Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p.") oraz w związku z art. 1. art. 2, art. 3 ust. 5 i 6, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6a ust. 5 i 6, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. z 2006 r. Dz. U. Nr 136, poz. 969 z późn. zm., dalej "u.p.r.") i art. 2, art. 3 ust. 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji – nakazu płatniczego Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego Państwa Z. i T. G. za 2010 r. w kwocie [...] zł.

Decyzje organów podatkowych zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie [...] zł (w zaokrągleniu) dla Państwa Z. i T. G..

W odwołaniu od tej decyzji małżonkowie Z. i T.G. zakwestionowali:

po pierwsze: wysokość dokonanego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego oraz

po drugie: nie ujęcie w nakazie płatniczym nieruchomości przy ul. [...] m [...],[...],[...],[...],[...] w C., której – jak podkreślił odwołujący – administratorem jest T. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustosunkowując się do stanowiska strony na wstępie rozważań wskazało podstawy faktyczne i prawne z przedmiotu wniosku, podając, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Z kolei art. 2 tej ustawy stanowi, że za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar gruntów, o których mowa w jej art. 1.

Podatek od nieruchomości, rolny i leśny na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.

Organ drugoinstancyjny zaznaczył, że organ I instancji dokonując wymiaru na 2010 r. oparł się na informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez małżonków G. za rok 2008. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż Prezydent Miasta C. przesyłając odwołanie stron załączył do akta sprawy aktualne wykazy właścicieli i władających sporządzone na dzień 12 październik 2010 r. Jak przy tym – podkreślił – z rejestru gruntów a także aktualnych wykazów (tych z dnia 12 października 2010 r.) wynika, że Państwo Z. i T.G. są współwłaścicielami gruntów o pow. ogółem [...] ha oraz budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m kw. , w tym [...] m kw. o wysokości 1.40–2,20 m oraz [...] m kw. o wys. powyżej 2,20 m. Na ogólną pow. gruntów składają się grunty sklasyfikowane jako grunty orne "RIVb" przy ul. [...] i [...] o pow. [...] ha, grunty sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe "B" o pow. [...] ha przy ul. [...], grunty sklasyfikowane jako zurbanizowane tereny niezabudowane "Bp" o pow. [...] ha przy ul. [...] oraz grunty sklasyfikowane jako drogi "dr" o pow. [...] ha przy ul. [...] (zwolnione ustawowo). Grunty sklasyfikowane jako RIVb o pow. ogółem [...] ha podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, natomiast grunty sklasyfikowane jako B, Bp o pow. ogółem [...] ha podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako gonty pozostałe.

Stosownie do art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny za rok podatkowy od 1 ha gruntów pozostałych wynosi równowartość pieniężną 5q żyta obliczone według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy.

Organ drugoinstancyjny stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją organ I instancji ustalił dla podatnika wysokość podatku rolnego wg powyższej stawki ([...] zł), t.j. [...] zł, albowiem wielkość działki zgodnie z ewidencją gruntów wynosi [...] ha i nie stanowi gospodarstwa rolnego w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym.

Opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości objęto:

a) budynek mieszkalny pow. [...] m kw. ( 50%) wg stawki 0,60 za 1 m kw., co stanowi [...] zł,

b) budynek mieszkalny o pow. [...] m kw. wg. stawki 0,60 zł, co stanowi [...] zł, oraz

c) grunty pozostałe o pow’ogółem’[...]m kw. wg stawki 0,39 zł, co stanowi [...] zł.

Ogółem wyliczone łączne zobowiązanie pieniężne do zapłaty wynosi i [...] zł., w zaokrągleniu [...] zł i jest ustalone zgodnie ze stanem faktycznymi obowiązującymi przepisami prawa.

Jednocześnie – jak zaznaczyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. – w kwestii nieruchomości położonej przy ul. [...] w C. organ I instancji wyjaśnił, w sprawozdaniu przekazującym odwołanie, że T. G. był już informowany przez organ podatkowy w piśmie z dnia 24 maja 2005 r. Nr [...], że dopóki nie zostanie przedstawiony akt notarialny nabycia na własność tej nieruchomości, nie może on występować jako podatnik (jako strona). Postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy wezwał zainteresowane osoby do udzielenia wyjaśnień w sprawie tejże nieruchomości. Wezwanie – bezskutecznie – ponowiono w dniu 01 czerwca 2010 r.

W związku z poczynionymi ustaleniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dokonując wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej, organ podatkowy nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku innych danych niż to wynika z ewidencji gruntów prowadzonej przez właściwy organ geodezyjny. Kwestionowanie danych zawartych w tej ewidencji odbywa się w odrębnym postępowaniu od postępowania podatkowego. Dopóki podatnik nie wystąpi do właściwego organu (organu geodezyjnego) o zmianę zapisów w ewidencji i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości czy podatkiem rolnym.

Jak zaznaczył organ – jeżeli istnieją rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a danymi ewidencji gruntów, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności ze stanem faktycznym.

Organ podatkowy I instancji – zdaniem organu odwoławczego – działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W związku z tym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia, bądź zmiany decyzji organu podatkowego I instancji i orzekł jak w sentencji decyzji, nota bene przwołanej na wstępie.

Na tę decyzję – utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji – strona złożyła skargę do WSA w Gliwicach.

W skardze strona skarżąca podniosła, że cyt.:

— "łączny podatek za nieruchomości i budynki za rok 2010 wynosi [...] zł. i to dotyczy tylko nieruchomości przy ul. [...],

— decyzja rażąco narusza prawo albowiem Urząd Miasta C. posiada dowody rzeczowe ustawowego prawa jako Administrator i zarządca 3/5 nieruchomości w C. przy ul. [...] m [...],[...],[...],[...],[...] i nie włącza się nieruchomości, jakie ustawa nakazuje,

— decyzja rażąco narusza prawo albowiem Urząd Miasta C. posiada dowody rzeczowe przekazane przez stronę, że nieruchomość od ul. [...] do [...] została zniszczona i zagruzowana przez Urząd Miasta C. i do dnia dzisiejszego nie została doprowadzona do pierwotnego stanu posiadania. Oznacza, że nieruchomość cała była ujęta jako użytki rolne [...] ha. Dowody to: akt Własności Ziemi i Opis i Mapa tej nieruchomości. Dowodami są także akta nakazy płatnicze od 1974 r. i do dziś nieruchomość nie była zmieniana".

W uzasadnieniu strona stwierdziła –m.in., że zaskarżona decyzja SKO jest dowodem rażącego naruszenia prawa, gdyż:

— "nieruchomość została zniszczona przez Urząd Miasta C. i nie nadaje się do użytkowa, a ten sam samorząd Miasta żąda podatków za tą zniszczoną nieruchomość, która nie nadaje się do użytkowania",

— "mimo polecenia zgodnie z Decyzją SKO z dnia [...] nieruchomość przy ul. [...] m [...],[...],[...],[...],[...] nie została wpisana do nakazu płatniczego mimo przekazania dowodów rzeczowych przez Administratora i Zarządcę wymienionej nieruchomości, a dowody pokwitował organ, który wydał nakaz płatniczy. Dowody te potwierdzają, że T. G. jest właścicielem 3/5 tej nieruchomości".

Odnosząc się do zarzutów i argumentów strony zawartych w skardze organ odwoławczy stwierdził, iż nie wnoszą one do sprawy nowych istotnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę przyjętych przez organy podatkowe rozstrzygnięć. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji jak i przedstawioną w niej argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem sądowej kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.

Zasadniczy spór, jaki zarysował się pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi sprowadza się do ustalenia, czy organy prawidłowo określiły w przedmiotowej sprawie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r.

Przechodząc do istoty sporu – na wstępie – wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatkowi od nieruchomości podlegają grunty. Przy czym opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 tej ustawy). Stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym lub leśnym. Aby zatem ustalić, czy grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy uprzednio stwierdzić, że nie jest objęty przepisami o podatku rolnym lub leśnym.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje treść art. 1a ust. 3 u.p.o.l., w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Z kolei – o czym też powyżej – z art. 1 u.p.r. wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

W tym miejscu należy podkreślić, iż dla odwołania się przez organy podatkowe do danych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków wystarczającą podstawę stanowi art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z powyższych przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany – co niewątpliwie wziął pod uwagę organ podatkowy w przedmiotowej sprawie.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, dokumenty urzędowe stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym – wręcz przeciwnie. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych – co należy podkreślić – nie może zmienić organ podatkowy.

Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami, tereny różne. W myśl § 68 ust. 1 cyt. rozporządzenia użytki rolne dzielą się na: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami – oznaczone symbolem – "Wsr", rowy.

Toteż – co należy podkreślić – organ prawidłowo określił podmiot i przedmiot opodatkowania, w oparciu o zebrane w sprawie dokument dokonał prawidłowej klasyfikacji gruntów opodatkowanych zobowiązaniem łącznym w przedmiotowej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, przedmiotowe grunty nie są też zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l., zgodnie z którym zwolnione są grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. O zaliczeniu gruntów do nieużytków również decydują zapisy w ewidencji gruntów. Jednakże tylko grunt oznaczony symbolem "N" stanowiłby nieużytek podlegający zwolnieniu podatkowemu.

W tej sytuacji – za organem podatkowym – wskazać należy, iż jeżeli podatnik nie zgadza się z kwalifikacją gruntów zawartą w ewidencji gruntów, to powinien wszcząć procedurę zmiany danych przed właściwym organem administracji. Organ podatkowy nie jest uprawniony do zmiany tych danych. W wyroku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 348/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skoro podatnik kwestionuje dane z ewidencji gruntów i budynków, to powinien wszcząć procedurę w celu ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Organ podatkowy ani sąd administracyjny nie mogą zmienić danych z ewidencji ani wszcząć procedury zmiany w ewidencji czy też ustalić wysokości zobowiązania podatkowego z pominięciem tych danych. Pogląd ten w całości podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Z § 44 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. wynika, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Organ podatkowy nie jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji, ani też nie jest uprawniony do zmiany tych danych z urzędu, nie może również weryfikować poprawności dokonanej klasyfikacji gruntów. To podatnik jest uprawniony do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Stanowisko to zostało potwierdzone jednoznacznie w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93).

Wobec tego Sąd uznał, iż rację miał organ podatkowy wskazując, że w ustalonym stanie faktycznym – wobec treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków – sporne grunty podlegały opodatkowaniu – w sposób określony w decyzji organu podatkowego.

Powyższe stanowisko jest także zgodne z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 904/10, a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 967/10, w którym stwierdzono, iż przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany.

Sąd orzekający podziela także stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 647/10, w którym sąd orzekł, iż: "Czynności organu podatkowego dotyczące ustalenia przedmiotu opodatkowania w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości prowadzone w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów), dokonywane są na podstawie art. 21 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co stanowi odstępstwo od ogólnego modelu postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia, w związku z czym nie można w tym przypadku skutecznie zarzucać niedopełnienia przez organy podatkowe swoich obowiązków w tym zakresie. Złożenie zarzutów do operatu opisowo–kartograficznego nie powoduje, że dotychczasowe dane z ewidencji gruntów nie wiążą i nie obowiązują na mocy art. 24a ust. 11 ustawy. Przepis ten stanowi jedynie, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie złożonych zarzutów dane, co do których złożono zarzuty ujawnione w operacie nie są wiążące. Nie znaczy to jednak, że nie wiąże organów podatkowych obowiązująca ewidencja gruntów i budynków".

Podkreślić również należy, iż w aktach sprawy brak jest informacji o złożonych przez skarżącą deklaracjach, dotyczących zmian stanu faktycznego, mającego wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, których obowiązek złożenia wynika z w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym.

Reasumując sąd zauważa, iż zmiana danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków, jak również zmiana decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego czy to w podatku rolnym, czy też podatku od nieruchomości następuje w ramach odrębnego postępowania, co w przypadku decyzji wymiarowych, wynika chociażby z art. 6a ust. 7 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie można natomiast osiągnąć tego celu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego celem jest kontrola legalności decyzji, wydanej w określonym stanie prawnym i faktycznym.

Dodatkowo wskazać należy, że szereg kwestii podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i następnie w skardze, dotyczących w szczególności nieprawidłowości w ustaleniu stanu technicznego nieruchomości, przebiegu granic, nie mogło być – co słusznie stwierdziło SKO w C. – rozpatrywanych w sprawie dotyczącej wymiaru podatku. Te zagadnienia mogłyby się stać przedmiotem zupełnie innych postępowań.

Inne podnoszone w skardze okoliczności nie mogą być rozważane w niniejszym postępowaniu, gdyż nie mają wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego.

Niemniej jednak do kwestii tych odniósł się szczegółowo organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji.

Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 tej ustawy.