Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. podjętą z up. Starosty [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 243, poz. 1623

z 2010 r. z późn. zm.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono firmie "A" Sp.

z o.o. w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki "A" sp. z o.o. o oznaczeniu [...],

w skład której wchodzą: wieża stalowa kratowa [...] o łącznej wysokości 49,95 m n.p.t. łącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem o długości 1,5 m, zespół anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzenia sterujące posadowione wewnątrz wieży u jej podstawy na typowych rusztach (kategoria obiektu XXIX) na działce

nr 1 w R. w rejonie ulicy [...] z zachowaniem wymienionych

w decyzji warunków, a m. in. w przypadku stwierdzenia siedlisk lęgowych gatunków chronionych, zgodnie z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 2009 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. Nr 151, poz. 1220 z 2009 r.) przed przystąpieniem do robót należy uzyskać odpowiednią zgodę Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K..

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wskazał, że zgodnie z zapisami Uchwały

nr XXXVII/346/2009 Rady Miejskiej w Kuźni Raciborskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r.

w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Rudy i Ruda Kozielska w gminie Kuźnia Raciborska (Dz. Urz. Woj. Śl.

Nr 111, poz. 2408 z 2009 r.) projektowana stacja bazowa położona jest na terenie oznaczonym [...] o podstawowym przeznaczeniu dla zieleni łęgowej. W § 18

ust. 1 pkt 1c tej uchwały na terenach o takim przeznaczeniu dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenia planu nie ograniczają wysokości elementów tej infrastruktury, w związku z czym należy uznać, iż lokalizacja inwestycji jest zgodna z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii kwalifikacji inwestycji, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z 2010 r.) stwierdzono, iż

w ramach inwestycji zaprojektowano zainstalowanie dwóch rodzajów anten sektorowych (łącznie sześć anten): model [...] o częstotliwości 900 MHz i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) wynoszącej 1914,52W oraz model [...] o częstotliwości wynoszącej 2100 MHz oraz równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) wynoszącej 2099,23 W. Anteny te skierowane zostały na azymut 30, 165 i 290°.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8d cytowanego rozporządzenia, inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) wynoszącej nie mniej niż 1000 W jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (dotyczy to modelu [...]). Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8e tego rozporządzenia, inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) wynoszącej nie mniej niż 2000 W jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Biorąc pod uwagę wysokość zawieszenia anten (środek geometryczny) wynoszącą 47 m n.p.t. dla modelu [...] i 47,5 m n.p.t. dla modelu [...] oraz wysokość istniejącej zabudowy (przy uwzględnieniu różnić ukształtowania terenu) stwierdzono, iż w analizowanej odległości do 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, miejsca dostępne dla ludności nie występują. W związku z czym inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i dla przedsięwzięcia tego nie było konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Ponadto wzięto pod uwagę, iż zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 ust. 1 pkt 8 równoważną moc promieniowaną izotropowo charakteryzującą opisywaną inwestycję wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W związku z tym lokalizacja dwóch stacji bazowych innych operatorów w odległościach około 665

i 485 m od projektowanej stacji bazowej, nie zmienia jej kwalifikacji i charakterystyki zgodnie z przywołanym powyżej rozporządzeniem.

Postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązano inwestora do przedłożenia w ramach uzupełnienia dokumentacji: ponownej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z określeniem mocy promieniowanych izotropowo anten sektorowych GSM i UMTS w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwzględnieniem uwag i wniosków zawartych w przesłanej przez Wojewodę [...] wraz z aktami sprawy "Ekspertyzy części elektrycznej dokumentacji technicznej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w R., w aspekcie kwalifikacji przedsięwzięcia" sporządzonej przez dr inż. P, S. z Izby Rzeczoznawców Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Ośrodek Rzeczoznawstwa

w G. oraz projektu zagospodarowania działki sporządzonego na aktualnej mapie zasadniczej z naniesionym rozkładem występowania gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartościach równych lub wyższych od dopuszczalnych

(tj. 0,1 W/m2) dla anten sektorowych GSM i UMTS, określonych na podstawie nowej kwalifikacji. W odpowiedzi na to postanowienie przedłożone zostały: opinia

nr [...] z dnia [...] r. opracowana przez mgr inż. K. F. i opinia nr [...] z dnia [...] r. opracowana przez mgr

inż. A. T. oraz uzupełnienia do części opisowej projektu budowlanego. Z treści wniosków zawartych w opiniach wynika, iż przedłożone przez inwestora wraz z dokumentacją projektową "Kwalifikacje przedsięwzięcia" są prawidłowe. Zdaniem autorów opinii, przyjęte zostały maksymalne możliwe do uzyskania wartości mocy doprowadzonej do anten, w związku z czym projektowana stacja bazowa nie powinna zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Z powyższych wniosków wynika również brak potrzeby sporządzania ponownej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz nowego projektu zagospodarowania działki z naniesionym rozkładem występowania gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartościach równych lub wyższych od dopuszczalnych (tj. 0,1 W/m2) dla anten sektorowych GSM i UMTS, określonych na podstawie nowej kwalifikacji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego związanego z przedmiotową inwestycja ustalono ponownie obszar oddziaływania obiektu

i związany z nim krąg stron postępowania. Ponadto, po przeanalizowaniu treści przedłożonych opinii, uznano przyjętą i przedstawioną wraz z dokumentacją projektową przez inwestora "kwalifikację przedsięwzięcia" jako właściwą. Wzięto również pod uwagę, iż ewentualne zwiększenie mocy planowanych do zainstalowania anten sektorowych ponad poziomy przedstawione w dokumentacji nakłada na inwestora obowiązek ponownego wykonania "kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz dokonania stosownych zgłoszeń uzależnionych od poziomu wzrostu mocy anten.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. Z., zarzucając nierozpatrzenie przez organ pierwszej instancji wszystkich kwestii, podnoszonych

w toku postępowania. Do odwołania dołączono też opinię dr inż. P. S., odnoszącą się do wniosków wynikających z przedłożonych przez inwestora opinii. Wskazała także na wadliwość działania organu w zakresie wykluczania niektórych osób z kręgu stron postępowania.

W kolejnym piśmie z dnia 9 grudnia 2011 r. odwołująca się zarzuciła także naruszenie:

1) art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 kpa poprzez

a) niedokonanie subsumcji polegającej na wskazaniu konkretnej jednostki prawnej z jednoczesnym wskazaniem, jak ustalono do niej stan faktyczny, z uwagi na niewyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji, z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich, jak "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, określenia, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowaną na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego,

b) przyjęcie stanu faktycznego oraz prawnego w kwestii konieczności wymogu uzyskania lub nie decyzji środowiskowej ustalonego przez osobę niebędącą pracownikiem organu administracji publicznej oraz nieuczestniczącą w postępowaniu,

2) art. 6 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP – poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na dokumencie, który nie został przewidziany

w obowiązujących przepisach prawa,

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez niewykazanie, iż parametry techniczne anten są tożsame z tymi, które obejmuje niniejsza decyzja (brak anten, mocy, azymutów),

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane – poprzez niezbadanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska,

5) art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane

w powiązaniu z art. 63 ust. 1 pkt lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych

i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM

z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania,

6) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) – poprzez niewskazanie przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora, oraz naruszenia art. 63 ust. 1 oraz art. 63 ust. 2 – poprzez niewydanie odrębnego postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko,

7) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r.,

Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska – poprzez wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Na tej podstawie odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania B. Z. zaskarżoną decyzją, podjętą

z up. Wojewody [...] , orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji jako zgodnej z prawem.

Organ odwoławczy wskazał, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw R. i R. w gminie K. , działka nr 1, na której zaplanowano stację bazową, znajduje się w jednostce [...] (tereny zieleni łęgowej wyłączone z zabudowy). Zapis § 18 pkt 1 lit. c tekstu planu dopuszcza lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w jednostce [...] . W terenie [...] zabroniona jest zabudowa kubaturowa (§ 18 pkt 2 lit. a planu). Dla całego terenu objętego planem, według § 3 ust. 2 pkt 2 planu, zabrania się: realizacji form architektonicznych typu: wieże, baszty, rotundy, o ile nie stanowią one czytelnej kompozycji przestrzennej i nie są zasadniczym akcentem lub dominację świadomej kompozycji, co wymaga udokumentowania w projekcie budowlanym obiektu lub założenia urbanistycznego.

Zdaniem organu, projektowana wieża stalowa o wys. ok. 50 m n.p.t., stanowiąca element stacji bazowej o oznaczeniu "[...]" nie jest obiektem kubaturowym. Jest konstrukcją kratową, przestrzenną (obiekt nie przesłaniający). Stanowi ona nieprzypadkową budowlę (konstrukcję, kompozycję), która służyć ma umiejscowieniu systemu antenowego wysoko ponad gruntem i okoliczną zabudową w celu ograniczenia potencjalnego oddziaływania fal elektromagnetycznych, emitowanych z anten stacji (patrz: projekt budowlany – przeznaczenie i program użytkowy). Według § 2 pkt 28 tekstu planu, pod pojęciem infrastruktury technicznej należy rozumieć sieci uzbrojenia technicznego, w tym sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, elektroenergetyczne, ciepłownicze, telekomunikacyjne, w tym kabiny telefoniczne i anteny, oraz inne podobne.

Zatem organ stwierdził zgodność projektu budowlanego planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw R.

i R. w gminie K..

W ocenie organu, wiarygodnym dowodem w sprawie nie może być domniemanie na temat ewentualnych zmian, które mogą zaistnieć w przyszłości. Odwołująca się nie przedłożyła takiego dowodu, który podważyłby rzetelność danych zawartych w projekcie budowlanym, przedłożonym do zatwierdzenia. Przedłożona przez inwestora ekspertyza nie stanowi zaś o potrzebie uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zamierzenia.

Organ drugiej instancji stwierdził też, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, decydują o zakwalifikowaniu inwestycji do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Istotne są dwa wskaźniki: równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny. Parametry pracy poszczególnych anten zostały szczegółowo przedstawione w projekcie budowlanym stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" oraz w dwóch analizach oddziaływania projektowanej stacji na środowisko pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia – zgodnie

z rozporządzeniem" dla anten systemu GSM i UMTS.

Jako miejsca dostępne dla ludności rozumie się miejsca, w których może znaleźć się człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z danego terenu (bez konieczności używania specjalnego sprzętu). Miejsce dostępne dla ludności

w warunkach każdej sprawy może oznaczać inne miejsce, gdyż zależy to od otoczenia terenu, na którym lokalizuje się anteny nadawcze oraz od parametrów anten i mocy nadajników. Zgodnie z przepisem art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska – przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Z przeprowadzonej przez mgr inż. R. K. oraz specjalistę ds. planowania sieci mgr inż. K.B. analizy oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" dla stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" wynika, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu, gdyż:

- w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten sektorowych o mocy 1915 W (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d w/w rozporządzenia) nie występują miejsca dostępne dla ludności,

- w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten sektorowych o mocy 2099 W (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. e w/w rozporządzenia) nie występują miejsca dostępne dla ludności,

- w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten sektorowych o mocy 2099 W (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a w/w rozporządzenia) nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Powyższa kwalifikacja ukazuje tylko istniejącą zabudowę oraz ukształtowanie terenu w otoczeniu planowanej stacji. Dla określenia możliwości istnienia miejsc dostępnych dla ludzi w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, konieczne jest uwzględnienie również zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy.

W niniejszej sprawie, tereny wokół planowanej stacji (biorąc pod uwagę kierunki głównych wiązek promieniowania projektowanych anten) przeznaczone są pod Z. łęgową ([...] ), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ([...],[...],[...],[...]), zabudowę mieszkaniowo-usługową ([...]), publiczne drogi lokalne ([...]) i drogi wewnętrzne ([...]). Wysokość nowych budynków mieszkalnych w terenach zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej nie może być większa niż 10,5 m (§11 ust. 1 pkt 3a w/w planu). W przypadku zabudowy mieszkaniowo-usługowej: maksymalna wysokość nowej zabudowy nie może przekraczać wysokości najwyższego budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce z tolerancją 60 cm; przy przebudowie budynków istniejących dopuszcza się możliwość ich podwyższenia do wysokości najwyższego budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce z tolerancją 60 cm, lub podwyższenie budynku nie może być większe niż wynikające ze zmiany konstrukcji dachu płaskiego na spadzisty (§ 12 ust. 1 pkt 3a i b w/w planu). W terenach przeznaczonych pod komunikację (§ 26 w/w planu) brak jest ustaleń dotyczących wysokości zabudowy.

Z akt sprawy (opracowanie "Kwalifikacja") wynika, że najwyższe istniejące budynki mają 8 m wysokości (w osi głównej wiązki promieniowania), natomiast oś głównej wiązki promieniowania:

- anteny EIRP=2099 W w azymucie 290° w odległości 150 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 14,1 m n.p.t.,

- anteny EIRP=19115 W w azymucie 290° w odległości 70 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 28,5 m n.p.t.,

- anteny EIRP=2099 W w azymucie 165° w odległości 150 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 13,1 m n.p.t.,

- anteny EIRP=1915 W w azymucie 165° w odległości 70 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 29,4 m n.p.t.,

- anteny EIRP=2099 W w azymucie 30° w odległości 150 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 14,6 m n.p.t.,

- anteny EIRP=1915 W w azymucie 30° w odległości 70 m od środka elektrycznego osiąga minimalną wysokość 31,7 m n.p.t.

Z powyższej analizy wynika, że projektowana na działce nr 1 stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż miejsca dostępne dla ludności nie występują w osiach głównych wiązek promieniowania pojedynczych anten (uwzględniając przeciętny wzrost człowieka – ok. 2 m). W związku z powyższym brak jest podstaw do wymagania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej budowy stacji. Projektowana stacja nie ogranicza i nie uniemożliwia zabudowy działek znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, ani położonych na kierunku głównych wiązek promieniowania w odległości do 150 m, zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Organ odwoławczy wskazał też, że projekt zagospodarowania terenu dla lokalizacji planowanej stacji bazowej uzyskał wymagane uzgodnienia branżowe. Ponadto, stosownie do przepisu art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie

z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Działka nr 1 posiada dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] . Fakt ten został potwierdzony przez inwestora przedłożeniem umowy najmu [...]

z dnia [...] r. Pełnomocnik inwestora M. C. złożył też oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Stąd też, stosownie do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane,

w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

Organ odwoławczy wyjaśnił też, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w przepisie art. 35 ustawy – Prawo budowlane. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko oraz nie oddziałuje na obszar "[...]".

Analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia interesów prawnych osób trzecich, których działki znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Teren wokół stacji może być zagospodarowany zgodnie z przepisami prawa oraz ustaleniami planu miejscowego. Co do zarzutu pozbawienia niektórych osób udziału w postępowaniu, organ wyjaśnił, że obszar oddziaływania wyznaczony jest zakresem ponadnormatywnego oddziaływania elektromagnetycznego anten sektorowych (= lub > 0,1 W/m2), wchodzących w skład projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Obszar oddziaływania obejmuje działki: nr 1, nr 2,

nr 3, nr 4, nr 5 i nr 6. Jedynie właściciele tych działek mogli czynnie uczestniczyć w postępowaniu. Stąd też odwołania nie uwzględniono.

Skargę na decyzję ostateczną wniosła B. Z., zarzucając naruszenie:

1) art. 7 - 9, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez:

- dokonanie oceny anten sektorowych na tym samym azymucie oddzielnie

w sytuacji, w której stanowią one jedną wiązkę promieniowania i tym samym mają wspólne EIRP,

- brak podania mocy maksymalnych anten według danych katalogowych,

- pominięcie, iż oś anten sektorowych (nawet licząc je oddzielnie) wystąpi przykładowo na azymucie 165° na wysokości 13,1 m, co po odliczeniu ustawowych 2 m daje nam 11,1 m, czyli jest to miejsce, które jest lub może być zabudowane zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu,

2) art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez niewskazanie, jaki przepis odrębny był podstawą do ustalania obszaru oddziaływania inwestycji oraz czy uwzględniono moce maksymalne anten według danych katalogowych (NSA II OSK 1485/10 w wyroku z dnia 25 października 2011 r.) błąd metody obliczeniowej na poziomie 50% oraz odbicia (tak J. S. w imieniu Ministra Zdrowia), brak jakichkolwiek ustaleń własnych w tym zakresie,

3) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska poprzez pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku (wyroki NSA II OSK 1695/10 z dnia 14 grudnia 2011 r., II OSK 1485/10 z dnia 25 października 2011 r.,

4) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji w zw. z art. 144 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska w powiązaniu z art. 64 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji RP w odniesieniu do

§ 1 pkt 1a oraz § 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) poprzez pominięcie okoliczności, iż inwestycja zmienia standardy środowiska w odniesieniu do miejsc przeznaczonych pod zabudowę i tym samym wymaga decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach,

5) art. 64 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 w związku z art. 74 Konstytucji RP

w odniesieniu do § 1 pkt 1a oraz § 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) poprzez bezprawne wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, co do których nie posiada się tytułu prawnego,

6) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez lakoniczną nieprawidłową wykładnię miejscowego planu zagospodarowania terenu,

7) art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7 – 9, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa

w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania, nieprzeprowadzenie ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji ze względu na lakoniczne stanowisko organu skupiające się na opisie czynności dokonywanych przez organ pierwszej instancji.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W kolejnym piśmie skarżąca zarzuciła także naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 kpa, jako że organ nie zbadał wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy, w konsekwencji pomimo wątpliwości stron nie posiłkował się opinią biegłego z zakresu badania pól elektromagnetycznych (art. 75 kpa) celem rozwiania wątpliwości co do metodologii ustalania obszaru oddziaływania pola elektromagnetycznego inwestycji (model fali kulistej bądź model fali cylindrycznej),

2) art. 28 kpa poprzez błędne określenie i nieuzasadnione zawężenie kręgu stron niniejszego postępowania,

3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie pomimo, że nie zaszły ku temu przesłanki, bowiem po przeprowadzeniu ponownego postępowania merytorycznego w sprawie do czego organ drugiej instancji był zobligowany postępowanie dowodowe winno być uzupełnione o co najmniej wskazany wyżej dowód z opinii biegłego celem ustalenia prawidłowości stosowanych metod określenia obszaru oddziaływania inwestycji, co zmierzałoby do zbadania wszystkich okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Dodatkowo wskazał, że według art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy

o udostępnianiu informacji o środowisku, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Wniosek w tej sprawie musi złożyć inwestor, jeżeli planowana przez niego inwestycja zaliczana jest, według rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W niniejszej sprawie planowana stacja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły nałożyć na inwestora obowiązku dostarczenia postanowienia o konieczności lub braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 w/w ustawy – postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko).

W związku z powyższym nie jest również możliwe wiązanie planowanej inwestycji z innym przedsięwzięciami w bliskiej okolicy, które mogłyby znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie jest możliwe badanie kumulowania się oddziaływań.

Przepisy w/w rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest bowiem zaliczane dla mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższy fakt wynika z przeprowadzonej kwalifikacji oraz analizy ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego

w zakresie dopuszczalne wysokości zabudowy w otoczeniu planowanej stacji bazowej, biorąc pod uwagę kierunki głównych wiązek promieniowania projektowanych anten. Analiza ta znajduje się w zaskarżonej decyzji.

Ponadto, uzasadnienie skargi opiera się na wnioskach wynikających

z wyroków dotyczących spraw nie związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na działce nr 1 w miejscowości R.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera staranne wyjaśnienie stanu faktycznego i podstawy prawnej oraz zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ.

W toku rozprawy sądowej dopuszczono do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie "A" w R., które w piśmie z dnia 4 grudnia 2012 r. wniosło o uchylenie obu decyzji z powodu naruszenia:

1) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane

w powiązaniu z art. 8, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, podania błędu metody obliczeniowej, uwzględnienia zjawiska odbić, błędne przyjęcie, iż zasięg występowania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego dla anten na tym samym sektorze jest oddzielny dla każdej z nich w sytuacji, w której z uwagi na zjawisko superpozycji tworzą one jedną wiązkę promieniowania, rażące naruszenie normy prawa procesowego, albowiem obszar oddziaływania obiektu ustalił inwestor a nie organ, a w takiej sytuacji kontrola wydanej decyzji jest niemożliwa, ponieważ sąd nie może oceniać stanowiska inwestora, lecz organu,

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w powiązaniu z art. 8, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez pominięcie faktu, że inwestycja jest niezgodna

z miejscowym planem zagospodarowania terenu, albowiem nie jest zaliczona do sieci, lecz do obiektów budowlanych, zaś organ nie wyjaśnił tej kwestii precyzyjnie,

3) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez jego pominięcie, co uniemożliwia sądowi dokonanie oceny jego przydatności w sprawie (tak WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 315/12 w wyroku z dnia 1 października 2012 r. ),

4) Art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP z uwagi na dokonywanie oceny, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez organ nieuprawniony i to na podstawie dokumentu niemającego umocowania w obowiązujących przepisach, oraz brak podstawowej wiedzy technicznej, aby móc dokonywać ustaleń w tej kwestii.

Stowarzyszenie podkreśliło, że stanowisko organów, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu, jest nieprawidłowe albowiem wieża jest obiektem. Podzielono stanowisko NSA sygn. akt II OSK 2231/10 zawarte

w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r. gdzie podkreślono, iż nie ulega wątpliwości, że inwestycję tę należy zaliczyć do obiektów budowlanych – budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, który wprost wskazuje (tak

w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji jak i obecnie), że wolnostojące maszty antenowe stanowią budowę. Wobec powyższego inwestycja objęta wnioskiem – jako obiekt budowlany – nie może być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Nadto, Prezes Stowarzyszenia zarzucił brak należytej oceny planu miejscowego w zakresie treści § 3 ust. 2 pkt 2 uchwały.

Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. wniósł dodatkowo

o przeprowadzenie postępowania dowodowego z pisma skierowanego do PINB

w R. oraz opinii rzeczoznawcy dr inż. P. S..

Uczestnik postępowania E. M. poparł skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. Podał, że w najbliższym terenie funkcjonują już 2 stacje bazowe telefonii, co ma negatywny wpływ na otoczenie. Wskazał również, że inwestycja została zrealizowana i próbnie uruchomiona w celu dokonania pomiarów promieniowania.

Uczestnik M. B. poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty mogły odnieść skutek w ramach niniejszego postępowania.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przywołanej przez organy obydwu instancji, nakłada na właściwy organ obowiązek badania m. in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1). Sedno sporu

w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami planu miejscowego oraz wymogu przedłożenia decyzji środowiskowej,

z tym że już w przypadku stwierdzenia braku zgodności zamierzenia z ustaleniami planu zachodzą przesłanki do wydania decyzji odmownej, gdyż nie jest wówczas możliwe usunięcie tego rodzaju nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a zatem bezprzedmiotowe jest żądanie przedłożenia decyzji środowiskowej.

Zdaniem sądu administracyjnego, w pełni przychylić się należy do argumentacji Stowarzyszenia w zakresie sprzeczności przedmiotowej inwestycji

z zapisami wyżej powoływanej uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Jak ustaliły organy administracji, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została zlokalizowana na terenie o symbolu [...] . Zgodnie z zapisami § 1 ust. 7 uchwały, jest to teren zieleni łęgowej – wyłączony z zabudowy. W świetle § 18 ust. 1 lit. c), ustala się jako przeznaczenie dopuszczalne sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, zaś w pkt 2 lit. a) i c) jako przeznaczenie zabronione wskazano wszelkiego rodzaju kubaturowe i m. in. utwardzone place. Uchwała w przedmiocie planu miejscowego na całym terenie zabrania też realizacji form architektonicznych typu: wieże, baszty i rotundy – z wyjątkami wskazanymi w § 3 ust. 2 pkt, który to zapis przywołano w motywach zaskarżonej decyzji. Definicję infrastruktury technicznej zawiera zaś § 2 pkt 28 planu, który stanowi, że przez to pojęcie należy rozumieć m. in. sieci telekomunikacyjne, w tym kabiny telefoniczne i anteny oraz inne podobne. Wieży o wysokości ok. 50 m, nie sposób zaś uznać za podobną do kabiny telefonicznej, czy samej anteny. Wykluczyć też należy wykładnię a minori ad maius.

Definicja ta jest co prawda nieprecyzyjna, lecz zdaniem składu orzekającego, przykładowe wyliczenie kabin telefonicznych i anten, winno prowadzić do wniosku, że pod pojęciem infrastruktury technicznej na użytek wykładni zapisów planu nie należy rozumieć wieży, skoro tego rodzaju forma architektoniczna jest wprost wymieniona w § 3 ust. 2 pkt 2 uchwały. Zapis ten jest zaś na tyle niejednoznaczny, że w istocie wymagane byłoby zasięgnięcie opinii urbanistycznej autorów planu. Jednak wykładnia tego zapisu nie jest niezbędna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że całościowa analiza planu miejscowego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wieża telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dopuszczonych do realizacji na terenach zieleni łęgowej wyłączonych z zabudowy. Uchwałodawca odróżnia bowiem pojęcia "sieci"

i "urządzeń" od "obiektów infrastruktury technicznej". Tego rodzaju zabudowa jest zaś dopuszczona na terenach o symbolach [...];[...] o podstawowym przeznaczeniu dla produkcji (§ 16 pkt 1 lit. c) uchwały). Tymczasem nie może budzić żadnej wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jako obejmująca wieżę stalową kratową o wysokości 49,95 m n.p.t. z betonowym cokołem o średnicy 9 m i kotwą fundamentową, wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem o długości 1,5 m, zespołem anten sektorowych i radiolinii, stanowi obiekt infrastruktury technicznej jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z kolei przepis ten odróżnia sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe oraz fundamenty pod urządzenia.

Istotne jest też, że § 18 pkt 2 lit. c) uchwały wyklucza na przedmiotowym terenie utwardzone place, co stwarza podstawę do przyjęcia, że niedopuszczalna jest budowa betonowego cokołu i kotwy betonowej o znacznych wymiarach jako elementów wystających ponad poziom terenu. Wreszcie, wskazać przyjdzie, że

w planie miejscowym przewidziano tereny infrastruktury technicznej – telekomunikacja o symbolu ITT o przeznaczeniu podstawowym na urządzenia i elementy infrastruktury technicznej (§ 25 uchwały), zaś realizacja sieci infrastruktury technicznej dopuszczalna jest na całym terenie objętym planem, co przy podzieleniu stanowiska organów prowadziłoby do wniosku, że w każdym miejscu dopuszczalne jest zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Nadto, wskazać przyjdzie, że uchwała nie definiuje pojęcia zabudowy kubaturowej i aczkolwiek wieża jest konstrukcją kratową, to jednak posadowiona jest na betonowym cokole i kotwie fundamentowej ponad poziomem terenu, co też winno budzić wątpliwości w świetle zakazu z § 18 pkt 2 lit. a) i c) planu.

Wniosek co do sprzeczności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego należy także wyprowadzić z reguł wykładni systemowej zewnętrznej. Trafnie wskazało Stowarzyszenie w piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. na definicję urządzeń infrastruktury technicznej zawartą w art. 143 ustawy

o gospodarce nieruchomościami. Nie sposób wyobrazić sobie sytuacji, w której właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości zobligowani byliby do partycypowania w kosztach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, skoro rzeczą powszechnie znaną jest spadek wartości nieruchomości w sąsiedztwie takich przedsięwzięć, abstrahując od kwestii, czy chodzi o racjonalne przesłanki, zwłaszcza z uwagi na powszechne korzystanie z tego rodzaju usług.

Nadto, wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca

2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), przez infrastrukturę telekomunikacyjną należy rozumieć urządzenia telekomunikacyjne oraz m. in. wieże. Oznacza to wprost, że wieża nie stanowi urządzenia telekomunikacyjnego, o którym mowa w pkt 46 tego przepisu. Natomiast w świetle art. 2 pkt 35 tej ustawy, sieć to systemy i urządzenia. Zatem wieża nie podpada pod pojęcie sieci, gdyż wymieniona została odrębnie w pkt 8 jako inny element niż urządzenia telekomunikacyjne. Ustawodawca jednoznacznie użył bowiem sformułowania "oraz". Zdefiniowane w tej ustawie pojęcia zostały także inkorporowane do ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), która weszła w życie już po uchwaleniu planu miejscowego dla przedmiotowego terenu, z tym że ustawa ta zawiera odrębną definicję infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 2 ust. 1 pkt 4). Przepis ten dotyczy jednak konstrukcji wsporczych do wysokości 5 m, a więc nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na wysokość wieży (49,95 m). Zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych określa art. 46 ust. 2 ustawy, mający zastosowanie w niniejszej sprawie z mocy normy zawartej w art. 75 ust. 1. Zatem, jeżeli lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją takiej inwestycji, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o którym mowa w art. 2 ust. 1

pkt 4 tej ustawy.

Tymczasem jak już wyżej podano, plan miejscowy przewiduje tereny infrastruktury technicznej – telekomunikacja o symbolu ITT, zaś przepis art. 46 ust. 2 tej ustawy, nie wymienia terenów zieleni łęgowej, które nie stanowią ani lasów ani terenów rolniczych, a ponadto, objęte są ochroną z mocy art. 56 ust. 2 przywołanej przez organ pierwszej instancji ustawy o ochronie przyrody.

W konkluzji, przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu, określonym w obowiązującym planie miejscowym. Zaskarżona decyzja zapadła zatem z naruszeniem art. 35 ust. 1 – Prawa budowlanego wskutek błędnej wykładni prawa miejscowego.

Nadto, niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do kwalifikacji przedsięwzięcia do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wyżej powołanego rozporządzenia Rady Ministrów, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny do rozstrzygnięcia tej kwestii we własnym zakresie (vide: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 521/11). Tymczasem w niniejszej sprawie niewątpliwie organy obydwu instancji dopatrzyły się potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem weryfikacji danych wskazanych przez inwestora, o czym świadczy wyżej przedstawiony przebieg sprawy, zrelacjonowany w motywach obydwu decyzji.

Co więcej, zasadnie podniesiono w skardze, że już z danych pochodzących od inwestora wynika, że oś anten sektorowych (nawet licząc je oddzielnie) na azymucie 165° wystąpi na wysokości 13,1 m, co przy uwzględnieniu zapisów planu miejscowego dla terenów sąsiednich o symbolu MN i MU co do wysokości zabudowy (§ 11 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) planu), nie pozwala na jednoznaczną konstatację, że w osiach głównych wiązek promieniowania pojedynczych anten nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu

art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wyżej powołanej.

W szczególności, wskazać przyjdzie, że organy administracji nie poczyniły własnych ustaleń co do wysokości istniejącej zabudowy na terenie o symbolu [...] i nie zbadały dopuszczalnej wysokości zabudowy wskutek zmiany konstrukcji dachu płaskiego na spadzisty, zaś nieprecyzyjny zapis plany nie określa wprost wysokości zabudowy, przy czym niewątpliwie dachy stanowią miejsca dostępne dla ludności. Stąd też przedwczesny jest wniosek organów obydwu instancji, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem jest zgodna z wymogami ochrony środowiska.

Z uwagi na zakres właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej, weryfikacja danych inwestora winna zatem nastąpić w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie ustawy o udostępnianiu informacji(...), wyżej powołanej, co obligowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 tej ustawy – w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Z tych też względów dla wyniku niniejszej sprawy nie miały znaczenia zarzuty skargi co do naruszenia przepisów tej ustawy, jako że kwestie te należą do kompetencji organów ochrony środowiska. Brak też było podstawy prawnej do przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z wnioskiem skarżącej, zawartym w piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r., jako że bez znaczenia jest sprawa realizacji spornego przedsięwzięcia z odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę, skoro przedmiotem kontroli sądowej jest taka decyzja, zaś przywołana opinia nie stanowi dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z2012 r., poz. 270 ze zm.). W tym względzie odwołać się należy do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1722/11, (Lex nr 1218346).

W tym stanie rzeczy, uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, co miało wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi należało nadto orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 240 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, czyli łącznie 757 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy.

Odnosząc się zaś do żądania uchylenia także decyzji organu pierwszej instancji, wskazać przyjdzie, że podjęcie tego rodzaju działania nie jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, jako że wystarczające jest ponowne rozpoznanie odwołania skarżącej z uwagi na wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego. Nie jest też niezbędne ponowne ustalenie kręgu stron, jako że w tym zakresie organ odwoławczy wskutek odwołań innych osób wydał szereg decyzji, które mogły być przedmiotem odrębnych skarg.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy winien jednak

w pierwszym rzędzie ustalić, czy inwestor rozpoczął sporne roboty budowlane, na co wskazały zgodnie strony w toku rozprawy sądowej, na którą nie stawił się jednak przedstawiciel inwestora. Zrealizowanie inwestycji, a nawet już samo podjęcie robót budowlanych, oznacza bowiem bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. W takim stanie rzeczy organ odwoławczy winien uwzględnić zmieniony stan faktyczny sprawy i orzec o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w tym zakresie z mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W takim przypadku o bycie prawnym zrealizowanych robót budowlanych winien orzec organ nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu. O ile zaś inwestor nie przystąpił jeszcze do wykonywania robót budowanych, zachodzić będą przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy w drodze decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i odmawiającej pozwolenia na budowę.

mw