Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych P. sp. j. z siedzibą w L. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 września 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 103/21 w sprawie ze skargi [...][...][...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2020 r. nr SKO.4150.424-443.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz [...][...][...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 września 2021 r., II SA/Łd 103/21, w sprawie ze skargi [...], [...], [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej SKO) z dnia 15 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji; uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej Prezydent Miasta) z dnia 3 września 2020 r. oraz zasądził od SKO na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga wniesiona przez skarżących, reprezentowanych przez adw. M. N., na ostateczną decyzję SKO z 15 grudnia 2020 r. orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z 3 września 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z 16 sierpnia 2019 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. [...], na działce nr [...], w obrębie [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił wniesioną skargę.

Sąd stwierdził, iż analizując kwestię spełnienia przez zamierzenie inwestycyjne warunków koniecznych do ustalenia warunków zabudowy nie można tracić z pola widzenia tego, że wolą ustawodawcy jest to, że teren inwestycji musi mieć zapewniony choćby pośredni, przez drogę wewnętrzną lub ustanowioną służebność, dostęp do drogi publicznej. Tak więc, jeżeli teren inwestycji nie posiada bezpośredniego skomunikowania z drogą publiczną, to inwestor musi wykazać, że komunikacja ta może się odbywać drogą wewnętrzną, przez którą inwestor ma możliwość przechodu i przejazdu i w tym sensie musi to być możliwość prawnie lub faktycznie zagwarantowana lub też ma ustanowioną służebność drogi koniecznej, przez którą nieruchomość objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu trudno bronić poglądu, iż organ nie jest uprawniony do badania tytułu do nieruchomości, przez którą ma się odbywać skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, tj. czy inwestorowi przysługuje prawo do korzystania z tego terenu (drogi wewnętrznej) lub czy służebność drogowa jest już ustanowiona, skoro dostępność terenu inwestycji do drogi publicznej jest jednym z warunków, od zaistnienia których uzależnione jest ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Sądu, skoro inwestor w celu uzyskania warunków zabudowy musi uprzednio wykazać, że ma możliwość prawnie lub faktycznie zagwarantowaną lub też ma ustanowioną służebność drogi koniecznej, przez którą nieruchomość objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, to właściciel działki, przez którą planuje się komunikację z drogi publicznej na działkę inwestora ma interes prawny uprawniający go do przyznania statusu strony w postępowaniu o warunki zabudowy.

Następnie Sąd wskazał, że przez działkę drogową nr [...] (obecnie stanowiącą współwłasność w szczególności skarżących) służyć będzie każdorazowemu właścicielowi działki [...] roszczenie o ustanowienie służebności gruntowej celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej (ulicy [...]). WSA uznał za aktualny w tym kontekście (powołany przez SKO) pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2018 r., IV SA/Po 682/18, według którego właściciel nieruchomości sąsiedniej będzie miał interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona tylko w tych postępowaniach administracyjnych, w których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości.

Sąd przychylił się do stwierdzenia zawartego w treści skargi, że obowiązkiem organu administracji było staranne zbadanie istnienia przesłanek uzasadniających tezę skarżących, a następnie merytoryczne uzasadnienie decyzji odmawiającej przyznania tego uprawnienia skarżącym. W niniejszej sprawie organ orzekający w sprawie, zdaniem Sądu, tego nie uczynił. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z 3 września 2020 r. ograniczył się do ogólnikowego sformułowania: "wnioskodawcom zależy na określonym rozstrzygnięciu ich wniosku w ramach wznowionego postępowania, jednakże nie mogą poprzeć swojego stanowiska konkretnym przepisem prawa materialnego. Interes faktyczny, którym się legitymują nie może być podstawą do uznania za stronę w postępowaniu administracyjnym". Organ odwoławczy ograniczył się, co do zasady, do powtórzenia tak sformułowanej oceny organu I instancji. W ocenie Sądu skarżący wskazali na konkretne normy prawa materialnego, które w ich ocenie są źródłem ich interesu prawnego uzasadniającego ich udział w postępowaniu w charakterze strony. Obowiązkiem organu administracji było staranne zbadanie istnienia przesłanek uzasadniających tezę skarżących, zaś weryfikacja istnienia interesu prawnego i tym samym legitymacji procesowej powinna być dokonywana indywidualnie, na tle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, nie zasługuje na akceptację stanowisko organów obu instancji, które uznały, iż zasada, zgodnie z którą współwłaściciele działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną nie byli wcześniej uznawani za strony postępowania znajdowała zastosowanie w wielu innych decyzjach o warunkach zabudowy wydawanych dla działek znajdujących się w obrębie osiedla "Przy [...]".

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło SKO, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło:

1. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U.2021.137; dalej p.u.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy poprzez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem,

b) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 i w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2021.741 ze zm.; dalej u.p.z.p.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestor już na etapie decyzji o warunkach zabudowy musi legitymować się tytułem prawnym do korzystania z drogi wewnętrznej komunikującej inwestycję z drogą publiczną zwłaszcza w sytuacji, gdy ustawodawca nie wymaga tytułu prawnego do terenu na którym inwestycja ma być realizowana, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż współwłaściciele drogi wewnętrznej powinni być stroną postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla takiej inwestycji,

c) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestor nie spełnił warunku dostępu do drogi publicznej pomimo, iż działka inwestora przylega do drogi wewnętrznej, której inwestor jest jednym ze współwłaścicieli,

d) art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t.Dz.U.2020.1740 ze zm.; dalej k.c.) przez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż inwestor już na etapie decyzji o warunkach zabudowy musi legitymować się tytułem prawnym do korzystania z drogi wewnętrznej komunikującej inwestycję z drogą publiczną zwłaszcza w sytuacji, gdy ustawodawca nie wymaga tytułu prawnego do terenu, na którym inwestycja ma być realizowana, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż współwłaściciele drogi wewnętrznej powinni być stroną postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla takiej inwestycji,

2. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 2021.735 ze zm.; dalej k.p.a.) przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego,

c) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego,

Skargę kasacyjną wniósł również uczestnik postępowania – P. Sp.j., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 w zw. z art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. - poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że interes prawny skarżących jako współwłaścicieli działki drogowej nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Łodzi do występowania w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. [...] na działce nr [...], obręb [...], wynika z konieczności wykazania przez wnioskującego o ustalenie warunków zabudowy, że ma możliwość prawnie lub faktycznie zagwarantowaną lub też ma ustanowioną służebność drogi koniecznej, przez którą nieruchomość objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wystarczającym jest wykazanie, że nieruchomość jest położona przy drodze wewnętrznej połączonej z drogą publiczną, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że właściciel działki, przez którą planuje się komunikację z drogi publicznej na działkę inwestora ma interes prawny uprawniający do przyznania mu statusu strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji uznające brak podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 16 sierpnia 2019 r. ze względu na nieprzysługiwanie skarżącym przymiotu strony w ww. postępowaniu nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego dającym podstawę do uchylenia decyzji organów obydwu instancji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo iż brak było podstaw do uznania, że organy naruszyły jakiekolwiek normy prawa materialnego, bowiem w sposób prawidłowy ustaliły krąg podmiotów, którym przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że organy obydwu instancji nie zbadały starannie istnienia przesłanek uzasadniających tezę skarżących i nie uzasadniły merytorycznie decyzji odmawiającej uprawnienia skarżącym, w sytuacji, gdy zarówno organ I, jak i II instancji podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, odniosły się do norm prawa materialnego wskazywanych przez skarżących na poparcie ich stanowiska i w sposób prawidłowy i wyczerpujący uzasadniły swoje decyzje, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo braku ku temu podstaw;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że odmowa uznania przez organy I i II instancji skarżących, jako współwłaścicieli działki drogowej nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Łodzi, za strony postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w Łodzi z powołaniem się na utrwaloną praktykę w postępowaniu organu przyjmowaną w kilkudziesięciu postępowaniach w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla pozostałych inwestycji planowanych na działkach budowlanych położonych na terenie osiedla, stanowi o naruszeniu przez organy przepisów postępowania dających podstawę do uchylenia decyzji organów obydwu instancji, w sytuacji, gdy działania organów znajdowały swoją podstawę w przepisach prawa, były zgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i stanowiły wyraz utrwalonej praktyki organów przy rozstrzyganiu spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo iż organy zasadnie uznały, że wobec utrwalonej praktyki stosowanej przez organ brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO skarżący w I instancji, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od SKO na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. (k.445 – nadana 14.12.21; odpis SK doręczony – wysłano pocztą elektroniczną 30.11.21 – k. 404).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO P. Sp.j. wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej SKO, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi wniesionej przez skarżących w I instancji. (k. 449)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesione w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Istota wszystkich podniesionych w obu skargach kasacyjnych zarzutów sprowadza się do kwestionowania możliwości przyznania skarżącym w I instancji – jako współwłaścicielom działki stanowiącej drogę prywatną, przez którą ma odbywać się komunikacja terenu nieruchomości inwestycyjnej z drogą publiczną – przymiotu strony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 16 sierpnia 2019 r. o warunkach zabudowy.

Zdaniem WSA, skoro inwestor w celu uzyskania warunków zabudowy musi uprzednio wykazać, że ma możliwość prawnie lub faktycznie zagwarantowaną lub też ma ustanowioną służebność drogi koniecznej, przez którą nieruchomość objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, to właściciel działki, przez którą planuje się komunikację z drogi publicznej na działkę inwestora ma interes prawny uprawniający go do przyznania statusu strony w postępowaniu o warunki zabudowy.

Analizując powyższą kwestię stwierdzić trzeba, że na etapie ustalania warunków zabudowy wnioskodawca nie musi posiadać prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością objętą wnioskiem, ani mieć prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. Wbrew podnoszonym zarzutom, WSA nie twierdził, by wnioskodawca musiał takim prawem dysponować. Nie twierdził również, by inwestor już na etapie decyzji o warunkach zabudowy musiał legitymować się tytułem prawnym do korzystania z drogi wewnętrznej komunikującej inwestycję z drogą publiczną i nie kwestionował, że wnioskodawca jest współwłaścicielem działki, przez którą planuje się komunikację z drogi publicznej na działkę inwestora. Tak więc już tylko z tego powodu podnoszone przez SKO zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 i w zw. z art. 63 ust. 2 u.p.z.p.; art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz art. 140 k.c. nie mają usprawiedliwionych podstaw.

To jednak, że na etapie ustalania warunków zabudowy wnioskodawca nie musi posiadać prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością objętą wnioskiem, ani mieć prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia przymiotu strony właścicieli nieruchomości objętych tym wnioskiem (np. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., II OSK 1571/23, LEX nr 3770347). Skoro przymiot taki posiadają właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem zainwestowania, to tym bardziej mają go współwłaściciele terenu inwestycyjnego, jak również współwłaściciele działek, przez które planuje się komunikację z drogi publicznej na działkę inwestora. Jak trafnie podkreślał NSA, interes prawny w sprawie warunków zabudowy zawsze ma charakter w pewnym sensie potencjalny, skoro właściwy organ ocenia dopuszczalność albo niedopuszczalność planowanego zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie (wyrok NSA z 19 października 2023 r., II OSK 1986/23, LEX nr 3645423).

Zajmując przeciwne stanowisko organy administracyjne naruszyły wskazane przez WSA przepisy zarówno prawa materialnego, jak i postępowania.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w obu skargach kasacyjnych zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji bowiem nie tylko nie naruszył wskazywanych wyżej przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 i w zw. z art. 63 ust. 2 u.p.z.p.; art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz art. 140 k.c., objętych zarzutami skargi kasacyjnej SKO, ale również objętych tą skargą kasacyjną unormowań zawartych w art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji nie naruszył również przepisów objętych zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej uczestnika postępowania – P. Sp.j., tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 w zw. z art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.; a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i § 2 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.