W piśmie z 28 lipca 2015 r., pełnomocnik M.P. – R.P. - wniósł o "zwolnienie pełnomocnika skarżącego oraz samego skarżącego od opłat i kosztów sądowych w całości".
Postanowieniem z 28 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując, że R.P. występuje w postępowaniu jako pełnomocnik skarżącego, a wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego, a nie pełnomocnika.
Na skutek sprzeciwu wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie sprawa została poddana pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który zaskarżonym postanowieniem z 7 października 2015 r. oddalił wniosek, wskazując, że w R.P. nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego w związku z czym osobie tej nie może zostać przyznane prawo pomocy.
Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie w sposób oczywisty pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Jak słusznie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, treść art. 243 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jednoznacznie przesądza, że prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Nie może budzić wątpliwości, że przyznanie wskazanego uprawnienia procesowego nie może dotyczyć pełnomocnika strony, w związku z czym wniosek R.P. sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 tej ustawy.
