Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Izabella Janson, Asesor WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o.w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "W." Sp. z o.o. w W.kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Na podstawie zgłoszenia celnego Nr [...] z [...] września 2001 r. Spółka W. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym leki sprowadzone z [...]. Wartość celna sprowadzonych towarów została zadeklarowana w oparciu o załączone do zgłoszeń celnych faktury handlowe wystawione przez eksportera – C. Ltd ze [...].

Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z [...] września 2004 r. uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i orzekając w tym zakresie określił tę wartość w wysokości obniżonej o wartość dodatku motywacyjnego udzielonego przez eksportera oraz określił kwoty wynikające z długu celnego.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] czerwca 2006 r. – wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, 23 § 1 i 9, art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał m.in., iż w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej w siedzibie Spółki ujawniono umowę dystrybucyjną z [...] września 2000 r., zawartą pomiędzy W. Spółką z o.o. w W. a W. GmbH z [...]. W pkt 4.4 umowy strony postanowiły, że kontrahent zagraniczny może przyznać Spółce dodatek motywacyjny oraz że kwota takiego dodatku zostanie obliczona od wartości rynkowej towarów sprzedanych przez Spółkę w Polsce i zależeć będzie od wyników sprzedaży. Realizując postanowienia tej umowy, notą kredytową z [...] września 2001 r. eksporter przyznał Spółce polskiej dodatek motywacyjny w wysokości [...] USD, obliczony od wartości towarów sprzedanych III kwartale 2001 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że otrzymany przez Spółkę dodatek motywacyjny był czynnikiem obniżającym wartość transakcyjną towaru i dlatego powinien być lokowany proporcjonalnie do zgłoszeń celnych dokonanych przez Spółkę w III kwartale 2001 r.

W. Sp. z o.o. w W. [...] sierpnia 2006 r. złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z [...] września 2004 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenie art. 23 § 1 i 9,art. 30 § 1, art. 64 § 1 i 2 oraz art. 85 § 1 – 3 Kodeksu celnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie;

2. naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej z uwagi na ich brak zastosowania lub nieprawidłowe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik postępowania;

3. naruszenie przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez organy celne w zakresie podatku VAT w odniesieniu do zgłoszenia celnego pochodzącego z okresu, gdy organ ten nie był właściwy do określania podatku VAT i tym samym nie mógł się nim stać na skutek reformy administracji celnej i podatkowej wprowadzonej na podstawie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), i obowiązujących od 1 września 2003 r.;

4. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 11c ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez wydanie jednej decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego oraz należności celnych.

Rozwijając w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka podkreśliła, iż w Umowie Dystrybucyjnej sprzedawca przewidział jedynie możliwość przyznania skarżącej Dodatku Motywacyjnego bez przyjmowania na siebie zobowiązania o charakterze obligatoryjnym, które dawałoby kupującemu podstawę prawną do występowania z roszczeniem o spełnienie tego świadczenia w określonym czasie i wysokości. O przyznawaniu Dodatków Motywacyjnych w określonej wysokości decydował więc sprzedający, w formie not kredytowych. Spółka nie wiedziała czy w ogóle Dodatek ten będzie jej udzielony, nie miała też możliwości znać wysokości tego Dodatku w dniu przedłożenia zgłoszenia celnego. Następnie zaznaczyła, iż Dodatek Motywacyjny nie był związany z wartością celną importowanych towarów, a odnosił się do sprzedaży realizowanej przez Spółkę na rynku polskim. Dlatego też Spółka nie mogła w żaden sposób powiązać not kredytowych z fakturami importowymi. Skarżąca wskazała, iż w związku z otrzymaniem not kredytowych nie zmniejszało się zobowiązanie Spółki z tytułu zakupu leków, gdyż nota kredytowa wstawiona była z innego, odrębnego od zakupu towarów tytułu prawnego, a mianowicie z tytułu realizacji postanowień Umowy dotyczących poziomu sprzedaży towarów krajowych na rzecz osób trzecich, tj. przekazania Dodatku Motywacyjnego uwarunkowanego osiągnięciem przez Spółkę określonego poziomu sprzedaży na rynku polskim. Z przedstawionych powodów przyznanie Dodatku Motywacyjnego nie może być utożsamiane z korektą ceny towarów. Dodatek nie jest upustem cenowym, a wyłącznie dodatkowym bodźcem ekonomicznym. W tej sytuacji za faktycznie zapłaconą cenę transakcyjną należało uznać kwotę wyszczególnioną w fakturze. Skarżąca zwróciła uwagę również i na to, że Umowa Dystrybucyjna nie ma charakteru umowy sprzedaży, która uzależniałaby nabycie towaru od otrzymania określonych dodatków finansowych jako warunku nabycia towaru przez Spółkę. Nie zgodziła się także ze stwierdzeniem organu celnego, iż dokonując zgłoszenia celnego Spółka przedstawiła nieprawdziwe i niekompletne dane oraz dokumenty. Dodatki Motywacyjne nie miały wpływu na zadeklarowaną wartość celną towaru, a tym samym brak było podstaw do dołączania treści umów do zgłoszeń celnych jak i uwzględniania ich podczas kontroli prawidłowości pierwotnie zadeklarowanej wartości celnej po zwolnieniu towaru. Zadeklarowana wartość celna odpowiadała kwocie uwidocznionej na fakturze handlowej i faktycznie przez Spółkę zapłaconej, a zatem stanowiła wartość transakcyjną rozumianą jako wartość należną za sprowadzony towar, ustaloną według stanu towaru i jego wartości w dniu dokonania zgłoszenia celnego. W konkluzji zaznaczyła, iż zgłoszenie celne złożone przez Spółkę było zgodne z przepisami Kodeksu celnego, tym samym arbitralne przyjęcie przez Dyrektora Izby, iż na Spółce spoczywał obowiązek załączenia do każdego zgłoszenia celnego Umowy Dystrybucyjnej stanowi naruszenie art. 64 § 1 i 2 i art. 83 § 1-3 Kodeksu celnego.

Rozwijając natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego Spółka podniosła, iż postępowanie prowadzone w pierwszej, jak również w drugiej instancji, charakteryzowało się brakiem staranności po stronie organów celnych, co skutkowało w dalszej kolejności błędnym ustaleniem stanu faktycznego oraz wydaniem błędnych decyzji. Przede wszystkim zarzuciła w tym zakresie dokonanie błędnych ustaleń dotyczących funkcji not kredytowych występujących w relacjach pomiędzy Spółką a jej zagranicznym kontrahentem. Wskazując zaś na przepis art. 187 Ordynacji podatkowej, zobowiązujący organ do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego, zarzuciła organom celnym zaniechanie podjęcia takich działań i przyjęcie uproszczenia, że przyznanie dodatku pieniężnego obniżało cenę importowanego towaru. Przedstawiając swoje stanowisko co do kwestii podatkowej w sprawie skarżąca wywiodła, iż organy celne w dniu dokonania zgłoszenia celnego nie miały kompetencji do określania w drodze decyzji kwoty podatku VAT z tytułu importu. Następnie wskazała, iż zastosowany przez organy celne przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT nie mógł stanowić podstawy prawnej wydanych w sprawie rozstrzygnięć, albowiem znajduje on zastosowanie wyłącznie w sytuacji wydania przez organ celny decyzji w zakresie podatku VAT należnego z tytułu importu w rezultacie weryfikacji zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 70 Kodeksu celnego weryfikacja zgłoszenia celnego następuje po jego przyjęciu, a to oznacza, że po dopuszczeniu importowanych leków do obrotu organ nie jest uprawniony do przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego. Jeżeli przeprowadził kontrolę zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru, to działał w trybie art. 83 Kodeksu celnego i tym samym nie był uprawniony do stosowania procedury weryfikacji zgłoszenia celnego. W tej sytuacji, organ celny winien był wydać odrębną decyzję w przedmiocie podatku VAT z tytułu importu. Na koniec Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 4 ustawy o VAT w związku z tym, iż podstawa opodatkowania podatkiem VAT została ustalona przez organy celne w kwocie nie odpowiadającej jej rzeczywistej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z [...] października 2006 r. Spółka uzupełniła skargę w zakresie wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych. W szczególności podniosła, iż przedmiotowe w sprawie zgłoszenie celne dotyczyło importu leków od innego podmiotu niż firma W. GmbH z [...]. Organy celne w toku postępowania nie zbadały zaś jakie relacje handlowe łączyły austriackiego i szwajcarskiego kontrahenta importera, nie wykazały też, że pomiędzy Spółką a firmą szwajcarską istniała umowa dystrybucyjna, tudzież ta firma wystawiała na rzecz Spółki noty korygujące. Arbitralnie przyjęły, iż nota kredytowa z [...] września 2001 r. wystawiona przez austriacką firmę, odnosi się także do leków importowanych od innego niż wystawca noty podmiotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1488/06 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2006 r.

Spółka W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną zarzucając w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), że został on wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 lutego 2008 r., sygn. akt I GSK 465/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż skarżąca w skardze kasacyjnej, sformułowała zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji, wydane zdaniem skarżącej z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, polegającym na niewłaściwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie przyporządkowania (alokowania) dodatku motywacyjnego do zgłoszeń celnych. Niewłaściwe przeprowadzenie postępowania w tym zakresie polegało, zdaniem skarżącej, na błędnym ustaleniu przez organy celne stanu faktycznego i w konsekwencji tego przyjęciu, że przyznana przez eksportera austriackiego kwota dodatku motywacyjnego ma znaczenie dla ustalenia (obniżenia) wartości celnej towarów objętych zgłoszeniem celnym Nr [...], których eksporterem była firma – C. Ltd ze [...]. Sąd I instancji uznając zarzuty skarżącej w tym zakresie za nieuzasadnione przyjął po pierwsze, że wartość towaru objętego tym zgłoszeniem celnym została uwzględniona w ogólnej wartości towarów sprzedanych przez skarżącą w III kwartale 2001 r., od której obliczona została kwota dodatku motywacyjnego, przyznana przez eksportera austriackiego notą kredytową z [...] września 2001 r. i po drugie, ustalił że właścicielem tych towarów w składzie celnym po [...] sierpnia 2001 r. była firma W. z W. Wskazując na te przesłanki Sąd I instancji uznał, że organy celne w sposób prawidłowy alokowały powyższą notę kredytową i zweryfikowały wartość celną towarów objętych zgłoszeniem celnym. Sąd I instancji opierając się na tych przesłankach nie zwrócił uwagi, że organy te nie ustaliły, czy treść umowy dystrybucyjnej, zawartej przez skarżącą z eksporterem austriackim, dawała podstawę do ustalenia wartości celnej leków zakupionych przez Skarżącą od kontrahenta [...] z uwzględnieniem dodatku motywacyjnego przyznanego skarżącej przez eksportera [...].

NSA uznał, że Skarżąca słusznie zarzuciła w skardze kasacyjnej, że ustalenie tej okoliczności ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy, dlatego Sąd I instancji powinien był ocenić, czy brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w tym zakresie przez organy celne nie stanowił naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sąd I instancji przyjmując, że wartość towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym została uwzględniona w ogólnej wartości celnej towarów sprzedanych przez skarżącą w III kwartale 2001 r. nie ocenił, czy takie rozliczenie znajdowało oparcie w treści umowy dystrybucyjnej. Sąd ten stwierdzając również, że właścicielem towaru w składzie celnym po [...] stycznia 2001 r. była firma W. z W. nie wyjaśnił jednak, czy dotyczy to także towaru zakupionego przez skarżącą od eksportera [...] i czy wartość celna tego towaru mogła być ustalona z uwzględnieniem dodatku motywacyjnego przyznanego skarżącej przez eksportera [...].

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów postępowania jest uzasadniony (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W związku z tym, że stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku nie został dokładnie ustalony, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontroli kasacyjnej podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego nie jest możliwe, ponieważ jak to już wyżej wskazano kontrola taka może być przeprowadzona, gdy stan faktyczny został ustalony prawidłowo.

Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie były uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok jako wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceni, czy dokonana przez organy celne korekta wartości celnej towarów zakupionych przez skarżącą od kontrahenta szwajcarskiego, objętych zgłoszeniem celnym z [...] września 2001 r., uwzględniająca dodatek motywacyjny, przyznany skarżącej przez firmę W. Gmbh z [...], znajduje uzasadnienie w postanowieniach umowy dystrybucyjnej z [...] września 2000 r. zawartej przez skarżącą z tą firmą.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strony pozostały przy dotychczasowym stanowisku w sprawie.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2008 r., sygn. akt I GSK 465/07 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej "W." Sp. z o.o. w W.

Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał, że rozpoznawanej sprawie organy celne naruszyły przepisy procesowe – art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadzone postępowanie dowodowe zakończone wydaniem skarżonej decyzji nie doprowadziło bowiem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Pominięto w nim w szczególności ważną okoliczność związaną z tym, iż eksporterem w tej sprawie nie była firma W. Gmbh z siedzibą w [...], z którą skarżąca miała zawartą Umowę Dystrybucyjną z [...] września 2000 r., przewidującą Dodatek Motywacyjny.

Sąd zauważa, iż w zgłoszeniu celnym dokonanym [...] września 2001 r. skarżąca jako eksportera w polu 2 SAD podała firmę C. LTD z siedzibą w [...]. Natomiast Naczelnik Urzędu [...] w W. w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na Umowę Dystrybucyjną zawartą przez importera z firmą [...], od której to Spółka polska w latach 2001-2003 nabywała leki, na podstawie wymienionego kontraktu, nie zauważając w ogóle tego, iż eksporterem w sprawie jest inny podmiot niż firma austriacka, a z tego – w ocenie Sądu – wynika, że okoliczność ta nie była przedmiotem przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego.

Dyrektor Izby Celnej w W., utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, nie tylko nie dostrzegł błędów popełnionych w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ I instancji, ale także sam w uzasadnieniu swojej decyzji jako eksportera w sprawie błędnie wskazał firmę [...], tj. W. GmbH, po czym powołał się na postanowienia umowne łączące ten podmiot z firmą polską, i opierając się na tak ustalonym stanie faktycznym wydał decyzję w sprawie, podzielając w ten sposób pogląd Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., co do zweryfikowania wartości celnej leków o obniżki udzielone przez [...] firmę, w tym przypadku na leki zakupione od [...] kontrahenta.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza wyraźnie, że Dyrektor Izby Celnej w W. zupełnie pominął fakt, iż eksporterem w tej sprawie nie była firma [...] a firma [...], od której polski importer kupował leki do końca 2000 r., natomiast jeszcze w 2001 r. leki te importował, jednakże już w 2001 r. nie był związany z tym kontrahentem żadną umową i nie otrzymywał od [...] firmy C. żadnego Dodatku Motywacyjnego. Wynika to ze znajdującego się w aktach wspólnych sprawy pisma strony z [...] stycznia 2004 r., stanowiącego odpowiedź na zapytanie Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w W. [...] z [...] stycznia 2004 r., dotyczące firmy [...]. Powołane dowody zostały pominięte przez organy orzekające w obu instancjach. Informacje podane przez stronę we wskazanym piśmie nie zostały w żaden sposób zweryfikowane we wszczętym postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją. W postępowaniu tym nie zwrócono uwagi również na to, że kontrola postimportowa dotyczyła wartości celnej sprowadzanych do Polski leków zakupionych jedynie w firmie austriackiej, natomiast firma C. Ltd. z siedzibą w [...] nie była znana kontrolującym podczas tejże kontroli (v. pismo Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2004 r.). Wreszcie pominięto w sprawie zupełnie fakt, iż ujawniona Umowa Dystrybucyjna z [...] września 2000 r., powołana – jako jeden z podstawowych w sprawie dowodów – w uzasadnieniach obu wydanych w sprawie decyzji, została zawarta pomiędzy W. GmbH z siedzibą w W. i W, Spółką z o.o. z siedzibą w W. Żadne z postanowień tej Umowy, w tym w szczególności zawarte w pkt 4.4, nie odnoszą się zaś do firmy C. z siedzibą w [...]. Prowadząc postępowanie dowodowe nie uznano natomiast za konieczne ustalić relacji występujących pomiędzy tymi podmiotami zagranicznymi, [...] i [...] kontrahentem importera. Nie bez znaczenia jest również to, iż udzielany na podstawie wymienionego kontraktu dodatek pieniężny obniżał płatności jakie firma polska winna była uiścić na rzecz firmy [...] (a nie na rzecz eksportera w niniejszej sprawie, tj. [...] podmiotu). Dyrektor Izby Celnej w W. w konsekwencji nieprawidłowo – a z pewnością przedwcześnie – uznał, iż Umowa Dystrybucyjna z [...] września 2000 r. zawarta z firmą [...] ma zastosowanie również do leków zakupionych od firmy szwajcarskiej.

Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę zastosowania w sprawie art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego w celu określenia rzeczywistej wartości celnej importowanych farmaceutyków – jak wykazano – są błędne i nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto, w ocenie Sądu, organy celne nie tylko błędnie ustaliły stan faktyczny na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, ale także nie zebrały wystarczających dowodów, pozwalających na jednoznaczne wyjaśnienie, czy leki zakupione od firmy [...]również były objęte obniżką udzielaną przez [...] Spółkę, czy też Umowa przewidująca te obniżki zupełnie nie miała zastosowania do tych leków, skoro zostały nabyte od innego podmiotu niż [...]. Samo stwierdzenie, że obie firmy –szwajcarska i austriacka – należą do jednego koncernu nie może być podstawą do uznania, iż postanowienia Umowy Dystrybucyjnej odnoszą się także do stosunków łączących skarżącą z firmą [...]. Zatem, Dyrektorowi Izby należało zarzucić również nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania, które mogłoby wyjaśnić relacje handlowe pomiędzy występującymi w sprawie podmiotami, a tym samym wątpliwości co do ceny importowanych leków i ewentualnego ich zawyżenia.

Orzekając ponownie Dyrektor Izby Celnej w W. powinien więc przeprowadzić raz jeszcze w sprawie w sposób dokładny i rzetelny analizę zgromadzonego materiału dowodowego, ewentualnie jeżeli uzna to za konieczne – rozważyć jego uzupełnienie w trybie przewidzianym w art. 229 Ordynacji podatkowej, w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia powyżej wskazanych okoliczności. Postępowanie dowodowe powinno w konsekwencji doprowadzić do ustalenia czy zadeklarowana w zgłoszeniu wartość celna jest prawidłowa czy też nie, bo winna być ustalona z uwzględnieniem obniżek wynikających z przyporządkowanej do niniejszej sprawy noty wystawionej za trzeci kwartał 2001 r. Wydając decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. powinien także pamiętać, iż motywy rozstrzygnięcia należy przedstawić w uzasadnieniu decyzji jako jej integralnej części (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej).

Konkludując Sąd stwierdza, że postępowanie celne zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w wyniku pominięcia dowodów znajdujących się w aktach sprawy, jak i nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a tym samym dokonanie oceny zebranych dowodów w sposób dowolny. Skutkiem takiego działania było wydanie wadliwego rozstrzygnięcia dotyczącego wartości celnej towaru.

W tej sytuacji Sąd nie mógł ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. Wyrokowanie zdeterminowane zostało omówionymi wyżej względami natury formalnoprawnej.

W związku z powyższym, uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.