Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 847/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: III, IV, V, VI i X 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2021 r., I SA/Wr 847/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług, a ponadto orzekł o zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu sądowego od skargi.

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem z dnia 30 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez:

- podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, wskazując, że do Sądu przedłożono skargę niezawierającą podpisu pełnomocnika skarżącej

- złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony lub jego uwierzytelnionego odpisu, wyjaśniając, że do Sądu przedłożono odpis pełnomocnictwa z dnia 8 lipca 2021 r. niezawierający podpisu pełnomocnika strony.

Powyższe wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej Ppsa) na dzień 22 października 2021 r.

Wobec nieuzupełnienia przez pełnomocnika skarżącej w terminie braków formalnych skargi zarządzeniem z dnia 22 listopada 2021 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wtórnego braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub przesłanie odpisu podpisanej przez skarżącą skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 26 listopada 2021 r. W odpowiedzi na to wezwanie w dniu 1 grudnia 2021 r. nadano do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej wraz z odpisem podpisanej przez pełnomocnika skargi. Do pisma nie dołączono prawidłowo podpisanego pełnomocnictwa.

Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi Sąd pierwszej instancji odrzucił środek zaskarżenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła wymogom formalnym. Skarżąca argumentowała, że załączone do skargi oryginalne pełnomocnictwo z dnia 8 lipca 2021 r. zawierało własnoręczny podpis skarżącej i z tego względu pełnomocnik nie zamieścił na dokumencie podpisu w celu jego uwierzytelnienia. Powyższe oznaczało, że pełnomocnik spełnił wymóg określony w art. 37 § 1 Ppsa, tj. przy pierwszej czynności procesowej dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Jednocześnie zwrócono uwagę, że pełnomocnik nie jest w stanie wyjaśnić, z jakich względów kierowane do niego wezwanie nie zostało odebrane. Brak było bowiem awiza informującego o nadejściu przesyłki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję podatkową. Złożony środek zaskarżenia nie zawierał podpisu pełnomocnika (zob. k. 11v. akt sąd.). Jednocześnie do skargi dołączono pełnomocnictwo z dnia 8 lipca 2021 r. zawierające podpis mocodawczyni (w kolorze czarnym) oraz odręczną adnotację pełnomocnika (w kolorze niebieskim) o treści "Potwierdzam zgodność z oryginałem. 24.07.2021" (zob. k. 13 akt sąd.). Mając na względzie powyższe okoliczności Przewodniczący Wydziału, działając na podstawie art. 49 § 1 Ppsa, zasadnie wezwał doradcę podatkowego do podpisania skargi (bądź przedłożenia jej podpisanego odpisu), a ponadto do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa (bądź jego uwierzytelnionego odpisu). Analiza przedłożonego do skargi pełnomocnictwa uzasadniała bowiem stwierdzenie, że stanowiło ono jedynie kserokopię umocowania do działania w imieniu skarżącej, której doradca podatkowy nie uwierzytelnił własnym podpisem, mimo zamieszczenia ww. adnotacji.

Niezależnie od oceny spełnienia przez pełnomocnika obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej stosownego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 Ppsa), podkreślenia wymaga, że złożona skarga nie została - wbrew wymogom przewidzianym w art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa - opatrzona podpisem. Przedmiotowego braku formalnego skargi nie uzupełnił zaś w terminie ani reprezentujący stronę pełnomocnik, ani skarżąca, mimo kierowanych do nich kolejno wezwań. Bez wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność przesłania przez doradcę podatkowego w dniu 1 grudnia 2021 r. odpisu podpisanej przez niego skargi. Uzupełnienie przedmiotowego braku formalnego nastąpiło bowiem po upływie 7-dniowego terminu wyznaczonego w zarządzeniu z dnia 30 września 2021 r., adresowanym do pełnomocnika strony. Stosowne wezwanie ww. przedmiocie zostało uznane za doręczone - po jego dwukrotnym awizowaniu - z dniem 22 października 2021 r. na podstawie art. 73 § 4 (zob. k. 28 akt sąd.). Oznaczało to, że wyznaczony pełnomocnikowi strony termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 29 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł zaś podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia zastępczego. Skutku takiego nie mogły odnieść niczym nie poparte sugestie autora zażalenia o braku awiza i niemożności wyjaśnienia przyczyn nieodebrania korespondencji.

W świetle powyższego zaskarżone postanowienie należało uznać za prawidłowe. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniami kierowanymi zarówno do pełnomocnika strony, jak i skarżącej, Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia w myśl art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.