Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 27 maja 2025 r. nr 3/2025/O w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej skargę oddala.

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 27 maja 2025 r. nr 3/2025/O Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 27 marca 2025 r. nr 4/2025 o uniewinnieniu mł. asp. A. K. (dalej jako Skarżąca) w zakresie czynu nr I oraz o uznaniu winną w zakresie czynu nr II, za który ww. ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i wymierzeniu kary dyscyplinarnej upomnienia.

Komendant Miejski Policji w Krakowie w orzeczeniu z dnia 27 marca 2025 r. nr 4/2025 wskazał, że mł. asp. A. K. - referent Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału [...] Komisariatu Policji I w Krakowie Komendy Miejskiej Policji w Krakowie została obwiniona o to, że:

I. w okresie od dnia 14 marca 2024 r. do dnia 4 kwietnia 2024 r. w Krakowie będąc zobowiązaną do prowadzenia postępowania przygotowawczego [...], [...] nie wykonała poleceń przełożonego nadkom. P. B. Naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie wynikających z poleceń prokuratora nadzorującego postępowanie zawartych w wytycznych z dnia 4 marca 2024 r. sygnatura [...] w zakresie realizacji czynności przeszukania mającego na celu zabezpieczenie dokumentacji wskazanej przez prokuratora spółki, czym naruszyła dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

II. w okresie od dnia 23 maja 2024 roku do dnia 31 maja 2024 r. w Krakowie

będąc zobowiązaną do prowadzenia postępowania sprawdzającego [...] nie wykonała poleceń przełożonego nadkom. P. B. Naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie wynikających z poleceń prokuratora nadzorującego postępowanie zawartych w wytycznych z dnia 14 maja 2024 r. sygnatura [...], w zakresie przesłuchania osoby zawiadamiającej w charakterze świadka oraz sporządzenia pism do wskazanych przez prokuratora spółek doprowadzając do nieuzasadnionej zwłoki w tym postępowaniu, czym naruszyła dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013-roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji.

Orzeczeniem z dnia 3 grudnia 2024 r. nr 23/2024 Komendant Miejski Policji w Krakowie uznał Skarżącą winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Na skutek złożonego odwołania, orzeczeniem nr 1/2025/0 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 17 lutego 2025 r. uchylono w całości zaskarżone orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

Następnie postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 27 lutego 2025 r. nr 7/2025 dokonano zmiany zarzutów. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Komendant Miejski Policji w Krakowie orzeczeniem z dnia 27 marca 2025 r. nr 4/2025 uniewinnił obwinioną od popełnienia czynu wskazanego w pkt I oraz uznał ją winną popełnienia czynu opisanego w pkt II i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Skarżąca złożyła odwołanie od ww. orzeczenia, domagając się uchylenia orzeczenia w zakresie czynu nr II. Zarzuciła, że postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało w sposób wadliwy i niepełny, a zebrane w jego toku materiały oceniono nieprawidłowo. W jej ocenie zaniechano przeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie, w tym nie przesłuchano prokuratora M. K. z Prokuratury Okręgowej w Krakowie nadzorującego sprawę opisaną zarzutem w pkt II. Ponadto Skarżąca zarzuciła, że w Wydziale [...] KMP w Krakowie nie ma jasnych oraz sprecyzowanych procedur przekazywania i odbioru poczty służbowej pracownikom oraz funkcjonariuszom, jak również potwierdzania odbioru poczty z sekretariatu.

Organ odwoławczy uznał powyższe zarzuty za bezzasadne i opisanym na wstępie orzeczeniem z dnia 27 maja 2025 r. nr 3/2025 orzekł o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji.

Przedstawiając okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 12 września 2023 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków - Prądnik Biały w Krakowie wszczęte zostało śledztwo pod sygn. akt [...].

W dniu 12 marca 2024 r. do Komendy Miejskiej Policji w Krakowie w związku z prowadzonym śledztwem wpłynęły materiały z Prokuratury Rejonowej Kraków- Prądnik Biały w Krakowie. Materiały te zawierały akta główne śledztwa (II tomy) oraz pismo z dnia 4 marca 2024 r., w którym prokurator zlecił czynności do wykonania w ramach prowadzonego śledztwa. W przesłanych wytycznych wskazał na konieczność wykonania postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu celem zabezpieczenia dokumentacji wskazanej spółki. Zaznaczył przy tym, aby rozważyć możliwość wykonania niniejszej czynności przy udziale biegłego z zakresu informatyki śledczej w razie konieczności zabezpieczenia danych. Ponadto polecił ustalić konta bankowe spółki, a następnie przekazać numery kont wraz z ustaleniami co do banków prowadzących konta (na notatkę) wraz z wnioskiem o uzyskanie danych bankowych. Dodatkowo zlecił przesłuchanie świadków, a także dołączenia do akt wydruków z ksiąg wieczystych dla nieruchomości stanowiących własności firmy. Wymienione czynności prokurator polecił wykonać do dnia 12 kwietnia 2024 roku. Natomiast po zrealizowaniu wytycznych, akta postępowania należało odesłać do prokuratury celem wytyczenia dalszego biegu śledztwa.

W dniu 12 marca 2024 r. zastępca naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie naniósł na wymienionym piśmie prokuratora adnotację o treści "P. M. N. - do realizacji". W dniach od 18 marca 2024 r. do 1 kwietnia 2024 r. ww. referent sprawy miała zaplanowany urlop. Niemniej jednak przed rozpoczęciem urlopu zrealizowała część wytycznych, tj. dołączyła wydruk z Ksiąg Wieczystych, ustaliła dane adresowe świadków i zaplanowała ich przesłuchanie po swoim powrocie z urlopu, a także dokonała ustaleń w zakresie kont bankowych. Zatem do realizacji pozostało wykonanie postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu.

Mając powyższe na uwadze w dniu 14 marca 2024 r. na wytycznych prokuratora, naczelnik Wydziału [...] KMP w Krakowie naniósł odręczną dekretację o treści "Zmiana referenta - P. A. K. - do czynności przeszukania proszę przybrać K. M. + A. K. - zgodnie z wytycz. Prokuratury".

W dniu 8 kwietnia 2024 r. prokurator wydał postanowienie o powołaniu biegłego z zakresu informatyki. Natomiast w dniu 9 kwietnia 2024 r. zostało zrealizowane postanowienie o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu.

W piśmie z dnia 14 maja 2024 r. dołączonym do niniejszych akt prokurator zwrócił się o wykonanie kolejnych czynności. Na przedmiotowym piśmie z prokuratury naczelnik Wydziału [...] KMP w Krakowie naniósł odręczną dekretację o treści ,,[...] P. A. K. - proszę przeprowadzić czynności zgodnie z poleceniem Prokuratora nadzorującego".

Kolejno w dniu 3 czerwca 2024 r. naczelnik Wydziału [...] KMP w Krakowie naniósł na piśmie prokuratora następną dekretację o treści "zmiana referenta – P. D.". W dniu 3 czerwca 2024 r. st. post. P. D. sporządził pisma do wskazanych przez prokuratora pięciu firm, a następnie w dniu 7 czerwca 2024 r. przesłuchał mł insp. B. K.

W zakresie czynu opisanego w punkcie I zaskarżonego orzeczenia, organ I instancji orzekł o uniewinnieniu Skarżącej od popełnienia zarzucanego jej czynu, a wobec niezaskarżenia do organu II instancji, orzeczenie w tym zakresie stało się ostateczne.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym jest zatem orzeczenie organu I instancji dotyczące czynu opisanego w punkcie II, którego popełnienia obwiniona została uznana winną, za który wymierzono jej karę dyscyplinarną upomnienia.

Odnosząc się do przewinienia dyscyplinarnego opisanego w punkcie II, organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego względnie organu uprawnionego do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji. Dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej na wskazanej podstawie istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt niewykonania takiego polecenia

Istota przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionej w punkcie II orzeczenia sprowadza się do niewykonania polecenia wydanego przez przełożonego - naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie, wynikającego z poleceń prokuratora nadzorującego postępowanie, zawartych w wytycznych z dnia 14 maja 2024 r. sygn. [...], w zakresie przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej oraz sporządzenia pism do wskazanych przez prokuratora spółek.

Organ odwoławczy podkreślił, że stosunki służbowe w służbach mundurowych istotnie różnią się od relacji zawodowych występujących w przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Każda osoba wstępująca do służby w Policji, składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji, zobowiązuje się m.in. do tego aby "przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych".

Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji dochowanie obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, w tym wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych, jest zasadniczą powinnością każdego policjanta. Granice związania funkcjonariusza Policji poleceniem służbowym reguluje z kolei art. 58 ust. 2.

Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego. Zobowiązany jest otrzymany rozkaz i polecenie wykonać, niezależnie od tego, jak decyzje i polecenia przełożonego ocenia oraz czy się z nimi zgadza. Charakter zadań postawionych przed Policją, jako formacją zmilitaryzowaną, nie pozwala bowiem na dyskusję, czy wybiórcze wykonywanie rozkazów i poleceń. Polecenie służbowe traktować należy, jako ustne lub pisemne zlecenie podwładnemu konkretnych obowiązków lub czynności do wykonania. Niewykonanie polecenia służbowego jest związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną i to niezależnie od odpowiedzialności karnej, w sytuacji gdy niewykonanie albo wykonanie polecenia służbowego jednocześnie narusza przepisy prawa karnego. Odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia służbowego przełożonego stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, a to jest podstawą do pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza.

Organ odwoławczy podkreślił także, że Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie w jakim obowiązek ten został określony w odrębnych przepisach (art. 14 ust. 2 ustawy o Policji). Polecenia pochodzące od podmiotu zewnętrznego, jakim jest niewątpliwie prokuratura mają oparcie w przepisach art. 15 § 1 oraz 93 § 3 kpk.

Dalej wskazano, że w sprawie bezsprzecznym jest, że prokurator pismem z dnia 14 maja 2024 r. (zwanym dalej wytycznymi) skierowanym do Komendy Miejskiej Policji w Krakowie przekazał akta sprawy sygn. [...] i zlecił wykonanie w trybie art. 308 § 1 kpk wskazanych przez siebie czynności. W wytycznych prokurator wskazał przedmiot zapytania, a także zakreślił termin wykonania zleconych czynności do dnia 31 maja 2024 r.

Organ odwoławczy zaznaczył, że Skarżąca jest funkcjonariuszem z blisko 22 letnim stażem służby w Policji, w tym około 19 lat w Wydziale [...] KMP w Krakowie. Skarżąca ukończyła liczne kursy specjalistyczne, w tym również w zakresie zwalczania przestępczości [...]. Na marginesie organ zauważył, że st. post. P. D. zrealizował zlecone przez prokuratora czynności w zaledwie kilka dni. Funkcjonariusz ten wówczas posiadał niespełna roczny staż służby w Wydziale [...] KMP w Krakowie. Dlatego też mając powyższe na uwadze, w tym w szczególności posiadane doświadczenie zawodowe oraz nieskomplikowany charakter zleconych przez prokuratora czynności do zrealizowania, podnoszony przez Skarżącą zarzut dotyczący braku karty nadzoru organ uznał za w pełni nieuzasadniony.

Przechodząc do kolejnego zarzutu, tj. wadliwości oceny zachowania terminów związanych z obiegiem korespondencji służbowej oraz braku w Wydziale [...] KMP w Krakowie jasnych i sprecyzowanych procedur przekazywania i odbioru poczty służbowej oraz jej potwierdzania, organ stwierdził, że jest on sprzeczny chociażby z wersją przedstawioną przez Skarżącą podczas rozpytania w toku czynności wyjaśniających, czy też jej wyjaśnieniami złożonymi w ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

Przesłuchany w charakterze świadka nadkom. P. B. opisując obowiązujący niezmiennie od wielu lat system obiegu dokumentów w wydziale wskazał, że zadekretowane przez kierownictwo sprawy na poszczególnych funkcjonariuszy, są rejestrowane w sekretariacie, a następnie umieszczane na imiennych półkach w szafie znajdującej się w sekretariacie, skąd policjanci są zobligowani je systematycznie odbierać. Nadkomisarz dodał, że przyjęte zasady nie budził dotychczas żadnych zastrzeżeń i nie było sytuacji zagubienia akt, nikt też nie zgłaszał uwag, co do pracy sekretarek. Podkreślił przy tym, że przyjęte zasady obiegu dokumentów były znane Skarżącej. Dlatego kwestionowanie przez Skarżącą znanego jej sytemu obiegu poczty w Wydziale, gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji, aby taki zarzut był podnoszony przez nią we wcześniejszym okresie, jest w ocenie organu co najmniej niezrozumiały i należy uznać to jako przyjętą przez Skarżącą linię obrony.

Dalej organ wyjaśnił, że w Wydziale [...] KMP w Krakowie od kilkunastu lat funkcjonuje wypracowany model związany z dekretacją przychodzących spraw przez przełożonych, ich rejestracją w sekretariacie w systemach Intradok i ERCDŚ, a następnie ich odbiorem przez referentów z sekretariatu. Mimo, że praktyka ta nie jest sformalizowana, to niemniej jednak każdemu funkcjonariuszowi wydziału jest znana, w tym również Skarżącej. Powyższa praktyka jest zbieżna z obowiązującymi zasadami odbioru poczty w innych komórkach organizacyjnych KMP w Krakowie.

Organ zaznaczył, że na podstawie odebranych zeznań od pracownic obsługi kancelaryjno-biurowej Wydziału [...] KMP w Krakowie ustalono, że poczta wpływająca do wydziału przekazywana jest przez pracownika sekretariatu do naczelnika. Następnie po zadekretowaniu poczty przez przełożonego na poszczególnych funkcjonariuszy jest zwracana do sekretariatu, gdzie pracownik niezwłocznie dokonuje stosownych rejestracji w systemie Intradok oraz ERCDŚ. W systemie Intradok sekretariat rejestruje wpływ poczty, skanując przy tym pismo przewodnie, a w przypadku akt przesłanych z prokuratury skanowane są wytyczne. Ponadto na piśmie przewodnim lub wytycznych znajduje się dekretacja przełożonego. Ponieważ każdy policjant posiada własne konto w systemie Intradok, może nie wychodząc z pokoju służbowego na bieżąco sprawdzić, czy została przydzielona mu do realizacji sprawa. W przypadku systemu ERCDŚ jest on dedykowany dla funkcjonariuszy dochodzeniowo - śledczych. W tym systemie są narzucane przez pracownika sekretariatu numery spraw RSD, RPP i RPS. Policjanci Wydziału [...] KMP w Krakowie w tym również Skarżąca posiadają zatem dodatkowe instrumenty w postaci dostępu do ww. systemów pozwalające im na powzięcie informacji o przydzielonych im sprawach. Zaznaczono, że zarejestrowana sprawa odkładana jest przez pracownika sekretariatu na indywidulanie opisaną półkę w szafie znajdującej się w sekretariacie. Dostęp do półki funkcjonariusze posiadają przez cały czas funkcjonowania sekretariatu. Referenci spraw odbierając je z półki w żaden sposób nie potwierdzają tego faktu. Skarżąca w swoich wyjaśnieniach stwierdziła, że posiada dostęp do systemu Intradok oraz ERCDŚ niemniej jednak w tym czasie nie korzystała z nich. Powyższe tłumaczy tym, że "nie były jej przydzielane sprawy i nie miała co sprawdzać w tych systemach".

Przechodząc do dalszych rozważań organ wskazał, że z przedstawionej przez Skarżącą w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego linii obrony wynika, że pomiędzy 20 a 31 maja 2024 r. przedmiotowych akt sprawy nie ujawniła na swojej półce. Według Skarżącej sprawa ta została jej przydzielona dopiero w dniu 31 maja 2024 r., dlatego też jej zdaniem nie może być mowy o odebraniu sprawy z nieuzasadnioną zwłoką.

Odnosząc się do powyższego zarzutu organ stwierdził, że jest to niczym nie poparte stwierdzenia, a wręcz stojące w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W aktach sprawy zalega wydruk z systemu Intradok, z którego wynika, że sprawa została zarejestrowana w dniu 22 maja 2024 r. o godz. 13:22, a o godz. 13:23 przydzielono ją do realizacji Skarżącej.

Zatem Skarżąca za pośrednictwem systemu Intradok we wskazanej dacie i godzinie mogła powziąć informację o przydzielonej jej sprawie, co więcej, mogła poznać wytyczne prokuratora oraz dekretację przełożonego. Organ podkreślił, że prezentowanej przez obwinioną wersji przeczą zeznania świadków, tj.: pracowników sekretariatu, asp. szt. R. W. oraz asp. szt. G. M. Z zeznań wymienionych jednoznacznie wynika, że przedmiotowe materiały po zadekretowaniu przez nadkom. w dniu 20 maja 2024 r. zostały przekazane do sekretariatu, gdzie w dniu 22 maja 2024 r. jego pracownica dokonała rejestracji w systemie Intradok.

Następnie organ odwoławczy odniósł się do wyjaśnień Skarżącej złożonych w dniu 27 września 2024 r., w których wskazała, że do dnia 31 maja 2024 r. codziennie sprawdzała półkę, podkreślając kategorycznie, że nigdy nie zdarzyło się, aby nie sprawdziła półki z przydzielonymi sprawami i że nie było sytuacji, aby któryś z przełożonych zwrócił jej uwagę, że nieodebrane akta zalegają na półce z jej nazwiskiem.

Organ stwierdził, że powyższe stoi w sprzeczności z zeznaniami pracownika sekretariatu S. K., z których wynika, że przed dniem 31 maja 2024 r. Skarżąca nie sprawdzała codziennie swojej półki. Zeznania te korelują z ustaleniami, jakie zostały dokonane w toku niniejszego postępowania dyscyplinarnego w zakresie zarzutu opisanego w punkcie I. Wynika z nich bowiem, że dopiero po kilku dniach od naniesionej przez naczelnika dekretacji (co więcej miało to miejsce na skutek interwencji asp. szt. G. M.) Skarżąca odebrała z półki przydzieloną jej sprawę do realizacji w zastępstwie za mł. asp. M. N.

Ostatni z zarzutów podniesiony w odwołaniu dotyczy wadliwego i niepełnego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz tego, że zebrany w sprawie materiał został oceniony w sposób nieprawidłowy.

W ocenie organu odwoławczego powyższy zarzut jest nieuprawniony, a zebrany w sprawie materiał jest obszerny i wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Organ I instancji w sposób obszerny i kompletny w uzasadnieniu swojego orzeczenia przedstawił przesłanki, wskazał okoliczności oraz dowody, które stały się podstawą wydania orzeczenia. Organ odwoławczy ocenił, że wbrew subiektywnemu przekonaniu Skarżącej, Komendant Miejski Policji w Krakowie wydając zaskarżone orzeczenie dochował dyspozycji art. 134ha ustawy o Policji.

W kwestii zaniechania przeprowadzenia istotnych dowodów, Skarżąca wskazała na brak przesłuchania prokuratora nadzorującego przedmiotową sprawę. Organ zauważył w tym miejscu, że zbieranie materiału dowodowego oraz czynienie ustaleń dokonywane jest jedynie w zakresie zarzucanego policjantowi przewinienia dyscyplinarnego. Istota przewinienia dyscyplinarnego opisanego w punkcie II zaskarżonego orzeczenia sprowadza się do niewykonania polecenia służbowego wydanego przez naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie, które wynikały z wytycznych prokuratora. Co więcej, do akt niniejszego postępowania dyscyplinarnego została dołączona kserokopia przedmiotowych wytycznych. Tym samym zakres zleconych przez prokuratora czynności nie budzi najmniejszych wątpliwości. Zatem przesłuchanie wymienionego na tę okoliczność było zbędne. Ponadto prokurator w ostatnim akapicie swojego pisma wskazał datę 31 maja 2024 r., jako termin wykonania wskazanych przez niego czynności. Organ zwrócił uwagę, że czcionka wspomnianej daty została pogrubiona, a co do zasady pogrubienie w tekście używane jest tylko wtedy, gdy jest potrzebne do podkreślenia ważnych informacji. Nie ma znaczenia na co wskazuje obwiniona, że prokurator nie wystosował pisma (wytyku) w związku z przekroczeniem terminu wykonania zleconych czynności, ani tym bardziej sposób zakończenia tego postępowania w prokuraturze. W świetle powyższych rozważań bezsprzecznym jest, że zarzuty obwinionej są chybione i nie znajdują uzasadnienia.

W ocenie organu II instancji, wywody i argumentacja Skarżącej świadczą o próbie całkowitego wyeliminowania swojej odpowiedzialności i przerzucenia jej na inne osoby - w szczególności na przełożonych. W rozpatrywanym przypadku Skarżąca niewątpliwie zaprezentowała negatywną postawę wobec powierzonych jej do realizacji zadań oraz wykonywanych obowiązków i jej zachowanie nie znajduje żadnego usprawiedliwienia.

Biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony stan faktyczny trafnie organ I instancji uznał Skarżącą winną naruszenia dyscypliny służbowej opisanej w punkcie II zaskarżonego orzeczenia.

W ocenie organu II Instancji zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że popełnione przez Skarżącą przewinienie dyscyplinarne miało charakter zawiniony, bowiem nie dochowała ona należytej staranności i dopuściła się niedbalstwa. Jak wynika z ustalonych okoliczności sprawy, obwiniona nie przewidywała możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ale mogła i powinna możliwość taką przewidzieć.

W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono w sposób bezsporny, że w dacie zaistnienia przedmiotowego zdarzenia w Wydziale [...] KMP w Krakowie funkcjonowała jednolita i unormowana procedura obiegu i odbioru spraw przez poszczególnych referentów. Zwyczajowo przyjęte reguły postępowania w tym zakresie były jasne i nie budziły żadnych zastrzeżeń. Skoro zatem przyjęta praktyka odbioru spraw była właściwa, a Skarżącej znane były te zasady, to nieodebranie przez nią sprawy z półki z pewnością nie może jej zwolnić z obowiązku wykonania polecenia przełożonego. W świetle powyższego niewątpliwym jest, że Skarżąca dopuściła się zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego z winy nieumyślnej w postaci niedbalstwa.

Dokonując podsumowania wszystkich wskazanych okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki mające wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Natomiast wystąpiła jedna z przesłanek wpływająca na złagodzenie wymiaru kary tj. nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Upomnienie jest karą o charakterze najłagodniejszym i w opinii organu II instancji, została prawidłowo nałożona na Skarżącą w okolicznościach sprawy ją uzasadniających.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 27 marca 2025 r., mimo wadliwości pierwotnej decyzji, a to wobec braku dostatecznych dowodów potwierdzających dopuszczenie się przez Skarżąca zarzucanego jej czynu,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 pkt 1 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie nr 4/2025 z dnia 27 marca 2025 r.,

3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że Skarżąca w okresie od 23 maja 2024 r. do dnia 31 maja 2024 będąc zobowiązaną do prowadzenia postępowania sprawdzającego [...], [...] nie wykonała poleceń przełożonego Naczelnika Wydziału [...] KMP w Krakowie wynikających z poleceń prokuratora nadzorującego postępowanie zawartych w wytycznych z dnia 14 maja 2024 r. sygn. [...] w zakresie przesłuchania osoby zawiadamiającej w charakterze świadka oraz sporządzenia pisma do wykazanych przez prokuratora spółek doprowadzając do nieuzasadnionej zwłoki w tym postępowaniu, czym naruszyła dyscyplinę służbową - podczas gdy do zwłoki nie doszło, a skarżącej nie można przypisać winy,

4. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wydanego postanowienia, a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to w szczególności dokumentacji, notatek służbowych sporządzonych przez Skarżącą, jak i wyjaśnień Skarżącej oraz jej kwalifikacji zawodowych, stażu w Policji oraz dokumentacji osobowej wskazującej na nienaganny przebieg służby.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylnie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w znacznej mierze ogranicza się do czysto teoretycznych rozważań organu na temat przepisów prawa i ich interpretacji. Organ w minimalnym tylko stopniu w swych rozważaniach odnosi się do kwestii najistotniejszych, tj. do ustaleń faktów i rzeczywistego przebiegu zdarzeń, który w sposób miarodajny przyczyniłby się do wydania orzeczenia odpowiadającego faktom jak i przepisom prawa.

Zdaniem Skarżącej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wbrew twierdzeniom organu w żaden sposób nie wskazuje na popełnienie przez Skarżącą rzuconego jej przewinienia dyscyplinarnego. Orzeczenie organu jest pochopne i stronnicze, a to wobec faktu, że Skarżąca wbrew swojej woli pozostaje uwikłana w wieloletni już konflikt na linii przełożony - podwładny, który generuje różnego rodzaju postępowania w tym postępowanie dyscyplinarne. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i stanowi jedynie element dalszego eskalowania konfliktu z przełożonym, w który zaangażowane pozostają również inne, wyższe struktury Policji. Spoglądając bowiem na staż zawodowy skarżącej (ponad 21 lat nienagannej pracy w Policji), a także jej ścieżkę zawodową, w tym wykształcenie i przez lata podnoszone kwalifikacje nie sposób przyjąć za trafne i słuszne argumenty podnoszone w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, jakoby zarzut naruszenia dyscypliny służbowej był zasadny. W rzeczywistości bowiem na skutek nieporozumień na linii przełożony - podwładny, Skarżąca niejako wyrasta na ofiarę ww. sytuacji, a postawione jej zarzuty mają na celu zdyskredytowanie Skarżącej w oczach podwładnych jak i reszty funkcjonariuszy.

Kluczowym błędem organu w procesie gromadzenia i oceny dowodów, jest przyjęcie, że do opisanych w punkcie II orzeczenia zdarzeń doszło na skutek zawinionego działania Skarżącej. Tymczasem Skarżąca nie miała zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Skarżąca jest rzetelnym funkcjonariuszem z wieloletnim doświadczeniem (w służbie od 2003 r.). Jako policjantka dała się poznać od najlepszej strony, wypełniając obowiązki zawodowe w sposób sumienny i z pełnym zaangażowaniem.

Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 13 listopada 2023 r. powróciła do pełnienia obowiązków w Komendzie Miejskiej Policji w Krakowie Wydziale [...], po uchyleniu uprzedniej decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie delegującej Skarżącą do pełnienia służby na Komisariacie IV Policji w Krakowie. Od ww. daty bezpośredni przełożony Skarżącej unikał kontaktu ze Skarżącą. Wynikało to z faktu, że pomiędzy Skarżącą, a przełożonym istniał konflikt, którego pokłosiem było bezpośrednie izolowanie Skarżącej od prowadzenia spraw i utrudnianie jej codziennej służby. Przełożony nie przydzielał Skarżącej nadto żadnych nowych spraw. Taki stan rzeczy utrzymywał się ponad rok, tj. do miesiąca maja 2024 r., czyli do czasu, kiedy Skarżąca zdecydowała się zainicjować wewnętrzne postępowanie w przedmiocie nierównego traktowania funkcjonariuszy przez przełożonego jak i dyskryminacji oraz mobbingu w miejscu pracy.

Dalej Skarżąca podniosła, że skarżone orzeczenie obarczone zostało także wadami z zakresu błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a to wobec faktu, iż materiał w sprawie jest niepełny i na dodatek oceniony został powierzchownie oraz stronniczo. Organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne w sprawie Skarżącej zaniechał m.in. przesłuchania prokuratora nadzorującego postępowanie prowadzone pod sygn. akt [...]. Dowód ten nie został nadto przeprowadzony na dalszym etapie, tj. w szczególności przed organem I instancji. Przesłuchanie prokuratora pozwoliłoby natomiast ustalić, że w przypadku Skarżącej nie doszło do żadnego zawinionego zaniedbania z jej strony. Co więcej, z wiedzy jaką dysponuje Skarżąca prokurator nadzorujący postępowanie pod sygn. akt: [...] nie miał żadnych uwag, co do prowadzonych przez nią czynności. Zdaniem Skarżącej nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania prokuratora w postępowaniu dyscyplinarnym niejako dowodzi, że organ wydający skarżone orzeczenie jak i orzeczenie pierwszej instancji nie kierował się zasadami obiektywizmu i bezstronności. Organ z góry nastawiony był na uznanie Skarżącej winnej, zaniechując przeprowadzenia kluczowych dowód w sprawie.

W dalszej kolejności Skarżąca podniosła, że organ wydający skarżone orzeczenie niewłaściwie zinterpretował wydziałowe ustalenia w zakresie terminów przekazu, czy odbioru poczty służbowej przez funkcjonariuszy. W Wydziale [...] KMP w Krakowie nie ma bowiem jasno sprecyzowanych procedur w tym zakresie.

Końcowo Skarżąca podkreśliła, że gdyby nie fakt występowania konfliktu pomiędzy Skarżącą, a naczelnikiem Wydziału w KMP Kraków (powstałym wbrew woli i zaangażowaniu Skarżącej), do zaistniałej sytuacji w ogóle by nie doszło, a postępowanie dyscyplinarne nie zostałoby wszczęte.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci związana jest ze szczególnym charakterem służby w Policji. Specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że funkcjonariusz służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter służby są znacznie wyższe niż obywatela niesłużącego w Policji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Cele postępowania dyscyplinarnego ukierunkowane są przede wszystkim na ochronę honoru i dobra zawodu policjanta oraz wizerunku całej formacji. Mogą przez to odwoływać się również do etycznych aspektów działania, a także rozwiązań praktycznych w zakresie dotyczącym wypełniania obowiązków zawodowych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 7221/21).

Kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ww. ustawy). W art. 132 ust. 3 ustawy o Policji określono, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Zgodnie z pkt 2 ww. przepisu naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2. Oznacza to, że niewykonanie polecenia nie będzie stanowiło naruszenia dyscypliny służbowej, tylko wtedy, gdyby wykonanie polecenia wiązało się z popełnieniem przestępstwa. Funkcjonariusz Policji ma bowiem obowiązek wykonywać polecenia służbowe swoich przełożonych.

Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest ustalenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione.

Stosownie do art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Przewinienie dyscyplinarne może mieć ponadto charakter umyślny lub nieumyślny. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia).

Zdaniem organów przewinienie dyscyplinarne Skarżącej miało charakter zawiniony, bowiem nie dochowała ona należytej staranności i dopuściła się niedbalstwa, przy czym nastąpiło to z winy nieumyślnej Skarżącej.

Sąd podziela powyższą ocenę. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy przełożony Skarżącej w dniu 20 maja 2024 r. na piśmie otrzymanym od prokuratora nadzorującego postępowanie (pismo z dnia 14 maja 2024 r. dotyczące postępowania [...]) dokonał dekretacji o treści cyt.: "[...] P. A. K. – proszę przeprowadzić czynności zgodnie z poleceniem Prokuratora nadzorującego". Zgodnie z wytycznymi prokuratora, Skarżąca była zobowiązana do przesłuchania świadka i sporządzenia pism do wskazanych przez prokuratora spółek. W wytycznych prokurator określił termin wykonania czynności do dnia 31 maja 2024 r. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Skarżąca nie odebrała akt sprawy (z dekretacją przełożonego) z sekretariatu przez 11 dni, zrobiła to dopiero w dni 31 maja 2024 r., co oznacza, że dochowanie terminu wskazanego przez prokuratora było niemożliwe. Po stwierdzeniu braku podjęcia czynności przez Skarżącą, przełożony przydzielił sprawę innemu referentowi. Z kolei Skarżąca nie będąc już referentem sprawy, podjęła samowolnie czynności w sprawie kontaktując się ze świadkiem i ustalając termin przesłuchania.

Jak wynika z wyjaśnień organów, praktyka obowiązująca w Wydziale w zakresie odbioru przez poszczególnych referentów zadekretowanych spraw wygląda w ten sposób, że po zadekretowaniu sprawy przez przełożonego materiały przekazywane są do sekretariatu w celu ich rejestracji w systemie SOD Intradok. Po rejestracji w systemie sprawy przekazywane są na imienne półki poszczególnych funkcjonariuszy. Zgodnie z przyjętą praktyką każdy z referentów zobowiązany jest do systematycznego sprawdzania swojej półki i odbierania materiałów. Taki obieg dokumentów ma obowiązywać od wielu lat.

Tymczasem Skarżąca wskazała, że w Wydziale [...] KMP w Krakowie, w którym pracuje, nie ma jasnych oraz sprecyzowanych procedur przekazywania i odbioru korespondencji służbowej w związku z czym nie wiedziała, że w dniu 20 maja 2024 r. została jej przydzielona sprawa, nie została o tym także poinformowana przez przełożonych.

Odnosząc się do powyższego zarzutu Skarżącej stwierdzić należy, że twierdzenia Skarżącej nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w szczególności w zeznaniach pracowników sekretariatu przesłuchanych na tę okoliczność. Fakt nieodebrania przydzielonej Skarżącej do realizacji sprawy potwierdziła m.in. S. K. (sekretarka) oraz K. K. (inspektor ds. RSD i obsługi dowodów rzeczowych).

Z zeznań ww. jednoznacznie wynika, że pismo z dekretacją w dniu 20 maja 2024 r. zostało przekazane do sekretariatu wydziału, gdzie w dniu 22 maja 2024 r. sekretarka S. K. dokonała rejestracji w systemie Intradok. Przesłuchana w charakterze świadka S. K. zeznała, że bezpośrednio po zarejestrowaniu sprawy, zgodnie z obowiązującą w wydziale zasadą, materiały te odłożyła na półkę opisaną nazwiskiem Skarżącej, gdzie pozostawały do czasu ich odebrania przez Skarżącą, tj. do dnia 31 maja 2024 roku. Ww. zeznała, że przez cały czas, tj. od 22 maja 2024 r. do 31 maja 2024 r. widziała zalegające materiały na półce Skarżącej, które nie były przez nią odbierane, natomiast Skarżąca codziennie przychodziła do sekretariatu m.in. w celu podpisania listy obecności. Zeznania S. K. potwierdziła także K. K. (mająca wyznaczone w tym czasie zastępstwo w sekretariacie) wskazując, że przedmiotowe materiały zostały umieszczone na półce bezpośrednio po zarejestrowaniu, a Skarżąca po ich odebraniu w dniu 31 maja 2024r. nie zgłaszała żadnych uwag, jakoby sprawa została umieszczona na półce z opóźnieniem. Dodatkowo okoliczność nieodebrania przez Skarżącą przydzielonej sprawy potwierdził także asp. szt. G. M., który stwierdził zalegające materiały na półce Skarżącej, kontrolując swoją imienną półkę, która znajduje się w tej samej szafie, nad półką Skarżącej. Jak wyjaśnił organ, praktyka obiegu dokumentów nie jest sformalizowana, to niemniej jednak jest znana każdemu funkcjonariuszowi wydziału, co potwierdzają zeznania innych policjantów m.in. P. D., asp. szt. R. W., mł. asp. A. K., mł. asp. M. N. przesłuchanych w toku postępowania.

Skarżąca mogła ponadto sprawdzić, czy została jej przydzielona nowa sprawa także za pośrednictwem systemu Intradok (konto w tym systemie posiada każdy policjant), czego nie uczyniła. Z wydruku z tego systemu (w aktach sprawy) wynika, że sprawa została zarejestrowana w dniu 22 maja 2024 r. o godz. 13:22, a o godz. 13:23 przydzielono ją do realizacji Skarżącej. Zaznaczyć należy, że z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca kiedykolwiek kwestionowała obieg poczty w wydziale, czy też zgłaszała w tej kwestii jakiekolwiek uwagi. Przeciwnie, z wyjaśnień Skarżącej (złożonych w dniach 9 sierpnia 2024 r. oraz 27 września 2024 r.) wynika, że system obiegu poczty dekretowanej jest od lat taki sam i jest on znany Skarżącej.

W świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu, że Skarżąca dopuściła się zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania potwierdza fakt naruszenia przez Skarżącą dyscypliny służbowej w sposób określony w przedstawionym zarzucie. Pisemna dekretacja umieszczona przez nadkom. R. B. – naczelnika Wydziału [...] KMP na piśmie przewodnim z prokuratury nosiła cechy polecenia służbowego wydanego przez osobę uprawnioną. Wyznaczenie wykonawców polecenia sądu lub prokuratora przez właściwego przełożonego stanowi polecenie służbowe. A zatem wydanie polecenia przez sąd lub prokuraturę implikuje wydanie polecenia służbowego przez właściwego przełożonego do wykonania konkretnych czynnościach indywidualnie wskazanego policjanta.

Jak wynika z akt sprawy Skarżąca jest funkcjonariuszem Policji od 22 lat, w tym od 19 lat pracuje w Wydziale [...] KMP. Przyjąć zatem należy, że funkcjonująca w Wydziale od lat praktyka obiegu dokumentacji, w tym odbioru spraw przez poszczególnych referentów z sekretariatu, była Skarżącej dobrze znana. Ponieważ Skarżąca nie odebrała sprawy i nie wykonała polecenia służbowego w zakreślonym terminie, co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, organy Policji miały podstawy do zakwalifikowania tego zachowania jako niewykonania polecenia służbowego w oparciu o art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji i wydania, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy, orzeczenia o uznaniu Skarżącej winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Stwierdzić należy, że ustalenia organów przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który jest komplety i został poddany wnikliwej ocenie. Organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne i właściwie zakwalifikowały działania Skarżącej jako przewinienia dyscyplinarne. Obszerne uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie orzeczenia odzwierciedla logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie Skarżącej.

Organ prawidłowo uwzględnił treść art. 134h ust. 1a ustawy o Policji. Przed podjęciem decyzji merytorycznej w sprawie ocenie poddano m.in. zachowanie Skarżącej przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Jeżeli chodzi o zarzut nie przesłuchania prokuratora nadzorującego sprawę, czego domagała się Skarżąca, Sąd podziela stanowisko organów, że dowód taki w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest zbędny. Wytyczne prokuratora były jasne i nie budzące żadnych wątpliwości. Skarżąca była zobowiązana do przesłuchania świadka w terminie podanym w wytycznych prokuratora. Nie ma przy tym znaczenia, co podnosi Skarżąca, że prokurator nie zgłaszał uwag pod kierunkiem Skarżącej w związku z przekroczeniem terminu. Wskazany termin na wykonanie czynności oraz naniesiona na piśmie dekretacja przełożonego zobowiązywały Skarżącą do podjęcia czynności w tym konkretnym terminie. Zarzut braku jasnych procedur obiegu poczty również nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Praktyka obiegu poczty, choć niesformalizowana, funkcjonuje w Wydziale od wielu lat i jest przestrzegana przez pracujących tam funkcjonariuszy. Dodatkowo każdy policjant dysponuje swoim kontem w systemie Intradok, w którym rejestrowany jest bieżący wpływ poczty. Skarżąca niewątpliwie miała więc możliwość sprawdzania na bieżąco, czy została jej przydzielona nowa sprawa. Pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do wieloletniego konfliktu Skarżącej z przełożonym pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.