Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpatrzenia wniosku M. G. z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostepnienia rejestru skarg i wniosków za okres od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia [...] października 2024 r. M. G. (dalej "skarżący") wystąpił do Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego (dalej "organ" lub "Minister") |

o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) dostarczenie pism - wraz z załącznikami - z interwencjami posłów i/lub senatorów skierowanymi do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 2007-2024 (do dnia rozpatrywania niniejszego wniosku) dotyczącymi Biblioteki Narodowej w [...].

2) dostarczenie odpowiedzi Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na ww. interwencje posłów i/lub senatorów, także wraz z załącznikami.

3) w razie, gdyby Ministerstwo uznało, że zakres lat jest zbyt szeroki i przez to wnioskowana informacja zostałaby zakwalifikowana jako przetworzona, o informację, w jakim zakresie wnioskowane informacje mogłyby zostać udzielone niezwłocznie.

W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] października 2024 r. organ poinformował skarżącego, że w odniesieniu do lat 2007 - 2021 wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Wobec tego Minister powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", wezwał skarżącego do uzupełnienia - w ciągu 14 dni - złożonego wniosku i wykazanie szczególnego interesu publicznego, dla którego powyższa informacja ma zostać przetworzona.

Pismem z dnia [...] października 2024 r. skarżący, nawiązując do wskazanego wyżej pisma organu z dnia [...] października 2024 r., zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ewidencji dokumentacji obejmującej czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. (VIII kadencja Sejmu oraz czas do momentu wyodrębnienia interwencji poselskich w ewidencji dokumentów). Wskazał, że w szczególności, wnosi o udostępnienie rejestru skarg i wniosków obejmującego czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r.

Minister udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z dnia [...] października 2024 r. W piśmie tym organ wskazał, że sformułowanie "ewidencja dokumentacji" jest niejasne, ponieważ nie zawiera precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji, a z treści wniosku nie wynika, jakiej dokumentacji dotyczy żądanie. Organ wyjaśnił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym i może mieć dowolną postać. Jednakże minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, ponieważ organ jest związany treścią wniosku. Żądanie, które jest w oczywisty sposób niejasne (niezrozumiałe) nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Organ podał również, że w przypadku rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który umożliwia organowi wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W odniesieniu do żądania udostępnienia rejestru skarg i wniosków za okres 6 lat, Minister poinformował skarżącego, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej

w rozumieniu u.d.i.p. W związku z tym powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał skarżącego do uzupełnienie - w ciągu 14 dni - złożonego wniosku i wykazanie szczególnego interesu publicznego, dla którego powyższa informacja ma zostać przetworzona.

W dniu 30 grudnia 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiecie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, albowiem naruszył on art. 61 Konstytucji RP oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej;

2) zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek;

3) pouczenie organu co oznacza słowo "niezwłocznie" i wyrażenie "bez zbędnej zwłoki";

4) nałożenie grzywny na organ, a jeśli jest to dopuszczalne przez prawo, to

o zasądzenie tej grzywny na jego rzecz;

5) przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

5) zasądzenie zwrotu kosztów sądowych;

6) dostarczanie pism wyłącznie drogą elektroniczną.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał informacji, którą organ uznał za przetworzoną. Nie otrzymał również decyzji, którą Minister powinien wydać zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponadto skarżący wskazał, że dotychczas wygrał już dwie sprawy z Ministrem,

w których WSA orzekł bezczynność organu i nakazał zwrócić koszty sądowe. Sąd nie ukarał organu grzywną. Zdaniem skarżącego zdyscyplinowanie Ministra jest zdecydowanie potrzebne. Dotychczas, w sprawach o udostępnienie informacji publicznej, które skarżący wygrywał, Sąd ograniczał się do zasądzenia zwrotu kosztów sądowych w wysokości 100 zł, nie nakładał grzywien i unikał stwierdzenia, że skarżone organy naruszyły prawo w sposób rażący. Skarżący zwrócił uwagę, że od złożenia skargi do Sądu, a uzyskaniem wyroku mija co najmniej kilka miesięcy. Zdaniem skarżącego taki stan rzeczy jest sprzeczny z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz z art. 3 ust. 2 u.d.i.p. W sytuacji, kiedy wyrok zapada dopiero po co najmniej kilku miesiącach, wiele informacji może się zdezaktualizować, a dostarczenie ich po uprawomocnieniu się wyroku trudno nazwać niezwłocznym uzyskaniem informacji. W ocenie skarżącego w sposób systemowy naruszany jest ww. art. 3 ust. 2 u.d.i.p., czyli – w gruncie rzeczy – art. 61 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł, że Sąd ma do tego środki w postaci zasądzania grzywien

i stwierdzanie rażącego naruszenia przepisów przez organy. Skarżący zwrócił się do Sądu korzystanie z tych środków i traktowanie naruszenia art. 61 Konstytucji RP jako poważne i godne potępienia naruszenie jednego z najważniejszych praw konstytucyjnych przysługujących obywatelom. Zdaniem skarżącego zasądzanie jedynie 100 zł zwrotu kosztów sądowych i to po wielu miesiącach od złożenia skargi, to środek niewystarczający i nie licujący z powagą naruszenia art. 61 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego tak niegroźne konsekwencje dla organu naruszającego prawo do informacji, niestety rozzuchwalają kierownictwo tego organu i doprowadzają do przekonania, że wolno im absolutnie wszystko, ponieważ stać ich na uszczerbek tak niskiej kwoty jak 100 zł z budżetu ich jednostki.

Zdaniem skarżącego zaniechanie zasądzania grzywien i stwierdzeń rażącego naruszenia art. 61 Konstytucji RP szkodzi także sądom administracyjnym. Organy

będą bowiem działały wadliwie i to działanie będzie przejawiało się w ich ułomnych odpowiedziach (lub braku odpowiedzi) na wnioski o udzielenie informacji publicznej. Na dalszym etapie odpowiedzi te (lub braki odpowiedzi) będą przedmiotami skarg do sądów administracyjnych. W ten sposób sądy same ułatwiają to negatywne zjawisko generowania coraz większej liczby wadliwych odpowiedzi i coraz większej liczby skarg do sądów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ zwrócił uwagę, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek.

Minister wyjaśnił, iż użyte we wniosku skarżącego sformułowanie "ewidencja dokumentacji" jest niejasna i nie zawiera precyzyjnie określonego zakresu żądanych informacji, a z treści wniosku nie wynika, jakiej dokumentacji żądanie dotyczy. Organ nadto wyjaśnił, iż wniosek o udzielenie informacji winien spełniać minimalne wymogi, tj. obejmować jasne sformułowanie żądania, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania ponieważ Organ jest związany treścią wniosku. Następnie organ powołując na orzecznictwo wskazał, że żądanie, które jest w oczywisty sposób niejasne (niezrozumiałe) nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Organ zauważył również, że żądanie wnioskodawcy udostępnienia rejestru skarg i wniosków za okres 6 lat dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu u.d.i.p. Minister wyjaśnił ponadto, iż rejestr prowadzony jest od 2017 roku i zawiera skargi i wnioski zarówno przedstawicieli organizacji, jak i osób prywatnych, które to z kolei nie stanowią informacji publicznej. W tych okolicznościach, aby organ mógł zgodnie z żądaniem wnioskodawcy udostępnić rejestr, konieczne byłoby dokonanie jego animizacji w zakresie nazwisk osób prywatnych oraz tematyki spraw wnoszonych do urzędu. Działania organu w tym zakresie musiałyby zostać przeprowadzone w odniesieniu do prawie 600 rekordów, co kwalifikuje żądaną informację jako informację przetworzoną.

Minister wskazał, że w związku z tym wezwał skarżącego do uzupełnienia

w terminie 14 dni złożonego wniosku o wykazanie szczególnego interesu publicznego, dla którego przedmiotowa informacja ma zostać przetworzona.

Dalej organ podał, że w kolejnym piśmie stanowiącym kolejny wniosek z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący tytułem uzasadnienia interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej wskazał tylko "na potrzebę obywatelskiego monitoringu" powołując następnie na treści publikowane na jego blogu internetowym.

W ocenie organu jednak, uzasadnienie to w żadnym stopniu nie dowodzi istnienia interesu publicznego, którego dopiero wystąpienie uzasadniałoby sporządzenie i udzielenie przez organ informacji przetworzonej.

Organ wskazał również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona.

Zdaniem organu niewątpliwie w przedmiotowej sprawie, w zakresie części żądania skarżącego możemy mówić o informacji przetworzonej. Przetworzeniem informacji jest bowiem zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Przetworzenie

i udzielenie żądanej informacji wymagałoby od organu podjęcie szeregu czasochłonnych

i pracochłonnych czynności oraz oddelegowania w tym celu szeregu pracowników.

Minister zauważył, że pomimo wezwań do wykazania szczególnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie informacji przetworzonej skarżący takiego uzasadnienia w zakreślonym terminie nie przedstawił. Zdaniem organu nie sposób bowiem przyjąć, iż takie uzasadnienie stanowi treść pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2024. Nieuzasadnione są w tych okolicznościach zarzuty skarżącego, iż organ nie udzielił informacji uznanej za informację przetworzoną.

W ocenie organu nie sposób mówić w tym przypadku o bezczynności, a już z pewnością nie można twierdzić o bezczynności mającej postać rażącego naruszenia prawa. Tym samym brak jest uzasadnienia do nałożenia na organ grzywny, tak jak chce tego skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] października 2024 r. żądał udostępnienia "ewidencji dokumentacji obejmującej czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. (VIII kadencja Sejmu oraz czas do momentu wyodrębnienia interwencji poselskich w ewidencji dokumentów)" oraz rejestru skarg i wniosków obejmującego czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że informacja w postaci rejestru skarg

i wniosków stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić też należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Rejestr skargi i wniosków prowadzony przez organ stanowi zatem informację publiczną w myśl cytowanego wyżej przepisu. Ponadto jest to również informacja o prowadzonej przez organ działalności, związanej z przyjmowaniem oraz rozpatrywaniem skarg i wniosków.

W tej sytuacji, organ winien załatwić wniosek skarżącego w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

Zauważyć należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Organ w niniejszej sprawie uznał, że żądane przez skarżącego dane w zakresie rejestru skarg i wniosków obejmującego czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. stanowią informację publiczną przetworzoną. W związku z tym powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący nie uczynił zadość temu wezwaniu. Mimo tego organ nie wydał w tej sprawie decyzji administracyjnej, ani też nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji. Przyjmując bowiem, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter przetworzony, a wnioskodawca nie wykazał przesłanek jej udostępnienia wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany winien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja taka może zostać wówczas poddana kontroli instancyjnej, a następnie sądowej, w toku której ocenie podlegać będzie to, czy organ prawidłowo przyjął, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, a wnioskodawca nie wykazał jej szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ błędnie uznaje, że z zarzutu bezczynności zwalnia go samo wezwanie skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji przetworzonej.

Wobec tego należy uznać, że organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r. w zakresie dotyczącym rejestru skarg i wniosków obejmującego okres od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r. w powyższym zakresie, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Zdaniem Sądu wbrew zarzutom skarżącego stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w przypisanym do tego terminie. Dalsze rozpoznanie sprawy przez organ było jednak niewłaściwe i naruszało przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie wynikało jednak przede wszystkim z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Z powyższych też względów Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego

o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącego, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Sąd nie uznał, że okoliczności sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Organ nie przejawiał postawy lekceważącej, ani też nie kierował się złą wolą. Zdaniem Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do nakładania na organ grzywny.

Sąd nie stwierdził również, aby w sprawie wystąpiły jakiekolwiek uciążliwości,

z którymi musiał się borykać skarżący w obronie swojego interesu prawnego, a które mogłyby uzasadniać przyznanie sumy pieniężnej. Skarżący nie uprawdopodobnił też, by okres oczekiwania na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wiązał się dla niego z określonymi dolegliwościami w sferze materialnej.

Sąd oddalił również skargę w części obejmującej żądanie udostepnienia "ewidencji dokumentacji obejmującej czas od [...] listopada 2015 r. do [...] maja 2021 r. (VIII kadencja Sejmu oraz czas do momentu wyodrębnienia interwencji poselskich w ewidencji dokumentów)". Jak słusznie podnosi organ wniosek skarżącego w tym zakresie był nieprecyzyjny. Skarżący nie wskazał bowiem jaka konkretnie ewidencja go interesuje.

W orzecznictwie podkreśla się, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Minimalne wymogi takiego wniosku obejmują klarowne sformułowanie,

z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej; niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej

w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2621/16; z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2788/17; z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 692/18; z dnia 1 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 318/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny, aby nie budził wątpliwości tak co do jego zakresu, jak i przedmiotu. Jeżeli żądanie strony nie spełnia tych wymogów, to nie może być uznane za wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 219/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 203/24, orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest więc skonkretyzowanie wniosku (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17). Ponadto, należy zauważyć, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma podstaw, aby w przypadku nieprecyzyjnego wniosku wzywać do uzupełnienia braków w tym zakresie na podstawie k.p.a. Nie ma bowiem w tym przypadku zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 403/24, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 3 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.