszeniu przez Kuratora art. 31, czy art. 61a k.p.a. Dążenie [...] do uniemożliwienia założenia kolejnego gimnazjum przez [...] Stowarzyszenie [...], o czym jest mowa w skardze, i co miałoby skutkować przywróceniem miejsc pracy dla nauczycieli w gimnazjum prowadzonym przez Gminę nie stanowi o naruszeniu prawa w niniejszej sprawie.

Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie Ministra Edukacji Narodowej odpowiadają prawu, a postępowanie, w ramach którego – w trybie nieważnościowym – zostały wydane, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami k.p.a. Minister rozważył wszechstronnie wniosek [...] o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2014 r. i uzasadnił swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zbędnie wprawdzie Minister w zaskarżonym postanowieniu przywołał wyniki kontroli przeprowadzonej w Publicznym Gimnazjum w [...] w marcu 2015 r., albowiem zadaniem Ministra w postępowaniu nieważnościowym było zbadanie zgodności

z prawem kwestionowanego postanowienia na dzień [...] października 2014 r., jednakże uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Z tego też względu zarzut skargi w postaci uniemożliwienia [...] wypowiedzenia się na temat raportu z tej kontroli, Sąd uznał za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.