Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant ref. staż. Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K., w którego miejsce w toku postępowania wstąpiła K. K., od decyzji Wojewody [...] z dnia 17 września 2008 r., nr [...], odmawiającej R. K. potwierdzenia prawa do otrzymania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

R. K. wystąpił w dniu 7 listopada 1990r. z wnioskiem do Urzędu Rejonowego w W. o potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia Sądu Rejonowego [...] wynika, że spadek po [...]., ostatnio stale zamieszkałej w W., na podstawie ustawy nabył w całości syn R. K..

Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu Aktu Poświadczenia Dziedziczenia z dnia[...] , wynika, że spadek po R. K. [...] ostatnio stale zamieszkałym w W., na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia [...] września 2003r. nabyła w całości żona K. K.

Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa z dnia [...] sporządzonego przez Notariusz [...], wynika, że K. K. udzieliła I. F. umocowania do zarządu i administracji majątkiem, działania wobec wszelkich władz, urzędów administracji państwowej i samorządowej, sądów, banków, osób prawnych i fizycznych składania oświadczeń i wniosków, odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, przesyłek i należności z jakiegokolwiek tytułu w jej imieniu.

Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii aktu kupna-sprzedaży z dnia [...] oraz z zeznań świadka [...] złożonych w dniu [...] lutego 2007r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań lub zatajenie prawdy wynika, że W. K. była właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni [...] m2 położonej w gminie D.

W zeznaniach świadka K. S. złożonych w dniu [...] lutego 2007 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań lub zatajenie prawdy oraz w oświadczeniu R. K. z dnia [...] lutego 2006 r. wskazano, że W. K. na tereny byłego państwa polskiego przyjeżdżała okresowo na wakacje oraz, że W. K. wraz z synem R. K. w dniu 30 czerwca 1939r. przyjechała na wakacje [...] i tam przebywała w dniu wybuchu wojny tj. 1 września 1939r.

Z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii karty ewakuacyjnej z dnia 8 stycznia 1945 r. wynika, że właścicielka przedmiotowej nieruchomości W. K. przebywała na W. do 1945 r. Z tego samego dokumentu wynika także repatriacja do W. W. K.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia R. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie do Ministra Skarbu Państwa, kwestionując rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego oraz wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Od w/w decyzji organu odwoławczego Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1390/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...]lipca 2009 r. oraz nie odnosząc się do kwestii spełnienia, czy też niespełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa do rekompensaty, zobowiązał organ lI instancji do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr. [...].

Powyższą decyzję zaskarżyła K. K. wskutek czego wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1880/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Strony.

Skargę Kasacyjną od w/w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. wniosła K. K.

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1307/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. oraz decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010r. nr [...].

Z treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. wynika, że powodem uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie oraz decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. była zmiana stanu prawnego spowodowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt SK 11/12. W wyroku tym TK stwierdził, że art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP w zakresie w jakim uzależnia prawo do rekompensaty od zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium RP jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazano również, że: "w świetle nowych okoliczności, jakie powstały na skutek wydania przez TK wyroku o sygn. akt SK 11/12, uzasadnione jest uchylenie zaskarżonego wyroku, a także decyzji, którymi skarżącej odmówiono przyznania prawa do rekompensaty. Podstawą prawną tych decyzji był bowiem przepis, którego niekonstytucyjność stwierdził TK wyżej powołanym wyrokiem. Tym samym uzasadnione jest ponowne rozpoznanie sprawy z wniosku K. K. o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny przyjąć, że norma wynikająca z art. 2 pkt 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty nie wymaga, aby właściciel nieruchomości zamieszkiwał w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium RP. Natomiast zbadania wymaga spełnienie przez K. K. pozostałych przesłanek przyznania prawa do rekompensaty, wynikających z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej".

Ponownie rozpatrując sprawę Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania R. K., w którego miejsce w toku postępowania wstąpiła K. K., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...], odmawiającej R. K. potwierdzenia prawa do otrzymania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie nie badały spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących potwierdzenie prawa do rekompensaty. Ocenie przed organem I instancji podlegała tylko kwestia spełnienia przesłanki miejsca zamieszkania w dniu 1 września 1939 r. przez właściciela pozostawionych nieruchomości. Organ I instancji stwierdziwszy, że powyższa przesłanka nie została spełniona odstąpił od badania spełnienia pozostałych przesłanek warunkujących potwierdzenie prawa do rekompensaty. Również Minister Skarbu Państwa w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. podjął się wyłącznie oceny przesłanki miejsca zamieszkania na dzień 1 września 1939 r. Stwierdziwszy, że powyższa nie została spełniona, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odmowną w sprawie.

Mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister stwierdził, że badaniu podlegają również pozostałe przesłanki zawarte w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Z treści w/w przepisu wynika bowiem, że potwierdzenie prawa do rekompensaty może nastąpić, gdy właściciel nieruchomości był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, opuścił byłe tereny RP z przyczyn, o których mowa w art. 1 oraz posiadał obywatelstwo polskie.

W związku z tym, że powyższe przesłanki nie zostały do tej pory poddane ocenie organu l instancji celem zachowania zasady dwuinstancyjności, zasadnym jest w ocenie organu odwoławczego - uchylenie przedmiotowej decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ocena zgromadzonych dowodów wyłącznie przez organ II instancji, w sytuacji gdy nie podlegały one analizie przed organem wojewódzkim, pozbawiłoby Stronę możliwości skutecznego skorzystania z środków zaskarżania.

Za uchyleniem decyzji organu wojewódzkiego przemawia również konieczność oceny sytuacji prawnej i dokonanie subsumpcji z pominięciem przepisu, którego domniemanie zgodności z konstytucją zostało obalone.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. K. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 138 § 2 kpa., oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 107 § 3 kpa i art. 12 § 1 kpa.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Minister Skarbu Państwa rażąco naruszył normę art. 138 § 2 k.p.a. poprzez to, że nakazał ponowne badanie okoliczności, które były już przedmiotem czynności dowodowych i były znane organom obu instancji. Nadużycie art. 138 § 2 k.p.a. wynika też z pominięcia obowiązku Ministra lub organu pierwszej instancji zgodnie, z art. 136 k.p.a. uzupełnienia materiału dowodowego wbrew ciążącemu na obu organach obowiązkowi pełnego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy wynikającemu z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.

Rażące naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. polega też na tym, że Minister Skarbu Państwa jak sam stwierdza na str. 4 decyzji podjął się wyłącznie oceny przesłanki miejsca zamieszkania na dzień 1 września 1939 r.

W ocenie skarżącej Minister nie miał czego się podejmować. Jego ustawowym obowiązkiem, bardzo wyraźnie określonym we wskazanych przepisach k.p.a., jest wnikliwe badanie całości sprawy. "Podjęcie" się oceny jednego elementu stanu sprawy stanowi rażące naruszenie powołanych przepisów. Jest poza wszelkim sporem, że przyznanie przez organ poniechania realizacji obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy w wyniku złożonego odwołania jest rażącym naruszeniem prawa. Jednak sytuacja, w której Minister stara się czynić ze swego bezprawnego działania argument dla uzasadnienia swojej decyzji jest nie tylko naruszeniem podstaw postępowania odwoławczego ale zarazem naruszeniem art. 8 k.p.a.

Ponadto skarżąca wskazała, że w rozstrzygnięciu decyzji nie powołano podstawy materialnoprawnej, choć art. 107 § 1 k.p.a. ten element zalicza do obligatoryjnych składników decyzji. Minister wydał decyzję kasacyjną jednak nie określił do jakiego przepisu prawa materialnego odnosił zakres ustaleń faktycznych. Treść normy materialnoprawnej przesądza o zakresie postępowania dowodowego. Jest to zatem czynnik kluczowy dla oceny czy zachodzi podstawa do wydania decyzji kasacyjnej.

Skarżąca powołała się również na art. 107 § 3 k.p.a., który określa wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji. Przewidziano tu, że uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tego wymogu. Wyliczono tu dowody bez określenia ich wiarogodności i mocy dowodowej. Minister Skarbu Państwa sam stwierdził, że ocenił tylko jeden element materiału dowodowego, choć - jak już powiedziano - tego nie wolno mu było zrobić. W konsekwencji miało miejsce rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Takie uchylanie się od wykonania swoich obowiązków Minister argumentuje chęcią stworzenia stronie możliwości ponownego złożenia środka zaskarżenia. W świetle art. 107 § 3 k.p.a. jest to nie tylko niezgodne z prawem ale wręcz absurdalne pod względem logicznym.

Ponieważ jak już powiedziano postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 7 listopada 1990 r. a ostatnia decyzja w sprawie wydana została [...] maja 2013r. organy obu instancji stosując decyzje kasacyjne i przedłużając swoje działania albo nie podejmując żadnych działań starają się uchylić od załatwienia spraw. Stanowisko Ministra Skarbu Państwa wyrażone w zaskarżonej decyzji należy ocenić jako kolejną próbę uchylenia się od wydania decyzji co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu orzekającego jest prowadzenie postępowania wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Ponad dwudziestoletni czas trwania postępowania, ponawiane decyzje kasacyjne, oraz celowe przewlekanie czynności lub uchylanie się od prowadzenia postępowania, czemu strona musiała przeciwdziałać skargą sądową na bezczynność, stanowią rażące naruszenie normy art. 12 § 1 k.p.a. Ten stan bezprawności pogłębi się jeżeli zgodnie z zaskarżoną decyzją postępowanie dowodowe zostanie rozpoczęte raz jeszcze.

Biorąc pod uwagę skalę naruszeń prawa, które zaistniały w toku prowadzonego przez ponad 23 lata postępowania oraz brak związków pomiędzy obowiązującym prawem a treścią decyzji, należy uznać zdaniem skarżącej, że w toku przewlekłego postępowania oraz przy wydaniu decyzji miało miejsce wielokrotne rażące naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych , zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu treść art. 134 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2013 r., uchylająca decyzję Wojewodę [...] odmawiająca R. K. potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej .

Określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego.

W pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art.15 k.p.a.

Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy.

Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147).

Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). W orzecznictwie podkreśla się, że rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji, a zatem organ II instancji powinien przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu I instancji (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., I SA/Wa 1232/10, LEX nr 821181). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.02.2012r sygn. II OSK 2720/11 podkreślił, że do uznania , że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana , nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa orzeczenia dwóch organów różnych stopni. Koniecznym jest także , aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów , dla których to postępowanie jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji . Organ odwoławczy jest obowiązany rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy - Minister Skarbu Państwa wydając zaskarżoną decyzję zasadnie zauważył , że organ rozpoznający sprawę w I instancji poddał rozważaniom jedynie przesłankę zamieszkiwania przez poprzednika prawnego wnioskodawcy na terenie dawnych Kresów Wschodnich Państwa Polskiego w dniu 1 września 1939r. Ustaliwszy , że nie została ona spełniona zaniechał dalszego postępowania dowodowego w sprawie.

W dacie rozpoznania przez Ministra Skarbu Państwa odwołania, z uwagi na cytowane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2012r. sygn. SK 11/12, wskazana w decyzji organu I instancji przesłanka zamieszkiwania na dawnych terenach RP w dniu 1 września 1939r. jako warunkująca potwierdzenie prawa do rekompensaty, została uznana za niekonstytucyjną.

Minister słusznie wskazał zatem , że chylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania organowi wojewódzkiemu jest konieczne , gdyż w sprawie niniejszej badaniu podlegają wszystkie przesłanki nabycia prawa do rekompensaty przewidziane ustawą z dnia 8 lipca 2005r. , w szczególności wymienione w art.2 tej ustawy, odnoszące się także do kwestii posiadania przez właściciela nieruchomości obywatelstwa polskiego w dniu 1 września 1939r. oraz opuszczenia przez niego dawnych terenów RP z przyczyn o których mowa w art. 1 ustawy.

Brak jest uzasadnionych podstaw do kwestionowania poglądu , że dokonanie tych ustaleń przez Ministra Skarbu Państwa z pominięciem rozstrzygnięcia w tym zakresie przez organ I instancji , w sposób ewidentny naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. W istocie oznaczałoby bowiem , że ocena tego organu ma charakter jednoinstancyjny i nie podlega kontroli odwoławczej. To zaś w konsekwencji oznaczałoby pozbawienie strony możliwości skorzystania z przysługujących jej środków zaskarżenia oraz prowadziłoby do ograniczenia należnych jej praw.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w treści art. 138 § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy i wydał prawidłowe rozstrzygniecie . Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie można jej podważyć, stanowisko swoje organ umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art.107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa w tym art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. jak również art. 136 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) .