Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala-

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako: PWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej jako: PPIS) z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którą nie stwierdzono u W. C. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia kaletki maziowej kolana lewego wymienionej w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych, określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm., określonego dalej jako "rozporządzenie").

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., nr 267) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie zostało wszczęte na skutek zgłoszenia podejrzenia wskazanej wyżej choroby zawodowej, na podstawie skierowania z dnia [...] stycznia 2009 r., wydanego przez dr n. med. R. B. - Prywatny Gabinet Ortopedyczny w [...]

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] PPIS nie stwierdził u W. C. wyżej wskazanej choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że W. C. pracował jako rolnik w gospodarstwie rodziców i swoim własnym w latach 1950-2007. Wykonywanie prac polowych, zbiór plonów, pielęgnacja upraw oraz hodowla zwierząt obciążało przez wiele lat układ mięśniowo-szkieletowy. Organ wskazał na orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...].07.2010r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...].07.2011 r., z których wynika, że biegli z ww. jednostek orzeczniczych nie rozpoznali u W. C. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia kaletki maziowej kolana lewego. Objawy chorobowe ze strony stawów kolanowych związane są z obustronnymi postępującymi zmianami zwyrodnieniowymi i pourazowymi. Zarówno stany zapalne, jak i zmiany zwyrodnieniowe stawów nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych, nie mogą zatem zostać uznane jako choroby zawodowe narządu ruchu. PWIS stwierdził, że przy rozpatrywaniu sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej samodzielnie rozstrzygają wszelkie kwestie dotyczące stanu faktycznego takie jak rozmiar i czas narażenia zawodowego czy istnienie związku przyczynowego między narażeniem a chorobą. W kwestii medycznego rozpoznania choroby organy administracyjne związane są wydanymi orzeczeniami lekarskimi.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył W. C. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 746/11 skarga została oddalona. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje po pierwsze zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia, zaś po drugie - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Z wydanych w toku postępowania orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia jednoznacznie wynika, że u W. C. nie rozpoznano choroby w postaci przewlekłego zapalenia kaletki maziowej kolan.

W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., II OSK 280/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. NSA stwierdził, że Sąd

I instancji nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja PWIS została wydana z naruszeniem zasady procedury administracyjnej, określonej w art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy. Mianowicie organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do nadesłanego wraz z odwołaniem zaświadczenia lekarskiego specjalisty ortopedy-traumatologa R. B. z dnia [...] lutego 2011 r.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 572/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PPIS z dnia [...] marca 2011 r. Sąd wskazał, że decyzje organów obu instancji wydane zostały

z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, przede wszystkim nie ustalono czy skarżący przebył przewlekłe zapalenie kaletki maziowej kolan i czy ono jest przyczyną zmian zwyrodnieniowych. Wskazano, że w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzono, że u skarżącego występują zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w stwierdził, że objawy chorobowe ze strony stawów kolanowych związane są z obustronnymi postępującymi zmianami zwyrodnieniowymi oraz pourazowymi, ale zarówno stany zapalne jak i zmiany zwyrodnieniowe nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia WOMP wskazano ponadto, że w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z [...].01.2009 r. jako podejrzenie choroby zawodowej podano przewlekłe zapalenie kaletki maziowej oraz błony maziowej kolana lewego, tymczasem dokumentacja medyczna od lekarza specjalisty wystawiającego wniosek obejmująca okres od [...].08.2008 do [...].08.2009 obejmuje głównie dolegliwości ze strony prawego stawu kolanowego. Brak w niej wyczerpujących informacji o stanie kaletek maziowych kolana lewego, w tym o stanie zapalnym kaletek. Sąd wskazał, że organy obu instancji wydały decyzję bez wyjaśnienia powyższych wątpliwości, czym naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Dodatkowo organ II instancji, nie ustosunkował się do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów oraz nie wyjaśnił wątpliwości we wskazanym tam zakresie.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do specjalisty ortopedy-traumatologa dr n. med. R. B. o wyjaśnienie wątpliwości oraz wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o ponowne wydanie orzeczenia w sprawie choroby zawodowej. Jednostka ta w orzeczeniu z [...] lutego 2014 r. nr [...] nie stwierdziła u W. C. choroby zawodowej. W ponownym badaniu przeprowadzonym, po odwołaniu wyżej wymienionego, w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. N. - Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii, jednostka ta orzeczeniem z dnia nr [...] nie stwierdziła choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.2 wykazu. W orzeczeniu tym wskazano, że po przeprowadzonej hospitalizacji i konsultacji ortopedycznej stwierdzono u badanego zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe obu kolan, sztywnienie prawego stawu kolanowego z powodu ropnego zapalenia, stan po protezoplastyce lewego stawu kolanowego z powodu zmian zwyrodnieniowych. Stwierdzono, z dużym prawdopodobieństwem, że pierwotnym schorzeniem są stwierdzone u pacjenta znacznie nasilone zmiany zwyrodnieniowe i je należy traktować jako przyczynę schorzenia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. C. choroby zawodowej – przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie kaletki maziowej kolana lewego. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania i powołał się na wydane orzeczenia biegłych lekarzy z medycyny pracy. Wskazał, że choroba zawodowa może być stwierdzona wyłącznie w przypadku rozpoznania danej jednostki chorobowej przez orzekające placówki medycyny pracy, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W odwołaniu W. C. nie zgodził się z decyzją, wskazał na jej krzywdzący i niesprawiedliwy charakter. Podał, że nie jest dla niego zrozumiałym, jak lekarz może obecnie stwierdzać chorobę kaletek maziowych, kiedy "dziś ich już nie ma - są sztuczne kolana".

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji przez organy obu instancji był brak występowania u skarżącego choroby, która odpowiadałaby kryteriom schorzenia wymienionego w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych – przewlekłe zapalenie kaletki maziowej lewego kolana. Wskazał, że pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym a nie medycznym. By orzec o chorobie zawodowej organ administracji stwierdzić musi wystąpienie trzech przesłanek, tj. ustalić, że strona w środowisku pracy narażona była na działanie czynników mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową; po drugie wskazane medyczne jednostki orzecznicze rozpoznają u strony chorobę w sensie medycznym; po trzecie ustalony zostanie związek przyczynowy pomiędzy narażeniem na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy a chorobą strony. Wszystkie z ww. przesłanek muszą zostać spełnione. Brak którejkolwiek z nich obliguje organ do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W tego rodzaju sprawach organ wydając decyzję opiera się na dowodzie z opinii biegłych, które są dla niego wiążące w zakresie specjalistycznego rozpoznania, zaś organ uprawniony jest do kontroli ich poprawności jedynie pod kątem prawnoprocesowym.

Organ stwierdził, że odwołujący w okresie od 1950 r. do 1999 r. wykonywał pracę w sposób mogący wywołać stwierdzaną chorobę zawodową. Jednakże, aby móc stwierdzić chorobę zawodową, po pierwsze biegli stwierdzą u strony taką chorobę a po drugie organ ustali, że okres dzielący zakończenie pracy w narażeniu zawodowym i wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest dłuższy niż 1 rok. Organ podał, że z analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że odwołujący świadczył pracę w narażeniu zawodowym do 1999 r. Zatem roczny termin wystąpienia u niego objawów chorobowych nie został zachowany. Również biegli nie rozpoznali u odwołującego jednostki chorobowej określonej w pkt 19.2 wykazu chorób zawodowych.

Reasumując organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na brak przesłanki w postaci związku typu przyczyna – skutek między narażeniem zawodowym na czynniki chorobotwórcze w środowisku pracy a stanem zdrowia odwołującego się. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że decyzje wydane zostały na podstawie wszechstronnej oceny materiału dowodowego

w postaci dokumentacji medycznej. Analiza przebiegu leczenia i wyniku konsultacji medycznych uzasadniały wydanie decyzji o nierozpoznaniu jednostki chorobowej. Okoliczność legitymowania się przez odwołującego się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie stoi w sprzeczności z faktem, że choroba narządu ruchu, na którą cierpi zainteresowany nie istnieje w wykazie chorób zawodowych.

Skargę na opisaną decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W. C., wnosząc o jej zmianę i ustalenie występowania choroby zawodowej, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - § 8 ust. 1 rozporządzenia, poprzez uznanie, że nie spełnia kryteriów choroby zawodowej, mimo, że całe życie pracował na roli, zanim doszło do zwyrodnienia stawów. Wynikiem powyższego było przewlekłe zapalenie kaletek maziowych, które występują w ewidencji chorób zawodowych dla rolników. Zdaniem skarżącego organ dokonując oceny prawnej winien ustalić przyczynę choroby a nie skutek. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu

z "Instytutu Medycznego" dla ustalenia przyczyn choroby.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, tj. co do jej zgodności z prawem Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje obu instancji odpowiadają prawu.

Przede wszystkim należy podkreślić, że wskazany wyżej obowiązek kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obejmuje także zbadanie, czy organ administracji ponownie rozpoznający sprawę po wyroku sądu administracyjnego wypełnił powinność wynikającą z art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo bądź nie ulegnie zmianie stan prawny będący podstawą orzekania.

Materiał aktowy kontrolowanej sprawy wykazuje, że zanim zapadła zaskarżona decyzja z dnia 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dwukrotnie już orzekał (II SA/Rz 746/11, II SA/Rz 572/12). Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r. (II SA/Rz 746/11) oddalił skargę W. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011 r. ([...]) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzekając ponownie, tj. po uchyleniu powyższego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., II OSK 280/12 – WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. (II SA/Rz 572/12) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję PPIS z dnia [...] marca 2011 r. ([...]). Sąd wówczas uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a które w szczególności nie wyjaśniły, czy skarżący przebył przewlekłe zapalenie kaletki maziowej kolan i czy jest ono przyczyną zmian zwyrodnieniowych.

Lektura akt administracyjnych i uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. prowadzi do wniosku, że w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie organy respektowały ocenę prawną zawartą w powołanym wyżej orzeczeniu Sądu (II SA/Rz 572/12), pozostającą pod ochroną art. 153 P.p.s.a.

Definicję choroby zawodowej zawiera w swej treści art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.). Przepis ten stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przytoczona definicja składa się z dwóch elementów – pierwszy jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi stanowi związek przyczynowy pomiędzy chorobą objętą wykazem a charakterem i warunkami wykonywania pracy.

W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367), zwane dalej "rozporządzeniem", które określa: wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1).

Rozpoznawanie chorób zawodowych należy do lekarzy posiadających wymagane kwalifikacje, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia (m.in. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy) oraz II stopnia (jednostki badawczo – rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy) wymienionych w rozporządzeniu (§ 5 rozporządzenia).

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się, na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Rozporządzenie to reguluje także sposób przeprowadzenia oceny narażenia zawodowego.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: schorzenie zostało rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza zatrudnionego we właściwej jednostce orzeczniczej, w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia i bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy.

Jak już wcześniej wspomniano decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych. Orzeczenie to ma w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej kluczowe znaczenie, a inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (zob. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 1078/06, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., IV SA/Gl 794/06, wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., II OSK 335/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Ocena opinii lekarskich dokonywana przez inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie sprowadza się do badania ich pod względem formalnym, czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo oraz przekonywująco uzasadnione. Również sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, a jedynie ocenia legalność, czyli zgodność z prawem rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., IV SA/Wr 537/09, Lex Polonica nr 2248069).

W kontrolowanej sprawie prowadzone postępowanie dotyczyło stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia kaletki maziowej kolana lewego. Obie uprawnione jednostki medyczne, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. N. po przeprowadzeniu badań W. C. nie znalazły podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie nr [...] lekarza WOM oraz orzeczenie nr [...] lekarza Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. N.). W szczególności podkreślić należy, że w orzeczeniu jednostki orzeczniczej II stopnia, wydanym po uprzedniej hospitalizacji skarżącego i konsultacji ortopedycznej stwierdzono u skarżącego zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe obu kolan, sztywnienie prawego stawu kolanowego z powodu ropnego zapalenia, stan po protezoplastyce lewego stawu kolanowego z powodu zmian zwyrodnieniowych. Stwierdzono z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że pierwotnym schorzeniem są stwierdzone u pacjenta zmiany zwyrodnieniowe i należy je traktować jako przyczyny schorzenia.

Poddając orzeczenia lekarskie, wydane przez uprawnione jednostki medyczne, ocenie pod względem formalnym przypomnieć należy, że stanowią one obligatoryjny dowód w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej i mają walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. Taka opinia oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości. Zaleca się przy tym, by użyte w niej sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron, organów i sądu, nie posiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych.

Wymogi te spełniają wskazane wyżej opinie wydane w sprawie niniejszej przez obie jednostki orzecznicze, są zgodne w rozpoznaniu i dlatego trafnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że stanowią dowód dający organowi I instancji podstawę do wydanej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Nadto opinie te, co wypada zauważyć, są zgodne w rozpoznaniu z wcześniejszymi opiniami tych jednostek (nie rozpoznano u skarżącego jednostki chorobowej – przewlekłe zapalenie kaletki maziowej lewego kolana). Sąd również nie znalazł podstaw do zakwestionowania tych opinii.

W ocenie Sądu, organy inspekcji sanitarnej w sposób wystarczający wyjaśniły dlaczego nie stwierdziły u skarżącego choroby zawodowej. W należyty sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy, czyniąc zadość – wbrew zarzutom skargi – obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zaś wydane decyzje zostały uzasadnione zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwolił organom na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, że w sprawie doszło do naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia. Nie każde schorzenie, nawet gdy pozostaje w związku ze szkodliwymi warunkami pracy – skarżący argumentował, iż całe życie ciężko pracował na roli – może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa. Organ prowadzący postępowania, co raz jeszcze należy podkreślić, związany jest orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych.

Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.