I SA/Ke 280/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-08-29	
Data wpływu	2024-07-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Andrzej Mącznik
Artur Adamiec /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Chraniuk-Stępniak	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 2492; art. 1; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 134 par 1 i art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1170; art. 1 a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1061; art. 55(1); Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. F. P. " B." S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 20 maja 2024 r. nr SKO.PO-41/9213/1057/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 20 maja 2024 r.

nr SKO.PO-41/9213/1057/2023 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 22 listopada 2023 r. nr [...] orzekającą o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego dla K. F. P. "[...]" S.A. z siedzibą w K. (dalej: spółka) z tytułu podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...]) oraz przy ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) za rok 2021 (m-ce I - XII) w kwocie [...]zł.

Organ ustalił, że spółka jest właścicielem nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] 1 oraz przy ul. [...], w tym części zabudowań fabrycznych ([...]), które na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (WKZ) w K. z dnia 01.12.1956 r., znak: [...] oraz decyzji WKZ w K. z dnia 15.02.1967 r., znak: [...] zostały wpisane do rejestru zabytków. Spółka składając deklarację podatkową za rok 2021 wykazała przedmioty opodatkowania (grunty, budynki, budowle), które nie wzbudziły wątpliwości organu podatkowego I instancji oraz budynek walcowni ołowiu o pow. 348,10 m2, do którego spółka w postępowaniu podatkowym dowodziła zasadności zwolnienia z opodatkowania na mocy zapisu art. art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.1170 ze zm.), dalej: u.p.o.l., i kolejno do opodatkowania spornego budynku zastosowała stawkę pozostałą.

Świętokrzyski WKZ (ŚWKZ) w piśmie z dnia 21.06.2019 r. wyjaśnił po wizji w terenie, że jedynie budynek nr [...] portierni jest w stanie wystarczająco dobrym, by stwierdzić, że właściciel dopełnia obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto, organ podatkowy na podstawie wyjaśnień ŚWKZ w K. z dnia 21.06.2019 r., wyjaśnień ŚWKZ w K. z dnia 16.08.2021 r. oraz postanowienia ŚWKZ z dnia 16.09.2021 r., znak: [...] o odmowie wydania zaświadczenia do celów podatkowych za rok 2021 dla budynku walcowni ołowiu ustalił, że budynek ten nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto organ podatkowy wskazał, że wezwana do złożenia stosownego zaświadczenie spółka nie przedłożyła od właściwego organu dowodu za rok 2021, który umożliwiłby zastosowanie ustawowego zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Organ uznał, że znajdujące się w jej posiadaniu budynki winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zgodnie z art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Następnie podatnik w postępowaniu zmienił klasyfikację w stosunku do budynku walcowni (wobec braku zwolnienia) i wskazał na stawkę niezwiązaną z działalnością gospodarczą.

Utrzymując w mocy decyzję prezydenta kolegium wyjaśniło, że nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej będą opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości, o ile stanowią majątek przedsiębiorstwa osoby prawnej, a więc mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności. Podatnik jest wpisanym do KRS przedsiębiorcą, który nie posiada innych działalności poza tymi wpisanymi w Dziale 3 KRS: produkcja pomp i sprężarek, odlewnictwo żelaza, produkcja pozostałych kurków i zaworów, sprzedaż hurtowa wyrobów metalowych, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pozostałe badania i analizy techniczne, roboty związane z budową rurociągów przemysłowych i sieci rozdzielczych, wykonywane instalacji wodno-kanalizacyjnych, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych.

Postępowanie podatkowe wykazało, że sporny budynek został ujęty w wykazie środków trwałych, jest zatem częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) k.c. i fakt, że w danym momencie nie był wykorzystywany do wykonywania przedmiotu działalności spółki, nie zmienia jego zasadniczego przeznaczenia, czyli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa (jak wynika z akt sprawy podatnik do przedmiotu działalności wykorzystuje inne budynki, które są zabytkami, wykazując od nich najwyższą stawkę podatku).

W stosunku do budynku walcowni nie mogła zostać wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, z uwagi na brzmienie pkt 2. tego przepisu tj.: Przepisu ust. 1 nie stosuje się do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków.

Posiadany przez spółkę budynek walcowni w roku podatkowym 2021, jako nie utrzymywany i nie konserwowany zgodnie wymaganiami konserwatora zabytków, był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., przy czym związek spornego budynku z działalnością gospodarczą spółki nie zasadza się na samym fakcie ich posiadania przez przedsiębiorcę, ale także na możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej. Zgodnie z dołączonym do akt odpisem KRS, zakres zgłoszonej działalności spółki jest bardzo szeroki, między innymi kupno i sprzedaż nieruchomości, a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Sporny budynek został ujęty w wykazie środków trwałych, jest częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego i fakt, że w danym momencie nie był wykorzystywany do wykonywania działalności, nie zmienia jego zasadniczego przeznaczenia, czyli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa.

Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie:

- art. 187 oraz art. 190 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dowolną jego ocenę, poprzez całkowite pominięcie przedłożonych przez skarżącą do akt sprawy dokumentów,

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, że budynek będący przedmiotem opodatkowania zaskarżoną decyzją, jest związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że przyjęła stanowisko zarówno organu I instancji, jak też organu odwoławczego, co do tego, że budynek ten nie podlega całkowitemu zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Skorygowała zatem złożoną deklarację, zgłaszając budynek ten do opodatkowania stawką podatku od nieruchomości i uiszczając podatek wg stawek jak dla budynków nie związanych z działalnością gospodarczą.

Skarżąca nie zgadza się natomiast z prezentowanym przez organ odwoławczy stanowiskiem co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymienionego wyżej budynku, jako budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Opodatkowany budynek nigdy nie był wykorzystywany przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek ten, podobnie jak i inne budynki stanowiące własność skarżącej, jest wpisany do rejestru zabytków (okoliczność bezsporna). W tym zakresie organ odwoławczy wybiórczo rozpatrzył materiał dowodowy, albowiem nie dokonał oceny przedłożonych przez spółkę dokumentów dotyczących wyłączenia budynku z eksploatacji. Tym samy wadliwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ błędnie przyjmuje, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że przedmioty opodatkowania w nim ujęte związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy są wykorzystywane na potrzeby działalności innej niż gospodarcza. Natomiast obniżenie stawki podatkowej do innej stawki mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotów opodatkowania, lub co do których została wydana decyzja ostateczna nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy prawo budowlane, co zdaniem organu w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Sam fakt przyjęcia przez organ odwoławczy, że skarżąca jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, jest przedsiębiorcą, który nie posiada działalności innej poza tymi wpisanymi do KRS, a budynek jest ujęty w wykazie środków trwałych i jest częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) k.c., nie jest wystarczający do przyjęcia, że budynek ten jest związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i winien zostać opodatkowany wyższą stawką podatku od nieruchomości.

Od ponad trzech lat obowiązuje zasada będąca wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 39/19, zgodnie z którą do uznania, że dana nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie wystarcza sam fakt, że jest ona w posiadaniu przedsiębiorcy albo innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W przypadku budynku będącego przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie, nie można mówić o żadnym związku tego budynku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, poza faktem, że stanowi on własność skarżącej i jest wpisany do rejestru zabytków.

Dowody na fakt niewykorzystywania tegoż budynku, a co za tym idzie, braku związku z prowadzoną dzielnością gospodarczą znajdują się w aktach przedmiotowego postępowania, a są to m.in. dokument wyłączenia budynku z eksploatacji, opinia o stanie technicznym budynku, pisma od konserwatora zabytków, pisma i oświadczenia skarżącej.

W przedmiotowej sprawie, przedmiot opodatkowania nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, budynek ten został wyłączony z eksploatacji, nie ma warunków do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Z powodu braku instalacji grzewczej, sanitarnej, budynek nie spełnia warunków wynikających z przepisów BHP. Wpisany do rejestru zabytków i utrzymywany tylko i wyłącznie z powodu, że ministerstwo nie wyraziło zgody na jego wyburzenie, o co dwukrotnie, bez skutku, skarżąca się zwracała. Stąd też skarżąca zmuszona jest do jego utrzymywania i poniesienia na jego utrzymanie (jako zabytku), kosztów w okresie od 2021-2023 w kwocie [...]zł, a budynek ten i tak nie może i nie jest wykorzystywany na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej przynoszącej przychody finansowe na pokrycie ponoszonych kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy rodzaju stawek podatkowych. Według skarżącej spółki, do opodatkowania spornej nieruchomości powinny mieć zastosowanie niższe stawki podatkowe jak dla gruntów i budynków pozostałych. Na poparcie swojego stanowiska wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. W ocenie organu natomiast nieruchomość została opodatkowana prawidłowo według stawek najwyższych, jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istnieje bowiem możliwość wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej.

Zdaniem sądu prawidłowe jest stanowisko organu.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2021 r., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznane zostały grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Stosownie zaś do ust. 2a tego przepisu do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202,

z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania; 4) gruntów:

a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia

23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073

i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,

c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach; - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.

Z perspektywy przedmiotu sporu decydujące znaczenie ma wykładnia pierwszego fragmentu przytoczonego przepisu: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą".

W wyroku z 24 lutego 2021 r. SK 39/19 Trybunał wyraził pogląd, że "przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji".

Mimo zamieszczenia w ustawie podatkowej legalnej definicji zwrotu "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", prawidłowe odczytanie tego przepisu nadal nastręcza szereg wątpliwości, czego do końca nie rozstrzygnął eksponowany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. SK 39/19. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt

III FSK 4061/21 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że w praktyce zasygnalizowany problem może być rozpatrywany w trzech wariantach: 1. podatnik jest przedsiębiorcą i poza działalnością gospodarczą nie realizuje żadnych innych zadań; 2. podatnik jest podwójnie identyfikowany (chodzi tu o sytuację, gdy podatnik będący przedsiębiorcą dysponuje jednocześnie składnikami majątkowymi [nieruchomościami], które nie są w żaden sposób powiązane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem ani działalnością gospodarczą, a są wykorzystywane w pozagospodarczej sferze aktywności podatnika, a nadto nie znajdują się w posiadaniu innego przedsiębiorcy [np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy bądź bez tytułu prawnego], który zajmuje je na prowadzenie działalności gospodarczej); 3. podatnik nie jest przedsiębiorcą, lecz należąca do niego nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, który zajmuje ją na prowadzenie działalności gospodarczej.

Istotne jest, że wyrok Trybunału z 24 lutego 2021 r. odnosi się do sytuacji,

w której osoba podatnika podatku od nieruchomości może być identyfikowana podwójnie: 1. jako osoba fizyczna jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym, posiadaczem samoistnym) nieruchomości powiązanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, a jednocześnie również nieruchomości zaliczanych do jej majątku osobistego, służących do realizacji innych celów niż działalność gospodarcza; 2. jako jednostka organizacyjna (w tym osoba prawna) jest właścicielem nieruchomości wykorzystywanych w ramach różnych form jej aktywności, a więc także zadań niemieszczących się w sferze działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza

o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika) sytuacja prawnopodatkowa podatnika - przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł ponadto, że interpretacja dokonana przez sąd konstytucyjny, który zdecydował o utrzymaniu przepisu w obrocie prawnym, nie może całkowicie wypaczać sensu i istoty analizowanej regulacji, zupełnie abstrahować od jej treści i nadawać całkowicie odmiennego znaczenia niż wynikające z tekstu ustawy. Stąd też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego określenie "niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej" należy odnieść tylko do sytuacji nadzwyczajnych. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uznając, że zaprezentowana wykładnia pojęcia "związania

z działalnością gospodarczą" stanowi właściwą wskazówkę interpretacyjną, która winna być brana pod uwagę przy ustalaniu prawidłowej stawki opodatkowania nieruchomości spornych w analizowanej sprawie.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że sporna nieruchomość mogła być potencjalnie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Przede wszystkim spółka w 2021 r. była przedsiębiorcą. Jej PKD obejmuje m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Ponadto, sporny budynek był w 2021 r. wprowadzony do ewidencji środków trwałych i dokonywane były odpisy amortyzacyjne. Sporna nieruchomość będąca w posiadaniu skarżącej miała wyłącznie gospodarcze przeznaczenie, a jej cechy powodowały, że mogła być wykorzystywana, jak trafnie przyjęły organy, tylko na ten cel. Zatem o istnieniu związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą świadczył charakter rzeczy wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. Zasadnie uznało kolegium, że istnienie związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą zachodzi, gdy nieruchomość ta wchodzi w skład prowadzonego przedsiębiorstwa, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przyjętego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynikało, że sporna nieruchomość jest częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) K.c. i fakt, że w danym momencie nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej nie zmieniło jej zasadniczego gospodarczego przeznaczenia.

Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma argumentacja skargi eksponująca wyłączenie budynku z eksploatacji. Należy bowiem zauważyć, że z postanowienia ŚWKZ w K. z 16 września 2021 r. znak [...] (k. 113 akt adm.) wynika, że 19 lipca 2021 r. pracownicy WUOZ stwierdzili prowadzenie w spornym budynku walcowni ołowiu prac polegających na wykonaniu nowego pokrycia dachowego oraz wymiany części zdegradowanych elementów więźby. Spółka podejmowała zatem działania zmierzające do zachowania substancji przedsiębiorstwa. Oznacza to, że wyłączenie budynku z eksploatacji nie miało charakteru trwałego, niezależnego od działań spółki. Jak zresztą zauważył organ, spółka wykorzystuje do prowadzonej działalności gospodarczej inne nieruchomości będące zabytkami.

Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że podstawa faktyczna kontrolowanego rozstrzygnięcia podatkowego nie odpowiada wskazanym przez Trybunał kryteriom istotnym dla zgodnej z Konstytucją wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżąca była w analizowanym roku podatkowym przedsiębiorcą i mogła potencjalnie wykorzystać przedmiot opodatkowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wyżej wskazano natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. do takiej sytuacji faktycznej oraz adekwatnej do niej interpretacji przepisów prawa materialnego nie odnosi się. Stanowisko organów nie pozostaje więc w sprzeczności z eksponowanym przez skarżącą wyrokiem. Zdaniem sądu, w stanie faktycznym sprawy, nie budzi wątpliwości zastosowanie do opodatkowania spornej nieruchomości stawek podatkowych dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższe oznacza, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.