Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Marek Olejnik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 932/18 w sprawie ze skargi P. sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

1.Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 932/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Sp. z o.o. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA".

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie poprzedzających go decyzji organów podatkowych wydanych w I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zrzekła się także prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie :

1. art. 141 §4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na nie rozważeniu, ani nie odniesieniu się przez sąd I instancji do istniejących w orzecznictwie rozbieżności (vide wyrok NSA sygn. akt II FSK 2521/13 oraz sygn. akt II FSK 1880/11) w zakresie ocenianej problematyki, oraz brak wyjaśnienia dlaczego sąd przyjął jeden z dwóch funkcjonujących poglądów dotyczących opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a drugi - wskazywany przez skarżącą już w postępowaniu podatkowym - odrzucił;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 122 i art. 187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 201 ze zm., dalej jako "o.p.") w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na zaakceptowaniu sytuacji, w której organy podatkowe miałby nie być zobowiązane do ustalenia czy i jak przedmiotowe nieruchomości są wykorzystywane, podczas gdy był to warunek konieczny do ich kwalifikacji prawnopodatkowej w podatku od nieruchomości;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 poz.716 ze zm., dalej "u.p.o.l.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie ma prawnego znaczenia to czy i jak budynek jest wykorzystywany przez przedsiębiorcą, a sam fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę właśnie powoduje, że w podatku od nieruchomości jest opodatkowany stawką najwyższą podczas gdy, dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

2.2. W zakreślonym ustawowo terminie SKO nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zważył co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w zarzucie nr 1 wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09). W sprawie niniejszej uzasadnienie sądu pierwszej instancji spełnia wymogi ustawowe, a rozważania dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej odnoszą się do ustalonego przez organy stanu faktycznego. To, że Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji skarżącej i przywołanych przez nią wyroków sądów administracyjnych nie świadczy o naruszeniu ww. przepisu, bowiem na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną.

3.2. Przedmiotem sporu jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości wyodrębnionej nieruchomości (lokalu), tj. garażu wielostanowiskowych stanowiących część budynku mieszkalnego, którego współwłaścicielem jest skarżąca.

Wedle skarżącej garaż wielostanowiskowy powinien być opodatkowane według stawki dla przewidzianej dla budynków mieszkalnych – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stanowi bowiem część budynku mieszkalnego. Wyodrębnienie własności nieruchomości (garażu wielostanowiskowego) nie ma znaczenia dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Liczy się to, czy garaże są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a tego organy podatkowe w przedmiotowej sprawie nie ustaliły (art.5 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.).

Natomiast SKO oraz Sąd pierwszej instancji uznały, że sporny garaż podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podwyższonej – jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

3.3. W tak zakreślonej istocie sporu przyznać rację należy Sądowi pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że niesporne jest, że budynek, w którym wyodrębniono garaż wielostanowiskowy, należy do kategorii budynków mieszkalnych. Znajdujący się w nim garaż stanowi jednak odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, co pozwala na różne opodatkowanie w zależności od charakteru opodatkowania lokalu, który może być mieszkalny, pozostały bądź przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym zakresie należy odwołać się do uchwały NSA z 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 (CBOSA) wedle której, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym powinien podlegać opodatkowaniu według stawki dla budynków pozostałych. Wobec jednak faktu, że sporny garaż jest w posiadaniu skarżącej – podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – spełnia definicję związania z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki podwyższonej.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Niewątpliwie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zagadnienie to nie jest, zresztą, w ogóle sporne. Nie ma też wątpliwości, że garaż wielostanowiskowy stał się odrębnym od budynku mieszkalnego przedmiotem opodatkowania wskutek ustanowienia odrębnej własności lokalu o charakterze niemieszkalnym. Pozostaje zatem ocena, czy organy prawidłowo uznały w sprawie, że tego rodzaju garaże wielostanowiskowe mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą oraz opodatkowane inną stawką podatku niż budynek mieszkalny, w obrysie którego są położone (stanowiąc jego część).

3.4. W opinii Sądu, zasadnie organy przyjęły, że hale garażowe wielostanowiskowe – jako wyodrębnione lokale, z ustanowionymi odrębnie księgami wieczystymi - mimo ich usytuowania w budynku mieszkalnym są związane z działalnością gospodarczą. Dla takiej oceny wystarcza, jak słusznie argumentują organy, sam fakt posiadania tych hal przez skarżącą jako przedsiębiorcę. Zatem stanowiący współwłasność przedsiębiorcy garaż wielostanowiskowy – stanowi zgodnie z art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l. odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta uzasadnia opodatkowanie hal garażowych stosownie do ich charakteru. W takiej sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, stanowiący odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego lub pozostałego). Dla opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - decydujące znaczenie ma fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, co tym samym stanowi podstawę do opodatkowania garaży stawką dla "budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Wbrew argumentacji skarżącej - nie jest przy tym istotne, czy przedmiotowa nieruchomość zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej, znaczenie ma to, że nieruchomość ta jest własnością przedsiębiorcy, a tym samym kwalifikuje się do "budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą" (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 1736/15). W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia art 122 i art. 187 §1 o.p. poprzez brak ustalenia czy i jak przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana.

4.Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.