Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. W. na pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zgody na noszenie broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu R. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

R. W. (dalej: Skarżący) wniósł do tut. Sądu skargę na pismo Komendanta Stołecznego Policji (dalej: Organ) z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania zgody na noszenie broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich (dalej: zaskarżone rozstrzygnięcie).

Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. skierowanym do Komendanta Stołecznego Policji Skarżący zwrócił się z prośbą o wydanie pozwolenia na noszenie broni, o jakim mowa w art. 10 ust. 8 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, dalej: u.o.b.i.a.).

W uzasadnieniu przedmiotowego pisma Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2022 r. uzyskał pozytywną decyzję w sprawie pozwolenia na posiadanie 10 sztuk broni palnej centralnego zapłonu oraz broni gazowej i alarmowej w celach kolekcjonerskich. Skarżący wskazał, że docelowo planuje zakup dwóch sztuk broni krótkiej centralnego zapłonu w postacie Beretty 92X oraz Glocka 17.

Ponadto Skarżący nadmienił, że na obecną chwilę jest aplikantem adwokackim, zaś docelowo zamierza zostać adwokatem, albowiem to z tą profesją wiąże przyszłość zawodową. Zdaniem Skarżącego jest to zawód, który podobnie jak zawód policjanta, wymaga od osoby wykonującej go nieposzkalowanej opinii. Skarżący podkreślił, że w przypadku adwokatów i aplikantów adwokackich czuwa nad tym Komisja Dyscyplinarna przy Okręgowej Radzie Adwokackiej, która działa w oparciu o Zbiór Etyki Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu oraz ustawę z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2022 r. poz. 1184, dalej: P.o.a.). Zdaniem Skarżącego należy nadmienić, że przepisy KEA są dość restrykcyjne i w przeszłości zdarzały się już postępowania za tak drobne naruszenia, jak podwożenie klienta na rozprawy, czy też trzymanie parasola nad głową klienta. W związku z tym, w ocenie Skarżącego istnieją podstawy, by przypuszczać, że naruszenie przepisów u.o.b.i.a., jako aktu prawnego o randze ustawy, również mogłoby skutkować ukaraniem, zapewne również surowszą karą, aniżeli orzeczona w przypadku przytoczonych przykładów – karą upomnienia.

Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...], stanowiącym odpowiedź Komendanta Stołecznego Policji na pismo Skarżącego z dnia [...] grudnia 2022 r., Organ poinformował Skarżącego, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 9 ustawy o broni i amunicji, za noszenie broni uważa się każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, zaś w § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, został wskazany sposób noszenia broni palnej.

Komendant Stołeczny Policji, mając na uwadze fakt, iż Skarżący wnioskuje o wydanie zgody na noszenie broni palnej, jako organ Policji właściwy do spraw pozwoleń na broń, dokonał oceny, czy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie żądania Skarżącego.

Organ zaakcentował przy tym, iż choć Skarżący ma prawo powoływać wszelkie z jego punktu widzenia istotne okoliczności świadczące o potrzebie uzyskania zgody na noszenie broni palnej w celu kolekcjonerskim, to ustalenie, czy uzasadniają one rozpatrzenie sprawy zgodnie z żądaniem Skarżącego, należy do organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń.

Komendant Stołeczny Policji nadmienił, że zgodnie z art. 10 ust 8 ustawy o broni i amunicji, zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji. W ocenie Organu, ustawodawca ustanowił zatem taką zasadę, od której dopuszcza jednak wyjątki, których jednakże nie wskazał. Muszą one być szczególne - jako właśnie wyjątek od wyraźnie wyartykułowanej i czytelnej zasady, w myśl której tego rodzaju broni nie można nosić (przemieszczać w stanie załadowanym). Zdaniem Komendanta Stołecznego Policji, organy Policji nie mają więc obowiązku wydać zgody na noszenie broni palnej do celów kolekcjonerskich.

Ponadto Komendant Stołeczny Policji poinformował Skarżącego, iż w jego ocenie argumentacja Skarżącego zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. nie stanowi podstawy do wydania takowej zgody.

Organ wyjaśnił przy tym, że według ustawy głównym celem osoby posiadającej pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich jest kolekcjonowanie broni, a nie posługiwanie się bronią w warunkach stanu wyższej konieczności lub obrony koniecznej.

Mając powyższe na uwadze Organ poinformował Skarżącego, że w ocenie organu Policji właściwego w sprawach pozwoleń na broń w przedmiotowej sprawie, Skarżący nie wykazał swojego słusznego interesu w otrzymaniu zgody na noszenie broni palnej w celu kolekcjonerskim a interes społeczny, w świetle materiału dowodowego, za takim rozstrzygnięciem nie przemawia.

Dodatkowo Komendant Stołeczny Policji pouczył Skarżącego, że zgodnie z przepisem art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), na powyższe rozstrzygnięcie, przysługuje Skarżącemu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się za pośrednictwem Komendanta Stołecznego Policji, w terminie 30 dni od doręczenia pisma.

Pismem z dnia [...] maja 2025 r. Skarżący wyjaśnił, że na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2022 r. ([...]) uzyskał pozwolenie na posiadanie broni w celu kolekcjonerskim.

W uzasadnieniu pisma z dnia [...] maja 2025 r. Skarżący podniósł, że w dniu [...] grudnia 2022 r. złożył podanie w trybie art. 10 ust. 8 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485 - dalej "Ustawa"), tj. o pozwolenie na noszenie broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich.

W dniu [...] lutego 2023 r. Skarżący uzyskał decyzję odmowną w tej kwestii ([...]). Rozstrzygnięcie to, w ocenie Skarżącego, oparte było o uzasadnienie o treści: "Według ustawy głównym celem osoby posiadającej pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich jest kolekcjonowanie broni", co, zdaniem Skarżącego, należy uznać za paradoks, albowiem ustawodawca przewidział wydawanie takich zgód właśnie wyłącznie w odniesieniu do osób posiadających pozwolenie do celów kolekcjonerskich (oraz pamiątkowych), a więc fakt posiadania któregoś z tych enumeratywnie wymienionych w ustawie pozwoleń, nie tylko nie może stanowić przeszkody, ale wręcz jest warunkiem sine qua non wydania takiej zgody. W związku z powyższym faktem, w opinii Skarżącego, decyzja odmowna oparta o taką przesłankę stanowi rażące naruszenie prawa. Niemniej jednak Skarżący nadmienił, że na moment otrzymania odmowy nie dysponował jeszcze informacją, czy organy Policji w ogóle wydały choćby jedną taką zgodę, w związku z powyższym ostatecznie postanowił nie skarżyć tego rozstrzygnięcia.

W dalszej kolejności Skarżący wyjaśnił, że w dniu 24 kwietnia 2024 r. wystąpił w trybie dostępu do informacji publicznej z prośbą o informacje na temat liczby wniosków złożonych w trybie art. 10 ust 8 ustawy w latach 2011 (tj. od roku wprowadzenia do ustawy tego przepisu) - 2024, oraz liczby wydanych zgód. W dniu [...] kwietnia 2025 r. Skarżący uzyskał odpowiedź, że Komenda Stołeczna Policji nie prowadzi takich statystyk, w odpowiedzi na co Skarżący wystąpiłem z zapytaniem, czy istnieje choćby jeden udokumentowany przypadek takiej zgody, albowiem w przeciwnym razie, w ocenie Skarżącego, miałoby miejsce działanie niezgodne z ustawą, a przynajmniej z wolą ustawodawcy, który jednak jasno wyraził wolę wydawania takich zgód przez organ Policji.

Ponadto Skarżący wskazał, że w dniu [...] maja 2025 r. uzyskał odpowiedź, z której wynikało, że Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Głównej Policji nie jest w stanie udokumentować wydania żadnej takiej zgody (jakkolwiek nie jest też w stanie wykluczyć, że taka zgoda/zgody zostały wydane). W ocenie Skarżącego, fakt, że organ Policji nie jest w stanie udokumentować wydania choćby jednej takiej zgody, prowadzi do przypuszczenia, że taka zgoda nigdy nie została przez organ wydana. Z kolei argumentacja oparta o powyższą, zdaniem Skarżącego, (absurdalną) przesłankę, każe przypuszczać, że pomimo dyskrecjonalności, jaką ustawodawca przyznał organowi w tej materii, wnioski i zawarte w nich argumenty nie są w ogóle przez organ oceniane pod kątem merytorycznym (do czego w ocenie Skarżącego musi prowadzić użyty/używany przez organ argument: "Broń kolekcjonerska służy do kolekcjonowania, a nie do noszenia", a więc de facto nie istnieje stan faktyczny, który prowadziłby do wydania zgody, co zdaje się mieć odzwierciedlenie w 14-letniej historii (nie) wydawania takich zgód. Zdaniem Skarżącego, prowadzi to do konkluzji, że przepis ten nie jest przez organ realizowany ani respektowany.

W związku z powyższym Skarżący zwrócił się ponownie z prośbą o wydanie w trybie art. 10 ust. 8 ustawy o broni i amunicji, zgody na noszenie broni posiadanej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich.

Prośbę swą Skarżący umotywował chęcią uniknięcia sytuacji, w której to będąc zmuszonym do działania w warunkach obrony koniecznej i wypełniając jej kodeksowe znamiona, jednocześnie naruszyłby przepisy ustawy, tj. przemieszczałby się z załadowaną bronią posiadaną w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich bez zgody właściwego organu Policji, co byłoby dla Skarżącego o tyle kłopotliwe, że z uwagi na wpis na listę adwokatów, mogłoby prowadzić do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym Izby Adwokackiej w Warszawie. Jakkolwiek Skarżący podkreślił, że ma świadomość tego, iż taka sytuacja jest mało prawdopodobna, tak jednak chcąc zachować komfort psychiczny, pozwalający mu uniknąć obaw o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, wniósł jak w petitum pisma z dnia [...] maja 2025 r., jednocześnie żywiąc nadzieję, że zarówno fakt bycia adwokatem, jak i mianowanym urzędnikiem państwowym, daje Skarżącemu należytą rękojmię oraz podstawę do wydania takiej zgody w tym konkretnym przypadku.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. pisma Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...]Dp [...], stanowiącego odpowiedź na pismo Skarżącego z dnia [...] maja 2025 r., Organ wskazał, że ponownie dokonał oceny, czy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie żądania Skarżącego w przedmiocie wydania zgody na noszenie broni palnej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich.

Komendant Stołeczny Policji ponownie wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust 8 ustawy o broni i amunicji, zabrania się noszenia broni (każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń), posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych, bez zgody właściwego organu Policji. Zdaniem Organu, ustawodawca ustanowił zatem zasadę, od której dopuszcza wyjątki, których jednakże nie wskazał. Muszą one być szczególne, jako właśnie wyjątek od wyraźnie wyartykułowanej i czytelnej zasady, w myśl której tego rodzaju broni nie można nosić (przemieszczać w stanie załadowanym).

W ocenie Komendanta Stołecznego Policji należy w tym miejscu podkreślić, że choć Skarżący ma prawo powoływać wszelkie z jego punktu widzenia istotne okoliczności świadczące o potrzebie uzyskania zgody na noszenie broni palnej w celu kolekcjonerskim, to ustalenie, czy uzasadniają one rozpatrzenie sprawy zgodnie z żądaniem Skarżącego, należy do organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń.

Komendant Stołeczny Policji poinformował Skarżącego, że w jego ocenie argumentacja Skarżącego zawarta w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. nie stanowi podstawy do wydania takowej zgody. Organ wyjaśnił, że Skarżący nie wykazał bowiem szczególnego interesu w otrzymaniu zgody na noszenie broni palnej w celu kolekcjonerskim, a interes społeczny, w świetle materiału dowodowego, za takim rozstrzygnięciem nie przemawia.

Ponadto w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendant Stołeczny Policji pouczył Skarżącego, że zgodnie z przepisem z art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2024 roku, poz. 935), na zaskarżonego rozstrzygnięcie, przysługuje Skarżącemu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się za pośrednictwem Komendanta Stołecznego Policji, w terminie 30 dni od doręczenia pisma.

Pismem z dnia [...] lipca 2025 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr. [...] Dp [...]w przedmiocie odmowy wydania zgody na noszenie broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił błędną wykładnię przepisów prawa, tj. art. 10 ust. 8 u.o.b.i.a., poprzez uznanie, że zgoda, o której mowa w przepisie może zostać wydana wyłącznie w szczególnych przypadkach i przy spełnieniu warunku interesu społecznego, jak również naruszenie norm postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Formułując powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości oraz w związku z istotnymi brakami przeprowadzonego postępowania o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z racji niewyczerpania środków zaskarżenia przez Skarżącego.

Ponadto Organ wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Z ostrożności procesowej Komendant Stołeczny Policji, w sytuacji gdyby Sąd przystąpił do merytorycznego badania niniejszej sprawy, wniósł również o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 poz. 935, dalej: p.p.s.a.) obejmuje orzekanie w sprawach skarg nie tylko na decyzje lub postanowienia, lecz również na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Należy też wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Przedmiotem sporu jest kwestia udzielenia zgody przez Komendanta Stołecznego Policji na noszenie przez Skarżącego broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich. Odmowa wydania takiego uprawnienia została dokonana przez właściwy organ Policji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 8 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485) zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji.

Na podstawie wyżej wymienionego przepisu ustawy o broni i amunicji, Komendant Stołeczny Policji niewątpliwie jest właściwym organem Policji do wydania zgody lub też odmowy jej wydania na noszenie broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich.

Zarówno we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w aktualnych orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji dopuszcza się w określonych sprawach, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona, mająca w tym interes prawny (m.in. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., II OSK 230/09 – w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego, wyrok NSA z 8 maja 2007 r., I OSK 850/06 – dot. odmowy wydania zezwolenia zagranicznego, wyrok NSA z 10 października 2007 r., II SA 1719/03 – dot. odmowy udostępnienia danych z ewidencji pojazdów, wyrok NSA, I OSK 509/06, wyrok NSA, II SA 2083/82 w sprawie odmowy dokonania wpisu w akcie stanu cywilnego, postanowienie WSA w Gdańsku z 8 listopada 2007 r., III SA/Gd 262/07 dot. odmowy dokonania czynności ustawienia znaku drogowego, postanowienie WSA w Gliwicach z 31 marca 2008 r., III SA/GL 1374/07, wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2007 r., I SA/Kr 1210/05). Dodatkowo należy wskazać, że w uzasadnieniu uchwały NSA z 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 4/13) wskazano, że " (...) w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej". Podobne stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 14 czerwca 2005 r. (sygn. akt P 18/03) i uznał, że jeżeli: "(...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia". Zatem, co do zasady, negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej powinno być wydane przez właściwy organ w formie decyzji. Za taką formą przemawia zasada domniemania załatwiania spraw przez organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej oraz prokonstytucyjna wykładnia przepisów prawa.

Taki kierunek orzecznictwa znajduje również oparcie w doktrynie. Wprawdzie konstrukcja domniemania załatwienia sprawy przez organ w drodze decyzji administracyjnej jest dyskusyjna, to jednak ciągle aktualny i przekonywujący jest pogląd, że "powyższe domniemanie ma sens wówczas, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy. Nie można bowiem uznać za rozsądne stanowiska, jeżeli w przepisach określono właściwość organu administracji publicznej do załatwienia pewnej kategorii spraw administracyjnych, to sprawy te nie mogą być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił formy rozstrzygnięcia" (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, KPA. Komentarz, s. 569).

Zdaniem B. Adamiak, w demokratycznym państwie prawnym jednostka ma prawo do ochrony interesu lub obowiązku prawnego na drodze postępowania regulowanego przepisami prawa. Prawo to gwarantuje jednostce wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Forma "aktów i czynności" – przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – nie zapewnia w sposób wystarczający standardów ochrony praw jednostki, gdyż strona pozbawiona jest podstawowych praw procesowych (B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej (w:) Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania, Toruń, str. 7-21; por. też B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 8, str. 465-466).

Uwzględnienie powyższych rozważań w stanie prawnym rozpoznawanej sprawy prowadzi do konkluzji, że stwierdzenie przez właściwy organ przeszkód do pozytywnego załatwienia wniosku o zmianę danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym powinno skutkować rozstrzygnięciem w postaci odmownej decyzji administracyjnej (podobnie w odniesieniu do odmowy wydania zalegalizowanych tablic rejestracyjnych oraz wtórnika tablic rejestracyjnych wypowiedział się NSA w wyrokach z 23 kwietnia 2009 r., I OSK 616/08, LEX nr 557156 oraz z 26 maja 2009 r., I OSK 760/08, LEX nr 574435).

Elementy jakie powinna zawierać decyzja administracyjna, zostały określone w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Są to: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

Aby dane pismo organu administracji publicznej mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja administracyjna (tzn. władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, rozstrzygając sprawę administracyjną, skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, z którym nie łączy organu zależność organizacyjna lub podległość służbowa, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa), musi ono zawierać minimum elementów decyzji administracyjnej, na które składają się cztery składniki: oznaczenie organu, oznaczenie adresata decyzji czyli strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. R. Hausera, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2023 do art. 107 § 1 oraz wskazane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Pismo zawierające powyższe składniki, a nie zawierające pozostałych wymaganych elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., uznawane jest za akt wadliwy, ale spełniający podstawowe wymogi decyzji administracyjnej.

Rozstrzygnięcie – jako kluczowy element decyzji oraz rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego – powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny, jednoznaczny i zrozumiały dla stron bez uzasadnienia (które nie zawsze musi być składnikiem decyzji). Decyzja nakładająca na stronę obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna ten obowiązek lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcie powinno być wyrażone wprost w osnowie decyzji administracyjnej, nie można go domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Sformułowanie osnowy decyzji w taki sposób, że strona musi domyślać się jej treści, narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. R. Hausera... do art. 107 § 1 oraz powołane tam orzecznictwo sądowe).

Tymczasem zaskarżone pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...]czerwca 2025 r. nr [...]Dp [...]nie zawiera rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. W związku z tym pisma tego nie można zakwalifikować jako decyzję administracyjną rozstrzygającą wniosek Skarżącego o wydanie zgody na noszenie broni palnej w oparciu o pozwolenie do celów kolekcjonerskich. W konsekwencji uznać należy, że niniejsza sprawa, do chwili przesłania do Sądu akt administracyjnych, nie została rozstrzygnięta w sposób prawem przewidziany. Innymi słowy zaskarżone pismo Komendanta Stołecznego Policji nie stanowi aktu wpływającego w sposób wiążący na sferę uprawnień i obowiązków Skarżącego, pomimo że zawarto w nim pouczenie (jak z wcześniejszych rozważań wynika – błędne) wskazujące, że stanowi ono akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i Skarżącemu przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Odmowa uwzględnienia wniosku Skarżącego powinna bowiem nastąpić w formie aktu bardziej sformalizowanego, a mianowicie decyzji administracyjnej.

W świetle powyższego skargę na pismo Komendanta Stołecznego Policji jako niedopuszczalną należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.

Zwrot wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie dyspozycji przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.