Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski po rozpoznaniu w dniu21 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D., M., M. i J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 stycznia 2006 r. sygn. akt II SO/Op 75/05 w przedmiocie odrzuceni zażalenia na zarządzenie z dnia 28 października 2005 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 17 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego postanawia oddalić zażalenie

Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarządzeniem z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt II SO/Op 75/05, działając na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 20 § 1 ppsa, wezwał skarżących: D. W., M. W., J. W. i M. W. "do uzupełnienia braków formalnych (ich) wniosku o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, poprzez wskazanie z imienia i nazwiska wszystkich sędziów, których dotyczy wniosek oraz odniesienie się do każdego z nich i uprawdopodobnienie przyczyn wyłączenia" , w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie to zostało doręczone skarżącym w dniu 15 listopada 2005 r.

W odpowiedzi na nie, skarżący złożyli pismo zatytułowane "zażalenie", w którym na początku stwierdzili "Zaskarżamy wydane zarządzenie wraz z wnioskiem o ich uchylenie i zmianę i wyłączenie o orzekaniu wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu..." Dalsza część pisma koncentruje się na próbie wykazania dlaczego ich zdaniem sędziowie tego sądu powinni być wyłączeni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2006 r. odrzucił zażalenie skarżących na zarządzenie z dnia 28 października 2005 r. Sąd powołał się na treść przepisu art. 198 ppsa, z którego wynika, że "zażalenie na zarządzenie przewodniczącego dopuszczalne jest wyłącznie w przypadkach wyraźnie określonych w ustawie" w związku z czym "w innych sytuacjach wniesienie zażalenia na zarządzenie przewodniczącego jest niedopuszczalne" ponieważ "ustawodawca nie przewidział (...) możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu stron do usunięcia braków formalnych wniosku, wydanego w trybie art. Art. 49 § 1 w zw. z art. 20 § 1..."

Postanowienie to D. W., M. W., J. W. i M. W., w piśmie skierowanym jednocześnie do ośmiu innych spraw, zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczając się do stwierdzenia "Zaskarżamy wydane postanowienie Sądu z 9 i 16 stycznia wraz z wnioskiem o jego uchylenie i zmianę o wyłączenie od orzekania z urzędu wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu..."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 3 ppsa "zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym do pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać... zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wymogu tego nie spełnia "zażalenie" skarżących na postanowienie z dnia 9 stycznia 2006 r.

Skarżący nie zakwestionowali odrzucenia ich zażalenia na zarządzenie z dnia 28 października 2005 r.

Kolejny raz ograniczyli się do przedstawienia bardzo krytycznej oceny działania organów administracji publicznej w związku z budową obwodnicy w Trzebnicy oraz zarzutów dotyczących bezprawnego działania spółki [...] we Wrocławiu i rzekomych powiązań tą spółką sędziów WSA we Wrocławiu. W tym miejscu należy podkreślić, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art.197 § 2 ppsa rozpoznaje sprawę tylko w granicach zażalenia chyba, że zachodzi nieważność postępowania. Zaskarżone postanowienie z dnia 9 stycznia 2006 r. dotyczyło tylko i wyłączenie kwestii niedopuszczalności zażalenia na zarządzenie z dnia 28 października 2005 r., a nie wyłączenia sędziów WSA we Wrocławiu. Dlatego też brak jest podstaw do odniesienia się do zasadności wniosku skarżących o wyłączenie tych sędziów.

Wydaje się, że skarżący wszczynając bardzo liczne postępowanie i skarżąc wszystkie zapadłe w nich rozstrzygnięcia, nie są w stanie skoncentrować się na kwestiach wypadkowych bezpośrednio niezwiązanych z ewentualnym naruszeniem ich interesu prawnego w trakcie budowy obwodnicy Trzebnicy i zabudowy sąsiednich nieruchomości. Wystarczyło bowiem wykonać tylko to, do czego zostali zobowiązani zarządzeniem z dnia 28 października 2005 r., a sprawa ich wniosku o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu mogłaby być zakończona merytorycznie. Art. 20 § 1 ppsa wymaga, żeby wniosek o wyłączenie konkretnego sędziego (z imienia i nazwiska) zawierał prawdopodobne przyczyny wyłączenia, czyli uzasadnienie żądania wyłączenia. Należy pamiętać, że stosownie do treści art. 23 ppsa, zgłoszenie w złej wierze wniosku o wyłączenie sędziego, naraża zgłaszającego wniosek w przypadku jego oddalenia, na karę grzywny. Konieczne więc było wezwanie skarżących do uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia każdego sędziego tego sądu. Stawianie ogólnego zarzutu wszystkim sędziom nie spełnia ustawowego wymogu. Taka postawa skarżących nie sprzyja szybkości postępowania i powoduje, że odwleka się rozpoznanie ich skarg na akt administracyjne rozstrzygające sprawy co do istoty.

Wyjątkowo duża ilość spraw wszczynanych przez skarżących może świadczyć, że nadużywają oni prawa do sądu i to ze szkodą dla ochrony własnych interesów prawnych, jeżeli rzeczywiście zostały one naruszone. Subiektywne przekonanie skarżących o naruszeniu porządku prawnego podlega obiektywnej weryfikacji trakcie sądowej kontroli legalności kwestionowanych przez nich aktów administracyjnych.

Skarżącym powinno zależeć, żeby do tej kontroli doszło możliwie szybko. Gdyby wykonali wezwanie do usunięcia braków, ich wniosek o wyłączenie sędziów WSA we Wrocławiu byłby dawno rozpoznany.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd sądu I instancji, iż wykładnia art. 49 § 1 ppsa wskazuje, że zarządzenia wzywające do uzupełnienia braków nie podlega zaskarżeniu. Można je zakwestionować dopiero w zażaleniu na zarządzenie o pozostawienie pisma bez rozpoznania, bo taką możliwość przewiduje § 2. Jest to przepis, o którym mowa w art. 198 ppsa.

Konsekwencją niedopuszczalności zaskarżenia zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów od rozpoznania określonej sprawy, wydanego w trybie art. 49 § 2 w zw. z art. 20 § 1 ppsa, jest odrzucenie zażalenia na to postanowienie na podstawie art. 178 w zw. z art.197 § 2 ppsa.

Z tych też względów należało uznać, że zażalenie D. W., M. W., J. W. i M. W. nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art.184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa i dlatego podlega oddaleniu.