Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z [...] listopada 2020 r., Nr [...] o nałożeniu na M. S. kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] grudnia 2019 r. na terenie przejścia granicznego w D. kontroli poddany został zespół pojazdów złożony z ciągnika siodłowego marki Renault i naczepy marki TA-HO. Pojazdem przewożony był samochód osobowy marki N. . Kierowca – M. S. (dalej jako "skarżący") okazał do kontroli następujące dokumenty: paszport, ukraiński dowód rejestracyjny pojazdu silnikowego Renault (nr rej. [...]), ukraiński dowód rejestracyjny przyczepy TA-HO (nr rej. [...]), zgłoszenie celne [...] z [...] grudnia 2019 r., fakturę nr [...] z [...] listopada 2019 r., szwedzkie dokumenty rejestracyjne pojazdu marki Nissan Navara, upoważnienie nr [...] z [...] listopada 2019 r. Ustalono, że nadawcą towaru jest H. z siedzibą w H. w [...], odbiorcą - T. S., zamieszkały w [...], [...], przewoźnikiem M. S., zamieszkały w N. , Ukraina. Ustalono, że skarżący jest właścicielem pojazdu silnikowego i przyczepy. W wyniku oględzin pojazdu silnikowego stwierdzono, że pojazd nie jest wyposażony w tachograf.

Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. Skarżący podpisał go bez zastrzeżeń.

W związku ze stwierdzonym wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. (dalej jako "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne.

Decyzją z [...] listopada 2020 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, na podstawie lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.".

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wykonywany przez skarżącego przejazd zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony wyczerpuje definicję przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 6a u.t.d., do którego zastosowanie mają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie danych zawartych w dowodach rejestracyjnych zespołu pojazdów o numerach rej. [...], organ stwierdził, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 6 ton, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania wyłączenia określonego w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d.

Organ odwoławczy podniósł, że skoro zespołem pojazdów zarejestrowanych na Ukrainie realizowano przewóz drogowy z Polski na Ukrainę, to w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają postanowienia Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 408, dalej jako "Umowa AETR"), której stronami, zgodnie z ust. 2 Oświadczenia rządowego z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie mocy obowiązującej Zmian do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., przyjętych w Genewie w dniach 27 listopada 2003 r., 16 marca 2006 r. i 20 czerwca 2010 r., są m.in. Polska i Ukraina.

Organ II instancji przywołał treść art. 10 ust. 1 Umowy AETR, z którego wynika, że umawiające się Strony zarządzą instalowanie i używanie w pojazdach zarejestrowanych na ich terytorium przyrządu kontrolnego, zgodnie z wymaganiami niniejszej umowy oraz załącznika i jego suplementów. Uznaje się, że przyrząd kontrolny, który w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli odpowiada rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1985r., str. 21, ze zm.), spełnia wymagania niniejszej umowy, załącznika oraz jego suplementów (ust. 3). Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 2 lit. a, Umowa AETR nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych przez pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepą lub naczepą, nie przekracza 3,5 tony. W świetle zaś art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR, niniejsza umowa nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych przez pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 7,5 tony używane do niehandlowych przewozów rzeczy.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że regulacje zawarte w Umowie AETR mogą być stosowane również wobec osób wykonujących przewozy, nieprowadzących działalności gospodarczej. Nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu faktycznie wykonującego przewóz za popełnione naruszenia. Podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej.

Odnosząc się do sprawy organ podniósł, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 6 ton (6000 kg). Zespół pojazdów miał zatem dopuszczalną masę całkowitą przekraczającą 3500 kg i nie mieścił się w katalogu pojazdów wymienionych w art. 2 ust. 2 lit. a Umowy AETR i w przypadku wykonywania przewozu międzynarodowego powinien być wyposażony w odpowiednie urządzenie rejestrujące zgodnie z art. 10 ust. 1 umowy.

Za niezasadny uznał organ zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR, podnosząc, że warunkiem wyłączenia od stosowania przepisów Umowy AETR jest niehandlowy charakter przewozu rzeczy. Niehandlowy przewóz w żaden sposób nie jest związany, nawet ubocznie, z prowadzeniem działalności gospodarczej, która to działalność jest immanentną cechą przewozu niezarobkowego, tj. przewozu na potrzeby własne.

Organ odwoławczy stwierdził, że bezspornie przewożony w niniejszej sprawie pojazd nie był własnością odwołującego. Zgodnie ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami sprzedawcą oraz nabywcą towaru były inne podmioty, odrębne od podmiotu wykonującego omawiany przewóz rzeczy. Skarżący przewoził samochód należący do osoby trzeciej, co prowadzi do wniosku, że przewóz ten był usługą transportową. Organ zwrócił uwagę, że okazane przez kierowcę do kontroli upoważnienie nr [...] z [...] listopada 2019 r. zostało wystawione na okres roczny. Długoterminowy charakter tego upoważnienia, jak też zawarte w nim postanowienia dotyczące przewozu zakupionych przez T. S. różnych pojazdów, świadczą o niejednostkowym charakterze przewozu, wskazując na wykonywanie usługi transportowej. Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy znajdują zastosowanie przepisy Umowy AETR, a w konsekwencji określony w art. 10 tej umowy obowiązek zainstalowania w pojeździe i użytkowania przyrządu kontrolnego rejestrującego czas pracy kierowcy przy wykonywaniu przewozu międzynarodowego. W toku kontroli drogowej przeprowadzonej 1 grudnia 2019 r. stwierdzono, że w kontrolowanym pojeździe takiego urządzenia nie zainstalowano. W konsekwencji za uzasadnione uznał organ odwoławczy nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł na podstawie lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c u.t.d., wyjaśniając, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł tego przewidzieć. Organ odwoławczy uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy trudno przyjąć, że przewóz ładunku nie był możliwy do przewidzenia i zaplanowania, ponadto podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy powinien zaznajomić się z przepisami prawa w zakresie tego przewozu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S. zaskarżył w całości decyzję organu odwoławczego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 80 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący dokonywał handlowego transportu drogowego, kiedy nie jest on przedsiębiorcą, a przewozu samochodu Nissan Navara dokonywał nieodpłatnie w ramach koleżeńskiej przysługi dla znajomego T. S..

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 93a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z art. 2 ust. 2 pkt. j Umowy AETR przez pominięcie tego przepisu i zastosowanie Umowy AETR do pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 6 ton używanego do niehandlowego przewozu rzeczy, mimo że umowy tej nie stosuje się do niehandlowego przewozu rzeczy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 tony.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jest oczywiste, że przewóz rzeczy wykonywany przez osobę niebędącą przedsiębiorcą, nieodpłatnie i grzecznościowo nie może być w wyniku wykładni gramatycznej uznany za transport handlowy. Za błędne skarżący uznał stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że skarżący przewoził samochód nie będący jego własnością, zaś przedstawione przez niego upoważnienie transportowe wydane zostało na okres roczny, co ma świadczyć o handlowym charakterze transportu. Skarżący podniósł, że zaświadczenia transportowe wydawane są na okres roczny, a grzecznościowy przewóz cudzego towaru nie jest działalnością zarobkową. Skarżący zarzucił, że nie wykazano, aby był przedsiębiorcą, prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu, bądź też inną działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Na wstępie wyjaśnić należy, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (k. 25). W zakreślonym terminie skarżący nie złożył wniosku z żądaniem przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 lit. x, art. 92a ust. 1 w związku z lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 2 i art. 10 Umowy AETR.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. x u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów tej ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Umową taką jest Umowa AETR a co istotne w okolicznościach niniejszej sprawy stronami Umowy są także Polska i Ukraina, na której terytorium miał być zakończony przewóz.

Według art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit a i lit. j Umowy AETR, niniejszą umowę stosuje się na terytorium każdej Umawiającej się Strony do każdego międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdem zarejestrowanym na terytorium tej Umawiającej się Strony lub na terytorium każdej innej Umawiającej się Strony. Jednakże, o ile Umawiające się Strony, których terytorium jest wykorzystywane, nie uzgodnią inaczej, niniejsza umowa nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych przez pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepą lub naczepą, nie przekracza 3,5 tony (lit. a) oraz pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 7,5 tony używane do niehandlowych przewozów rzeczy (lit. j).

Nie budzi wątpliwości, że w sprawie niniejszej nie miał zastosowania przepis art. 2 ust. 2 lit. a, wyłączający obowiązek instalacji tachografu na podstawie Umowy AETR, ponieważ kontrolowany zespół pojazdów przekraczał masę 3,5 tony (protokół kontroli drogowej z 1 grudnia 2019 r. oraz dowody rejestracyjne samochodu i przyczepy).

Nie została spełniona również przesłanka określona w art. 2 ust. lit. j umowy AETR, ponieważ przewóz w niniejszej sprawie, nie miał charakteru niehandlowego.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 Umowy AETR, umawiające się Strony zarządzą instalowanie i używanie w pojazdach zarejestrowanych na ich terytorium przyrządu kontrolnego, zgodnie z wymaganiami niniejszej umowy oraz załącznika i jego suplementów.

Organy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznały, że skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. wykonywał usługę transportową, ponieważ przewoził samochód ciężarowy marki N. należący do osoby trzeciej - T. S. (zamieszkałego w Ż. , Ukraina), a nadawcą/ sprzedawcą towaru był H. z siedzibą w H. w Szwecji. Skarżący posiadał upoważnienie z [...] listopada 2019 r., nr [...], wystawione przez T. S., do przywiezienia zakupionych przez niego pojazdów, ważne przez rok od daty wystawienia.

Skarżący wywodzi, że wykonywany przez niego przewóz miał charakter nieodpłatny i grzecznościowy. Był przewozem niehandlowym, wykonywanym przez osobę niebędącą przedsiębiorcą, nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Pojęcie "niehandlowego przewozu rzeczy" nie zostało zdefiniowane w postanowieniach Umowy AETR, jednak przepis omawianego art. 2 ust. 2 lit. j umowy AETR ma analogiczne brzmienie do przepisu art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej "rozporządzenie 561/2006") wyłączającego stosowanie rozporządzenia 561/2006 do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Pojęcie "niehandlowego przewozu rzeczy" na tle przepisu art. 3 lit. h rozporządzenia 561/2006 było przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości UE i sądów administracyjnych.

Pojęcie "niehandlowego przewozu rzeczy", o którym mowa w art. 3 lit. h rozporządzenia należy w pierwszej kolejności odnosić do zwyczajowego znaczenia tego pojęcia. Przewóz o którym mowa w tym przepisie, nie ma związku z działalnością zawodową lub handlową i przewóz taki nie jest wykonywany w celu osiągnięcia dochodów. Tak więc niehandlowy przewóz drogowy oznacza przewóz dokonywany przez osobę fizyczną, który nie jest związany z wykonywaną przez tę osobę działalnością zawodową (Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku z 3 października 2013 r., w sprawie C-317/12).

Niehandlowy przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 to przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony niepozostający w związku z prowadzoną przez przewoźnika działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową, w szczególności zaś – niewykonywany w ramach działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (wyrok NSA z 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 516/12 )

Pojęcie niehandlowego przewozu rzeczy należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w czasie wolnym. Według aktualnego stanu prawnego niehandlowy przewóz w żaden sposób nie może być związany, nawet ubocznie, z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. przykładowo wyrok WSA w Olsztynie z 15 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 866/18).

Prawidłowe jest stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski na Ukrainę. Kontrolowanym zespołem pojazdów o wskazanych na wstępie numerach rejestracyjnych, skarżący przewoził używany samochód ciężarowy, którego nabywcą był T. S.. Przewóz skarżący wykonywał na podstawie upoważnienia z [...] listopada 2019 r., wystawionego przez T. S., ważnego przez rok od daty wystawienia. Upoważnienie to dotyczyło przewozu pojazdów zakupionych przez T. S.. Skoro skarżący przewoził zespołem pojazdów, których jest właścicielem, samochód ciężarowy należący do osoby trzeciej, na podstawie upoważnienia ważnego do [...] listopada 2020 r, które jak słusznie stwierdził organ, świadczyło o niejednostkowym charakterze wykonywanego przewozu, to przewóz ten nie mógł być uznany – w świetle obowiązujących przepisów - za niehandlowy przewóz drogowy wykonywany na prywatne potrzeby.

Twierdzenie skarżącego, że przewóz miał charakter grzecznościowy i nie wiązał się z osiąganiem dochodów nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Przede wszystkim zauważyć należy, że przewóz wykonywany był na lawecie, czyli przyczepie (naczepie) przystosowanej do przewozu różnego rodzaju pojazdów, co wskazywałoby na świadczenie przez skarżącego usług przewozowych. Trudno uznać za wiarygodne twierdzenie skarżącego, że laweta służy mu tylko do prywatnego użytku. Nie jest także wiarygodne twierdzenie skarżącego, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie da się racjonalnie uzasadnić twierdzenia, że osoba fizyczna nabywa do prywatnego użytku profesjonalny sprzęt do przewozu różnych pojazdów, w tym ciężarowych, tak jak w sprawie niniejszej.

Należy także zwrócić uwagę, że skarżący powołał się w czasie kontroli na udzielone mu przez nabywcę i odbiorcę przewożonego pojazdu upoważnienie, z którego wynika, że został upoważniony do nabywania i przewożenia samochodów dla T. S.. Upoważnienie udzielone zostało na rok. Nie było to zatem jednostkowe zlecenie. Upoważnienie to wskazuje na istnienie handlowej więzi między skarżącym a odbiorcą pojazdu. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie, że przewóz – mimo wskazanych okoliczności – miał charakter niehandlowy.

Z akt sprawy wynika również, że skarżący prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży, handlu częściami i akcesoriami samochodowymi (organ dołączył do akt sprawy wydruk z ukraińskiego rejestru przedsiębiorców, dostępnego na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy).

W związku z powyższym, podkreślić jeszcze raz należy, że niehandlowy przewóz w żaden sposób nie może być związany, nawet ubocznie, z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że wyłączenie pojazdów, o którym mowa w art. 2 ust. 2 umowy AETR, nie miało zastosowania w rozpoznawanej sprawie i w związku z tym przedsiębiorca miał obowiązek wyposażyć pojazd w urządzenie rejestrujące, zgodnie z art. 10 umowy AETR. Brak tachografu w trakcie kontroli w pojeździe jest okolicznością bezsporną, nie budzącą wątpliwości, co potwierdza protokół kontroli oraz zeznania skarżącego.

W ocenie sądu zachodziły zatem podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Prawidłowo również organy uznały, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., ponieważ żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła.

W ocenie sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 80 k.p.a. Zdaniem sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, wraz z oceną dowodów, jak i uzasadnienie prawne.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. poz. 2325 z późn. zm.)