Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru będącego radcą prawnym, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczyła, że utrzymuje się z umowy o pracę i nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi. We wniosku nie wymieniono osób pozostających ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym, wskazano natomiast majątek, w szczególności mieszkanie, grunty rolne posiadane na własność (18,70 ha) oraz dzierżawione

(55,07 ha), sprzęt rolniczy o wartości 500.000 zł i oszczędności w takiej samej wysokości. Wyliczono również wydatki ponoszone w skali roku, m.in. tytułem ubezpieczenia (1200 zł) i podatków (2000 zł).

Wpis od skargi wynosi w sprawie 2000 zł.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli wedle jej art. 245 § 2 obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub

w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W przypadku skarżącej przesłanka ta nie zachodzi, przy czym można to stwierdzić na podstawie samego wniosku, bez potrzeby wzywania o złożenie dodatkowych oświadczeń oraz nadesłanie dokumentacji źródłowej. Wynika z niego bowiem, że wnioskodawczyni nie tylko dysponuje stałym dochodem pozwalającym jej pokryć bez zaległości wszystkie wymienione przez nią wydatki (w tym podatki w wysokości odpowiadającej wpisowi od skargi), ale posiada również majątek

o wartości wielokrotnie, wprost niewspółmiernie przewyższającej koszty sądowe

w sprawie. Wpis od skargi, czyli najwyższa opłata sądowa w postępowaniu, nie przekracza przecież nawet 0,5% podanej we wniosku kwoty oszczędności.

W konsekwencji także wtedy, gdyby koszty sądowe w całości zostały pokryte z tego źródła, nie z bieżących dochodów, to nie mogłoby to spowodować odczuwalnego uszczuplenia zaoszczędzonej przez stronę sumy, a tym bardziej uszczerbku utrzymania koniecznego. W tym kontekście niepodobna nadto tracić z pola widzenia, że stosownie do wniosku skarżąca dysponuje sprzętem rolniczym o wartości równej wspomnianej sumie i posiada grunty rolne o sporej powierzchni, zaś w świetle ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym uzyskiwała dochody

z działalności rolniczej.

Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258

§ 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.