Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie braku podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej B.K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia [...] listopada 2025 r. B.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Rady Gminy, polegającą na nieprzyjęciu uchwały przewidzianej pod nr pkt 8 Sesji Rady Gminy nr XXI z dnia [...] października 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] (projekt 1). Skarżąca zarzuciła organowi:

1. Naruszenie przepisów materialnych, tj:

1.1. naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.1153 z późn, zm.), art. 20

ust. 1, art. 29, art., 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024r. poz. 1130 ze zm.), w związku

z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023r. o zmianie ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) oraz w związku z Uchwałą Nr LVII/494/2023 Rady Gminy z dnia

[...] marca 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie obszaru stanowiącego działkę

nr ewid. [...], po stwierdzeniu, że procedowana uchwała nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przyjętego w formie ujednoliconej Uchwałą Nr LXXIV/618/2024 Rady Gminy z dnia [...] marca 2024 r., poprzez błędne ich zastosowanie w trakcie głosowania nad projektem uchwały przewidzianej pod nr pkt 8 Sesji nr XXI Rady Gminy z dnia [...].10.2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] (projekt 1), co miało bezpośredni wpływ na wynik głosowania i nieuzyskanie zwykłej większości głosów za przyjęciem tej uchwały.

1.2. naruszenie art. 101a ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 5 i w zw. z art. 14 ust. 1 cyt. Ustawy o samorządzie gminnym oraz w zw. z art. 20 ust. 1, art. 29, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca

2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2023 r. , poz. 1688) oraz w związku z Uchwałą Nr LVII/494/2023 Rady Gminy z dnia [...] marca 2023r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie obszaru stanowiącego działkę nr ewid. [...], po stwierdzeniu, że procedowana uchwała nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przyjętego w formie ujednoliconej Uchwałą Nr LXXIV/618/2024 Rady Gminy z dnia [...] marca 2024r., polegające na nieprzyjęciu podczas Sesji nr XXI Rady Gminy z dnia [...].10.2025 r. uchwały przewidzianej pod nr pkt 8 tej Sesji w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] (projekt 1), co bezpośrednio doprowadziło do naruszenia interesu prawnego skarżącej jako przedsiębiorcy

i inwestora zainteresowanego zmianą dotychczasowego przeznaczenia działki nr [...]

w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla umożliwienia wybudowania na wskazywanej działce o nr ewid. [...] pawilonu handlowego o pow. min. 650 m2 z miejscami parkingowymi.

Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Rady Gminy do ponownego podjęcia procedury zmierzającej do podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] według projektu 1, przewidzianego dotychczas pod nr pkt 8 podczas Sesji nr XXI Rady Gminy z dnia [...].10.2025 r., - o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, - rozpoznanie sprawy - niniejszej skargi na rozprawie, - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że na zwołanej na dzień [...] października 2025 r. Sesji Rady w porządku obrad umieszczono rozpatrywanie m.in. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], jednak z niezrozumiałych względów, przy braku zarzutów formalno-prawnych oraz merytorycznych dla przedłożonego projektu uchwały, w trakcie głosowania radnych projekt przedmiotowej uchwały nie uzyskał stosownej większości dla jej przyjęcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Podkreślił, że brak podjęcia uchwały nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie wywołuje skutków prawnych na zewnątrz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.,

a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są między innymi art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153, dalej jako u.s.g.).

Zgodnie z art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 p.p.s.a., na który powołuje się skarżąca, stanowi, że art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo narusza prawa osób trzecich przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 101a u.s.g. wymaga jednak ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Zatem brak jest możliwości zaskarżenia bezczynności organu uchwałodawczego, gdy ma on jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 73/21; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/BD 72/21).

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej jako u.p.z.p.), kształtowanie

i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie planu ogólnego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.).

Zdaniem Sądu, skoro uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, to również nie ma podstaw do zastosowania

art. 101a u.s.g. Jak już wyżej wskazano, regulacja zawarta w tym przepisie będzie miała bowiem zastosowanie wówczas, gdy konkretna norma prawna będzie nakładała na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. W obowiązujących przepisach prawa brak jest jednak takiego przepisu, który – poza przypadkami przewidzianymi w przepisach szczególnych – zobowiązywałby radę do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żaden z przepisów szczególnych nie przewiduje również obowiązku uchwalenia planu miejscowego obejmującego teren działki nr [...], a zatem, w niniejszej sprawie przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego powyższą nieruchomość nie było obowiązkiem gminy, lecz jest elementem przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Innymi słowy, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] leżało w kompetencjach Rady Gminy, ale nie było to jej narzuconym przez przepisy prawa obowiązkiem, a skoro nie było obowiązkiem, to w konsekwencji należało uznać, że w zakresie objętym treścią skargi strona skarżąca nie może skutecznie domagać się podjęcia takiej uchwały.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona bezczynność nie należy do żadnej kategorii spraw mieszczących się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego, gdyż brak jest przepisu prawa zobowiązującego organ do wydania określonego aktu.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd postanowił jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego (punkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.