Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X" Spółki z o.o. w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 754/17 w sprawie ze skargi "X" Spółki z o.o. w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 12 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 754/17 oddalił skargę "X" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki.

"X" Sp. z o.o. w S., reprezentowana przez radcę prawnego D. S., wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147), powoływanej dalej jako "u.g.n.", w związku z art. 20 ust. 1 u.g.n. prowadzące do nieuzasadnionego przyjęcia poglądu wyrażonego przez Kolegium, że projektowany przez skarżącą plan podziału działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], na pięć działek oraz drogę wewnętrzną o szerokości [...] m mającą zapewnić dostęp do drogi publicznej jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, głównie z tego względu, że według Kolegium plan zagospodarowania miejscowego stanowi, że szerokość pasa drogowego tych dróg winna wynosić [...] m, a szerokość jezdni minimalnie [...] metrów.

Zdaniem skarżącej analiza przepisów i rysunków planu odnoszących się do możliwości obsługi komunikacyjnej działki nr [...] (własność skarżącej), jak też zgodności z przepisami odrębnymi, jednoznacznie stanowi, że dopuszczona i zgodna z planem, jak też sposobem racjonalnego wykorzystywania terenów określonych w planie miejscowym jest wnioskowana i projektowana przez skarżącą obsługa komunikacyjna tej działki polegająca na budowie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości [...] m. Wynika to z faktu, że zgodnie z planem zagospodarowania dla terenu określonego jako [...], na którym znajduje się działka skarżącej, brak jest przepisów szczegółowych o konieczności obsługi wydzielonych działek poprzez drogi wewnętrzne. Ponadto możliwość obsługi [...] działek budowlanych, powstałych z podziału działki nr [...], przez ciąg pieszo-jezdny o szerokości [...] m wynika z dopuszczenia w ustaleniach ogólnych planu uzupełnienia sieci komunikacyjnej o drogi wewnętrzne i ciągi pieszo-jezdne. Zdaniem skarżącej zarówno Sąd I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w ogóle nie uwzględniły wskazanych przez skarżącą przepisów planu, co do możliwości obsługi działek wynikłych z podziału działki nr [...] poprzez ciąg pieszo-jezdny.

2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych i art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." w związku z art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyniku niewłaściwej kontroli nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że przyjęcie przez organ bezzasadności wniesionego przez skarżącą odwołania (a to wobec przyjętego przez ten organ niesłusznego stanowiska o niezgodności projektu podziału nieruchomości skarżącej w zakresie ustalenia ciągów pieszo-jezdnych z planem miejscowym) było nieuprawnione;

b) art. 1 §1 i §2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i art. 3 §1 P.p.s.a. i art. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 §3, art. 134 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, że organ ten nie dokonał ustaleń niezbędnych dla merytorycznego rozpoznania sprawy na podstawie całokształtu jej okoliczności i dowodów, nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu i nie zbadał sprawy ponownie pomimo, że taki obowiązek nałożył na niego ustawodawca oraz naruszeniu polegającym na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że organ administracji w sposób niedokładny wyjaśnił oraz dowolnie ocenił sprawę, a w konsekwencji wydane rozstrzygnięcie posiada walor dowolności.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 §2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ocenę naruszenia przepisów powołanych w skardze kasacyjnej poprzedzić należy przypomnieniem istoty sporu w sprawie. Otóż sprowadza się ona do tego, czy dopuszczalny, w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.; Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]), jest podział działki nr [...] na pięć działek budowlanych i drogę dojazdową o szerokości [...] m tak, jak zaproponował właściciel nieruchomości, czy też konieczne jest zapewnienie dojazdu drogą o szerokości [...] m, jak utrzymują organy i Sąd I instancji. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymane zostało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] marca 2017 r., którym negatywnie został zaopiniowany projekt podziału działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], złożony przez "X" Spółkę z o.o. z siedzibą w S.

Powołanie się w skardze kasacyjnej na obie podstawy wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty naruszenia art. 1 §1 i §2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i art. 3 §1 P.p.s.a. i art. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 §3, art. 134 i art. 138 K.p.a. są chybione.

Przede wszystkim należy wskazać, że zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa wraz z określeniem aktu prawnego, w którym przepis jest zawarty i określić sposób naruszenia przepisu. Autorka skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania zarzuciła naruszenie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ustrój sądów administracyjnych nie jest uregulowany zarzucanymi przepisami, ale odrębną regulacją - ustawą z dnia 25 lipca 2012 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). To uchybienie skargi kasacyjnej powoduje brak możliwości określenia, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi, i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu kasacyjnego. Dodać trzeba, że błąd ten nie został sanowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Wymaga podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10, orzeczenia.nsa.gov.pl i cytowane tam orzecznictwo). Wynika to z zasady związania granicami skargi kasacyjnej. W praktyce związanie to wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 §1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

W kwestii naruszenia art. 3 §1 P.p.s.a., wskazać należy, że przepis ten mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd I instancji rozpoznana. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto art. 3 §1 P.p.s.a. zawierają normę o charakterze ustrojowym. Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisu mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Również i takie okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Zarzut naruszenia art. 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. nie może podlegać ocenie merytorycznej Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucanych przepisów nie zawiera. Przepis art. 1 P.p.s.a. nie dzieli się na żadne mniejsze jednostki redakcyjne.

Uzasadnienie zarzutu naruszenia pozostałych przepisów postępowania sprowadza się do wytknięcia Sądowi Wojewódzkiemu niewłaściwej kontroli legalności działania organu administracyjnego, mimo niedokonania ustaleń niezbędnych dla merytorycznego rozpoznania sprawy na podstawie całokształtu okoliczności i braku ustosunkowania się do zarzutów skargi. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia ani w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani w aktach sprawy, na podstawie których orzekał Sąd I instancji.

Sąd Wojewódzki odniósł się do przedłożonych przez Spółkę w toku postępowania administracyjnego opinii R. E. z [...] kwietnia 2017 r. i opinii Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z [...] czerwca 2017 r. co do zgodności zaproponowanego podziału z planem miejscowym oraz do zarzutów skargi w tym zakresie. Sąd wyraził stanowisko odnośnie do tych kwestii wskazując, że ocena zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym należy do kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), który dokonuje wykładni planu miejscowego będącego jednocześnie przepisem prawa miejscowego. Dokonując takiej wykładni organ może, i powinien, korzystać ze wszystkich reguł wykładni – gramatycznej, celowościowej, systemowej i innych - podobnie jak przy wszelkiego rodzaju wykładni prawa. Nie jest bowiem uzasadnione różnicowanie zasad wykładni prawa w zależności od tego, przez jaki organ prawo zostało ustanowione. Wynika to wprost z art. 87 Konstytucji RP. Dowód z opinii biegłego miałby zatem dotyczyć wykładni przepisów planu, co jest niedopuszczalne. Jest to bowiem kompetencja organu orzekającego. Dowód z opinii biegłego ma służyć ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a nie wykładni przepisów prawa. Stanowisko co do zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym, wyrażone przez osobę, która sporządziła projekt planu, ani stanowisko wyrażone przez członków komisji Rady Gminy, nie mogło wiązać organów orzekających w sprawie (s. 11 uzasadnienia wyroku). Odnosząc się do zarzucanych innych naruszeń postępowania administracyjnego Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a z jego uzasadnienia wynika, dlaczego proponowany podział nie uzyskał pozytywnej opinii. Ze stanowiskiem Sądu I instancji należy zgodzić się zupełnie.

Ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały zatem podważone skutecznie. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest zobligowany przyjąć, że stan faktyczny sprawy przedstawia się w taki sposób, jak wynika to z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji. W szczególności należy więc przyjąć, że działka, której dotyczy wniosek położona jest na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.; Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]) i na rysunku planu jest oznaczony symbolem [...] oraz w części przyległej do ul. [...] pod jej poszerzenie jako drogi publicznej klasy dojazdowej kategorii gminnej ([...]).

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 1 i 3 w związku z art. 20 ust. 1 u.g.n. wskazać trzeba, że częściowo nie poddaje się on merytorycznej ocenie. Podobnie, jak w przypadku powyżej wymienionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wynika to z tego, że art. 20 u.g.n. nie dzieli się na ustępy. Systematyka tego przepisu obejmuje wyłączenie cztery punkty.

Skarga kasacyjna zarzuca zarówno błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. Zgodnie z tymi przepisami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (...) (art. 93 ust. 1). Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2).

Jak przyjmuje się w doktrynie, podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcje służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: Ewa Bończak-Kucharczyk - Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, System Informacji Prawnej LEX oraz Marian Wolanin - "Podziały i scalenia nieruchomości", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2011). Tego rodzaju podział poprzedza bowiem podział prawny nieruchomości, który następuje na skutek przeniesienia własności, wyodrębnionych na skutek podziału geodezyjnego, działek ewidencyjnych gruntu. W ten sposób stają się one odrębnymi nieruchomościami. Podział geodezyjny musi więc uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego, po to, by przyszli nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie.

Dopuszczalny jest więc tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie przyjął Sąd I instancji, że organ w ramach dokonywanej zgodności oceny podziału z ustaleniami planu musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału nieruchomości służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta winna dotyczyć całej nieruchomości, tj. każdej z działek które miałyby powstać w wyniku podziału. Zgodność z przepisami planu zachodzi wtedy, gdy projektowany podział nieruchomości tych przepisów nie narusza.

Możliwość podziału jest uwarunkowana dostępem do drogi publicznej. W rozpoznawanej sprawie dostęp do drogi publicznej został zaprojektowany w ten sposób, że w ramach podziału nieruchomości zostanie wydzielona działka gruntu pod drogę wewnętrzną, która ma połączenie z drogą publiczną. Do tej drogi wewnętrznej przylegają pozostałe wydzielone działki wydzielone w wyniku podziału nieruchomości, a ich dostęp do drogi publicznej zapewniony będzie przez ustanowienie służebności drogi koniecznej na drodze wewnętrznej dla każdej z wydzielonych działek, albo na zbyciu udziałów we współwłasności drogi wewnętrznej osobom, którym zbywa się działki gruntu przylegające do drogi wewnętrznej. Droga wewnętrzna musi odpowiadać wymogom ustalonym dla tego rodzaju drogi w planie miejscowym. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zawarte zostały ustalenia szczegółowe dla terenów komunikacji, tj. w §26, który zawiera przepisy dotyczące przeznaczenia, wyposażenia i zasad zagospodarowania drogi wojewódzkiej nr [...][...] – [...] – [...], drogi powiatowej (ul. [...]), dróg gminnych, a także dróg wewnętrznych w obrębie terenów zurbanizowanych. W myśl § 26 ust. 5 planu miejscowego, drogi wewnętrzne wymienione w tym przepisie zapewniają komunikację w obrębie terenów zurbanizowanych, a ich przeznaczeniem uzupełniającym jest wyposażenie techniczne drogi oraz infrastruktura techniczna projektowana dopuszczona w liniach rozgraniczających (tj. woda, kanalizacja ściekowa tłoczna, kanalizacja ściekowa grawitacyjna, kanalizacja deszczowa, gazociąg, kable elektroenergetyczne średniego i niskiego napięcia, oświetlenie drogi, kable telefoniczne). Szerokość dróg wewnętrznych już istniejących jest zmienna i wynosi od [...] m do [...] m, plan dopuszcza ich oświetlenie, a także nie wyodrębnianie chodników. Natomiast w odniesieniu do dróg wewnętrznych nie wykazanych w planie, a więc takich, które będą zaprojektowane w przyszłości w razie dokonania podziału terenów i które będą obsługiwały tereny projektowane do zabudowy, plan wymaga, aby drogi wewnętrzne miały szerokość min. [...] m, z jezdnią o szerokości min. [...] m, oraz posiadały co najmniej jednostronny chodnik. Wobec brzmienia tych przepisów zasadna jest ocena Sądu Wojewódzkiego oraz stanowisko organu odwoławczego, że droga zapewniająca dojazd do działek, które będą wydzielone z działki nr [...], to droga wewnętrzna, która powinna spełniać te wymagania.

Plan zawiera także przepisy dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, tj. terenu funkcjonalnego oznaczonego na rysunku planu symbolem [...],[...],[...], dla którego obowiązują następujące ustalenia: przeznaczenie podstawowe - ciąg pieszo jezdny, przeznaczenie uzupełniające: wyposażenie techniczne ciągu i infrastruktura techniczna w liniach rozgraniczających. Zasady zagospodarowania ciągu pieszo jezdnego: szerokość zmienna, zgodnie z rysunkiem planu, jezdnia spełniająca funkcję chodnika, dopuszcza się oświetlenie, w obrębie ciągu dopuszcza się poruszanie się tylko pojazdów specjalnych i pojazdów uprawnionych. Rację ma Sąd I instancji, że ustalenia te dotyczą więc istniejących już w dacie uchwalenia planu ciągów pieszo jezdnych, nie zaś mających powstać w przyszłości i wynika z nich, że po takiej drodze nie mogą poruszać się wszystkie pojazdy, ale wyłącznie pojazdy specjalne i pojazdy uprawnione. Plan nie przewiduje możliwości, by ciąg pieszo-jezdny zapewniał dojście i dojazd do terenów zurbanizowanych. Z tego, że plan zawiera ustalenia dotyczące ciągu pieszo-jezdnego nie można wyprowadzać wniosku, że właściciel nieruchomości podlegającej podziałowi przeznczonej pod budownictwo mieszkaniowe, może wybrać, czy część działki przeznaczy pod drogę wewnętrzną, czy też pod ciąg pieszo jezdny. Z planu wynika bowiem, że dojazd i dojście do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych zapewniają drogi wewnętrzne wymienione w planie, a także te które dopiero zostaną zaprojektowane i będą obsługiwały tereny projektowane do zabudowy. Drogi te muszą spełniać ustalone w planie parametry. Plan zagospodarowania przestrzennego Kołobrzegu został natomiast – jak wcześniej wskazano - zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] pod poz. [...]. Uzyskał zatem moc obowiązującą na całym obszarze, którego dotyczy. Jeśli więc uczestnicy postępowania stoją na stanowisku, że przyjęte w tym planie warunki, dotyczące możliwości zagospodarowania wydzielonych w wyniku podziału działek, zostały określone w sposób nieuprawniony, to mogą tę kwestię rozważać, ale jedynie w kontekście prawidłowości samego planu.

Stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej stanowi w istocie powtórzenie argumentów skargi i argumentów prezentowanych już w postępowaniu administracyjnym i stanowi bezskuteczną polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Dodatkowo należy wskazać jeszcze, że prawidłowo postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. powinien być powiązany z odpowiednimi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu zgodnie z art. 182 §2 i art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.