Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Barbara Mleczko- Jabłońska(spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 691/16 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A] Spółki z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 691/16, oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] grudnia 2015 r. do Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi wpłynął wniosek [A] Sp. z o.o. o wydanie, na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1300), zaświadczenia o pomocy de minimis m.in. w kwocie 7 800 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia.

We wniosku spółka wskazała, że dokonany wydatek w kwocie 7 800 zł, dotyczy poniesionych kosztów dostarczenia i montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących zagrożenie chronionych osób i mienia – w tym zakup 9 sztuk wodoodpornych minikamer z rejestratorem oraz 9 sztuk kart micro SD, które w połączeniu z innymi urządzeniami będą stanowiły te systemy na chronionych przez spółkę obiektach Uniwersytetu [...]. Zamontowane systemy stanowią wyposażenie stanowisk pracy niepełnosprawnych pracowników Spółki zatrudnionych na obiektach Uniwersytetu [...].

W odpowiedzi na wezwanie organu spółka wyjaśniła, że minikamery oraz karty micro SD są elementem systemu przeznaczonego dla niepełnosprawnych pracowników ochrony zatrudnionych na obiektach Uniwersytetu [...]. Umowa z zamawiającym obligowała spółkę do zamontowania na wybranych obiektach systemu kamer, aby wspomóc pracę pracowników ochrony. Skarżąca z własnej inicjatywy rozszerzyła system o minikamery z rejestratorem oraz karty micro SD, wskazując przy tym, że jednym z głównych powodów przy wyposażaniu pracowników w taki sprzęt jest chęć udowodnienia zamawiającym z obszaru prawa zamówień publicznych, że osoba niepełnosprawna również może właściwie wypełniać swoje obowiązki. Minikamery umocowane na ramieniu umundurowania niepełnosprawnego pracownika rejestrują cały czas jego pracę, wspomagają bezpieczeństwo pracownika, jednocześnie stanowią element kontroli pracy pracownika ochrony, jakości jego pracy oraz ilości wykonywanych patroli. Ponadto, kierując się zasadą celowości, a zarazem oszczędności, spółka wybrała dobry jakościowo sprzęt za rozsądną cenę. W jej ocenie, tego typu rozwiązania przyczynią się do innego spojrzenia na zatrudnienie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów, w tym tych znaczących, tj. urzędów, uczelni, ministerstw. Spółka poinformowała również, że w minikamery wyposażone zostaną osoby zatrudnione na obiektach, na których pracownicy ochrony mają najszerszy zakres obowiązków. Urządzenia te są związane bardziej ze stanowiskiem pracy i konkretną osobą niż z obiektem.

Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi odmówił wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis w kwocie 7.800 zł. Organ wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów prawa oraz biorąc pod uwagę celowość i oszczędność poniesionego wydatku, nie może on stanowić podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie również wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi ocenił, że ze złożonych przez spółkę dokumentów nie wynika, aby pracownicy spółki wykonujący pracę portiera powinni być wyposażeni w dodatkowy sprzęt monitorujący. Trudno bowiem uznać zainstalowany na ramieniu pracownika system monitoringu, tj. minikamerę z rejestratorem, za wymagane przez uczelnię, czy też standardowe wyposażenie stanowiska pracy portiera jako przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Zdaniem organu, urządzenia te nie wspomagają bezpieczeństwa pracownika; stanowią one raczej element kontroli pracy pracownika ochrony, jakości jego pracy oraz ilości wykonywanych patroli.

Organ stwierdził ponadto, że spółka jednoznacznie nie wskazała, w jaki sposób wodoodporna kamera sportowa, która dzięki swoim parametrom sprawdza się podczas uprawiania sportów czy wycieczek rowerowych, zmniejszy uciążliwości wykonywania czynności zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością pracowników wykonujących pracę portiera wewnątrz obiektów uniwersytetu. Co więcej, zamawiający usługę ochrony Uniwersytet [...] uznał, że wystarczającym do pełnienia swojej funkcji będzie sprzęt zawarty w wykazie urządzeń Technicznej Ochrony Mienia do dostarczenia i zainstalowania w obiektach (załącznik nr 4 do umowy z [...].10.2015 r.).

Przedstawiany przez spółkę argument zakupu mikrokamer, aby przyszli zleceniodawcy "mogli przekonać się do innego spojrzenia na zatrudnienie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów", trudno zdaniem organu odwoławczego uznać za osiąganie celu, jaki stawia rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, tj. przystosowanie otoczenia stanowiska pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Ponadto, organ zakwestionował twierdzenia spółki, jakoby poniesiony wydatek był oszczędny. Jego zdaniem, trudno uznać za celowy i oszczędny zakup 9 mikrokamer z rejestratorem YEB-AT26 i 9 szt. kart micro SD 32GB dla 10 niepełnosprawnych pracowników wykonujących pracę portiera, skoro maksymalny czas pracy akumulatora wynosi do 3 godzin, a praca portiera wykonywana jest w cyklu zmianowym i zazwyczaj wykonywana jest w zakresie od 8 do 12 godzin na dobę, przy czym podkreślono, że podczas 24-godzinnej ochrony w 8 obiektach UŁ tylko 9 pracowników niepełnosprawnych będzie miało zainstalowaną mikrokamerę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę spółki na powyższą decyzję.

Sąd I instancji podzielił argumentację organów obu instancji, że w ustalonym stanie faktycznym nie sposób uznać, aby pracownicy wykonujący pracę portiera winni zostać wyposażeni w specjalny, dodatkowy sprzęt monitorujący. Nie ma podstaw, by w świetle § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia uznać sprzęt – w postaci minikamery z rejestratorem zainstalowany na ramieniu pracownika wykonującego pracę portiera – za wymagany przez uczelnię, czy też standardowe wyposażenie stanowiska pracy jako przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych.

WSA podkreślił, że w toku postępowania strona sama wskazywała, że nadrzędnym celem zakupionych urządzeń jest "zebranie materiału dowodowego potwierdzającego właściwą pracę osób niepełnosprawnych oraz zwiększenie bezpieczeństwa pracowników niepełnosprawnych". Oznacza to, że nabyty sprzęt miał pełnić funkcję kontroli pracy świadczonej przez niepełnosprawnych pracowników. Sąd nie podziela przy tym argumentacji strony, że nabyty sprzęt miał wspomagać bezpieczeństwo pracownika. Z akt sprawy nie wynika bowiem, w jaki sposób wodoodporna kamera sportowa miałaby zmniejszać uciążliwość pracy wykonywanej przez portierów wewnątrz obiektów uniwersyteckich, natomiast zamawiający usługę ochrony Uniwersytet [...] stwierdził, że wystarczającym do pełnienia przewidzianej funkcji będzie sprzęt zawarty w wykazie urządzeń Technicznej Ochrony Mienia do dostarczenia i zainstalowania w obiektach (zał. nr 4 do umowy z [...] października 2015 r.). Umowa zawarta z U[...] obligowała skarżącą spółkę do zamontowania na wybranych obiektach systemu kamer, aby wspomóc pracę pracowników ochrony, zaś strona sama przyznała (pismo z [...] grudnia 2015 r.), że z własnej inicjatywy rozszerzyła system o minikamery z rejestratorem oraz karty micro SD.

WSA nie podzielił argumentu spółki, że zakup mikrokamer był zasadny także z tego powodu, żeby przyszli zleceniodawcy "mogli przekonać się do innego spojrzenia na zatrudnianie osób niepełnosprawnych przy ochronie obiektów".

Zdaniem Sądu, samo poniesienie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji na wyposażenie stanowiska pracy dla niepełnosprawnego nie jest wystarczające dla uznania, iż wydatki te stanowią wspomnianą pomoc publiczną. Jak wskazuje brzmienie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, w przypadku wydatków na wyposażenie stanowiska pracy dodatkowym warunkiem jest cel ich poniesienia, opisany poprzez użycie sformułowania – "do potrzeb osób niepełnosprawnych ‘. Brak spełnienia tego dodatkowego warunku uniemożliwia, w ocenie Sądu, uznanie przedmiotowych wydatków za udzielone w ramach pomocy de minimis, jednocześnie uprawniając organy podatkowe do odmowy wydania zaświadczenia.

W ocenie WSA, zakupione wyposażenie w postaci mikrokamer, jakkolwiek oddane do korzystania niepełnosprawnym, nie daje podstaw to twierdzenia, że w razie braku owego sprzętu niepełnosprawni pracownicy nie mogliby nadal pracować.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia § 4a ww. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że zakupiony przez spółkę sprzęt – w postaci 9 mikrokamer i 9 kart micro SD dla 10 niepełnosprawnych pracowników ochrony wykonujących pracę portiera – jest wyposażony w akumulator, którego czas pracy wynosi jedynie 3 godziny, zaś portierzy pracują w systemie zmianowym, zazwyczaj w zakresie 8-12 godzin na dobę. Podczas 24-godzinnej ochrony w 8 obiektach Uniwersytetu [...] jedynie 9 pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych przez spółkę będzie wyposażonych w dodatkowy sprzęt w postaci mikrokamery, co w powiązaniu z ceną zakupionego sprzętu oraz jego wydajnością poddaje pod wątpliwość twierdzenia strony, że nabycie ww. wyposażenia ma wpływ na bezpieczeństwo pracy zatrudnionych osób niepełnosprawnych.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie był to także wydatek celowy w rozumieniu § 4a cyt. rozporządzenia. WSA podkreślił, że wydatki finansowane z funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych muszą być ściśle związane ze zmniejszaniem lub eliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności danej osoby czy też grupy osób. Ich poniesienie musi zaś służyć konkretnym niepełnosprawnym. W niniejszej sprawie zakup wyposażenia w postaci wodoodpornych mikrokamer oraz kart SD nie jest warunkiem niezbędnym do wykonywania pracy na stanowisku pracownika ochrony (portiera) przez osobę niepełnosprawną. Równie dobrze może służyć potrzebom osób niedotkniętych niepełnosprawnością.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że strona nie dokonała wydatków na wyposażenie stanowiska pracy osób niepełnosprawnych, albowiem wydatek w ramach ww. przepisu był niecelowy, a dodatkowo przez przyjęcie, że skarżąca nie wykazała powiązania pomiędzy poniesieniem wydatków na wyposażenie stanowiska pracy z niepełnosprawnością osób zatrudnionych na obiekcie Uniwersytetu [...];

2. § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawowym kryterium, które musi być brane pod uwagę przy planowaniu zakupu określonych maszyn i urządzeń jest cel, jakiemu mają one służyć, tj. zmniejszenie czy też wyeliminowanie ograniczeń zawodowych osób niepełnosprawnych wynikających z ich niepełnosprawności i tym samym przyjęcie, że spółka winna przedstawić dokumentację związaną z rodzajem schorzeń zatrudnionych pracowników w celu wykazania, jak niepełnosprawność ogranicza pracownikom możliwość wykonywania obowiązków, podczas gdy § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia nie nakłada na spółkę takiej powinności;

3. § 4a ww. rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przyjęcie, że dokonany wydatek nie spełnia przesłanek celowości, w sytuacji kiedy został zakupiony dla osób niepełnosprawnych na wyposażenie stanowisk pracy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej oparł ten środek zaskarżenia jedynie na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji, który nie został przez skarżącą zakwestionowany.

Podkreślenia wymaga, iż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia przez jego błędną wykładnię oraz § 4a rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie. Istota tych zarzutów sprowadza się do tego, że w ocenie autora skargi kasacyjnej wydatki na wyposażenie stanowiska pracy osób niepełnosprawnych w postaci zakupu i montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, w tym 9 sztuk wodoodpornych minikamer z rejestratorem oraz 9 sztuk kart microSD – stanowiły wydatek celowy w rozumieniu w § 2 ust 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Chodzi tu o zmniejszenie czy też wyeliminowanie ograniczeń zawodowych osób niepełnosprawnych wynikających z ich niepełnosprawności. Przy tym spółka wykazała powiązania pomiędzy poniesieniem wydatków na wyposażenie stanowiska pracy z niepełnosprawnością osób zatrudnionych w obiekcie Uniwersytetu [...]. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest nieuprawnione.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że aktem prawnym, określającym zakres konstytucyjnego prawa osób niepełnosprawnych do pomocy władz publicznych, jest ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 11 tej ustawy rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia warunkiem uznania pomocy, jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy (...). W celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, w określonym terminie, na jedne z celów wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia. W postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o pomocy de minimis organ podatkowy jest uprawniony do wyjaśnienia kwestii istnienia związku zgłoszonego żądania z rodzajem poniesionego wydatku, którego ma dotyczyć zaświadczenie. To na zainteresowanym pracodawcy spoczywa obowiązek dostarczenia pełnego materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że wydatki poniesione z funduszu przyczynią się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego bądź też będą służyły jego rehabilitacji. Rola organu podatkowego w tym postępowaniu ogranicza się do oceny przedłożonego materiału dowodowego, bez obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, które mogłyby uzasadniać wydanie żądanego przez pracodawcę zaświadczenia.

Przy ocenie wydatku z funduszu rehabilitacji jako dokonanego w ramach pomocy de minimis w pierwszej kolejności należy, zgodnie z § 4a rozporządzenia, odpowiedzieć na pytanie, czy wydatek ten był celowy, tzn. czy przyczynił się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego. Musi więc istnieć bezpośredni związek między przeznaczeniem środków finansowych na konkretny zakup a poprawą (choćby potencjalną) sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika, polegającą na zmniejszeniu jego ograniczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 631/15). W sprawie takiego celu wydatek na zakup wodoodpornych minikamer z rejestratorem oraz kart microSD nie spełniał. Godzi się zauważyć, że zakup takiego wyposażenia nie jest warunkiem niezbędnym do wykonywania pracy na stanowisku pracownika ochrony przez osobę niepełnosprawną. Równie dobrze może służyć potrzebom osób niedotkniętych niepełnosprawnością. Spółka poniosła wydatki z zakładowego funduszu rehabilitacyjnego na ww. urządzenia w wysokości 7 800 zł. Spółka na żadnym etapie postępowania nie wykazała, że urządzenia te w jakikolwiek sposób przyczyniły się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracowników niepełnosprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że środki z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych muszą być – zgodnie z § 4a rozporządzenia – wydatkowanie sposób celowy i oszczędny, z uwzględnieniem doboru metod i środków realizacji w stosunku do zamierzonych efektów. Nadto, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wydatkowanie środków funduszu musi mieć na celu wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Zakup minikamer i kart microSD nie spełnia celów, o jakich wyżej mowa, stąd nie mógł zostać uznany za wydatek służący rehabilitacji, rozumianej jako wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb niepełnosprawności osób zatrudnionych na tym stanowisku. W świetle regulacji z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, niezbędnym dla uznania wydatku za służący rehabilitacji jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego objętego programem. Związek taki w rozpoznawanej sprawie nie został wykazany. Zakup ww. urządzeń nie może być zakwalifikowany jako wydatek służący rehabilitacji, o którym mowa § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia, w sytuacji braku przesłanek do uznania, iż przedmiotowy sprzęt monitorujący jest konieczny do przystosowania otoczenia i wyposażenia stanowiska pracy do stopnia niepełnosprawności pracownika. Jak wynika z pisma strony z 22 grudnia 2015 r., a także z uzasadnienia skargi kasacyjnej, dokonana inwestycja ma na celu "zebranie materiału dowodowego potwierdzającego właściwą pracę osób niepełnosprawnych oraz zwiększenie bezpieczeństwa pracowników niepełnosprawnych". Zgodzić się zatem należy z Sądem I instancji, że nabyty sprzęt miał w istocie pełnić funkcję kontroli pracy świadczonej przez niepełnosprawnych pracowników. Strona nie wykazała jednocześnie, by wodoodporne kamery sportowe miały wpływ na zwiększenie bezpieczeństwa, czy też zmniejszenie uciążliwości pracy pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w budynkach uniwersyteckich.

Ze względu na cel założony ustawą o rehabilitacji, jakim jest pomoc osobom niepełnosprawnym i umożliwienie im funkcjonowanie w życiu zawodowym, aby dany wydatek mógł zostać sfinansowany w ramach § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia musi on odpowiadać potrzebom osób niepełnosprawnych. Z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika bowiem, że przesłanką uznania danego wydatku za spełniający wymagania w nim zawarte jest przystosowanie stanowiska pracy oraz jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Przesłanka ta jest dopełnieniem ogólnego celu, jakim jest rehabilitacja zawodowa nakierowana na ułatwienie osobom niepełnosprawnym uzyskania oraz utrzymania odpowiedniego zatrudnienia oraz awansu zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1519/10).

Tymczasem skarżąca, poza gołosłownymi stwierdzeniami, że wyposażenie stanowiska pracy pracownika niepełnosprawnego w minikamery nie tylko zwiększy komfort pracy (jak miałoby to miejsce w przypadku pracowników niedotkniętych niepełnosprawnością), lecz także zapobiegnie pogłębianiu się jej dysfunkcji – w żaden sposób tych okoliczności nie wykazała. Z akt sprawy, w tym z oświadczeń samej skarżącej wynika, że głównym celem zakupu sprzętu monitorującego jest kontrola pracy pracowników niepełnosprawnych, a nie dostosowanie stanowiska pracy do potrzeb takiego pracownika.

Zauważyć również należy, iż zgodnie z § 4a rozporządzenia, warunkiem wykorzystania zakładowego funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków w sposób celowy oraz oszczędny, z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów. Oznacza to, że – przy uwzględnieniu wynikającego z § 2 rozporządzenia otwartego katalogu wydatków możliwych do finansowania ze środków funduszu – nie można pochodzącymi z niego środkami finansować wszelkich wydatków wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej, lecz jedynie te, które spełniają cele określone w ustawie oraz w rozporządzeniu, a także są wydatkami oszczędnymi. Oceniając zakup minikamer oraz kart microSD pod tym kątem, nie można było takiego wydatku zakwalifikować jako celowego, to jest służącego wyposażeniu stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej oraz wydatku oszczędnego jako metody rehabilitacji, co jest warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji (§ 4a rozporządzenia).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 4a rozporządzenia i zasadnie uznał, że zakup przedmiotowego sprzętu monitorującego nie uprawnia do otrzymania pomocy de minimis. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.)