Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 664/17 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 664/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...]o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G..

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazujące na naruszenie prawa mające charakter rażący, jak również pozostałe przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) dalej w skrócie K.p.a.

W ocenie Sądu decyzja Burmistrza K. odpowiada warunkom określonym w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) dalej w skrócie jako u.u.i.ś.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślono, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zarówno w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 7.7.5, str. 29), jak również w toku uzgodnień dokonywanych w toku postępowania (pismo RDOŚ z dnia 21 maja 2013 r. - k. 29 akt administracyjnych) dostrzeżono fakt, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji planowana jest również budowa innej elektrowni wiatrowej. Także w decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. (pkt 1 lit. b uzasadnienia) wskazano, że "z danych znajdujących się w posiadaniu tut. organu wynika, że Inwestor na przedmiotowym terenie planuje budowę jeszcze jednej elektrowni wiatrowej, stąd wskazane jest przeanalizowanie oddziaływania skumulowanego dwóch elektrowni wiatrowych na środowisko".

Nie mogły stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności także podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące oceny danych przedstawionych w sporządzonym przez wnioskodawcę raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym bardziej w odpowiednim raporcie sporządzonym dla innej inwestycji ze stycznia 2012 r., bowiem dotyczą one w istocie postępowania dowodowego, to jest kwestii procesowej, która nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji.

W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a., podlegała oddaleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. D., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1) art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 2b zdanie 1 w związku z art. 74 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 86 pkt 1 u.u.i.ś. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. (nieprawidłowo powołany przez stronę skarżącą kasacyjnie jako art. 145 ust. 1 pkt 1a P.p.s.a.), w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (także nieprawidłowo powołany przez stronę skarżącą kasacyjnie jako art. 145 ust. 1 pkt 2 K.p.a.) wyrażające się w:

a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji na etapie badania materialnoprawnej prawidłowości oraz legalności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej także w skrócie jako SKO) z dnia [...] lipca 2017 r. kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji, w szczególności:

a) braku dokonania przez Sąd pierwszej instancji łącznego zastosowania, a w konsekwencji również łącznej interpretacji regulacji wyrażonej na kanwie art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 2b zdanie 1 u.u.i.ś. (tj. regulacji materialnoprawnych kreujących obowiązek oparcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (wydanej w następstwie przeprowadzenia postępowania w toku którego przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko) na ustaleniach zawartych raporcie oddziaływania na środowisko;

a także:

b) kreujących obowiązek zawarcia w uzasadnieniu wskazanej decyzji sposobu, w jaki uwzględnione zostały na etapie wydania wskazanej decyzji ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko;

c) regulacji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., tj. regulacji kształtującej jako przesłankę nieważności decyzji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, który to brak kumulatywnej subsumpcji oraz interpretacji wyszczególnionych regulacji skutkował:

- uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, że sytuacja obejmująca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji na określonej lokalizacji (obejmującej wskazane działki inwestycyjne) w warunkach ujawnienia w treści raportu oddziaływania na środowisko zapisu zawierającego ujemną ocenę dotyczącą lokalizacji inwestycji na danej działce w związku z jej oddziaływaniem na życie mieszkańców, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w oparciu o regulację art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

- kwestia analizy zgodności zapisów zawartych w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację inwestycji z treścią raportu odziaływania na środowisko stanowi element postępowania dowodowego i nie może być poddany analizie w postępowaniu nadzwyczajnym, jakie stanowi postępowanie w materii stwierdzenia nieważności decyzji, wskazującego na znaczący wpływ lokalizacji inwestycji na pierwotnie planowanej obszarze mogłyby wpływać na życie mieszkańców;

- uznaniem przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości stanowiska merytorycznego zawartego w ostatecznej decyzji SKO nr [...], że pominięcie w decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. okoliczności zawarcia w raporcie o oddziaływania na środowisko poprzedzającego decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych Burmistrza K. z dnia [...] maja 2012 r., wydanej dla inwestycji pozostającej w ścisłym związku i skumulowanej z przedsięwzięciem obejmującym budowę elektrowni wiatrowej na działce [...] oraz [...], (która to decyzja z dnia [...] maja 2012 r. na mocy regulacji art. 86 pkt 1 u.u.i.ś. wiązała Burmistrza K. na etapie wydawania decyzji z dnia [...] października 2013 r.), zapisu wskazującego na ujemne oddziaływanie przedsięwzięcia w razie jego lokalizacji na działce nr [...] na życie i zdrowie mieszkańców i brak zawarcia w uzasadnieniu wskazanej decyzji sposobu uwzględnienia wskazanego zapisu zawartego w raporcie nie stanowi egzemplifikacji rażącego naruszenia prawa, objętego hipotezą regulacji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a ocena zgodności raportu z decyzją stanowi element postępowania dowodowego, które nie może zostać objęte badaniem w postępowaniu nieważnościowym, a finalnie skutkowała oddaleniem skargi skarżącego na wskazaną decyzję ostateczną jako prawidłową w aspekcie materialnoprawnym, w sytuacji gdy: kumulatywne zastosowanie oraz łączna analiza wyszczególnionych w poprzedzającym akapicie regulacji, w tym w szczególności:

- analiza w świetle łącznej subsumpcji oraz interpretacji regulacji art. 80 ust. 1 pkt 2 art. 85 ust. 2 pkt 2b oraz art. 88 pkt 1 u.u.i.ś. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. kwestii znaczenia prawnego rozbieżności pomiędzy treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz treścią raportu oddziaływania na środowisko dla ważności wspomnianej decyzji, prowadzi do konkluzji, że brak zgodności treści decyzji o uwarunkowania środowiskowych z raportem oddziaływania na środowisko, w tym brak uwzględniania w treści decyzji wynikających z raportu oddziaływania na środowisko w zapisów zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, w oparciu o którego ustalenia wydana została decyzja z dnia [...] maja 2012 r. określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji sąsiedniej, skumulowanej z inwestycją objętą decyzją z dnia [...] października 2013 r. i wiążącą na mocy regulacji art. 86 pkt 1 u.u.i.ś. Burmistrza K. na etapie poprzedzającym wydanie wspomnianej decyzji z dnia [...] października 2013 r, wskazujących na ujemne oddziaływanie przedsięwzięcia (dla którego mocą decyzji określone zostają środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację) na życie i zdrowie mieszkańców, a finalnie brak odniesienia się w decyzji do powyższego ustalenia raportu stanowi istotne naruszenie ustawowego wymogu wyrażonego explicite na kanwie wspomnianych regulacji art. 80 oraz art. 85 u.u.i.ś. warunkującego możliwość wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych,

a finalnie stanowi:

- rażące naruszenie prawa wpływające na ważność decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Sąd pierwszej instancji uznał prawidłowość stanowiska merytorycznego zawartego w ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] lipca 2017 r. uznającego irrelewantność braku uwzględnienia w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zapisu zawartego w raporcie wskazującego na znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia na ważność wskazanej decyzji;

- niemożność oceny kwestii zgodności decyzji z treścią raportu;

d) oceniając wskazaną decyzję ostateczną SKO za prawidłową w aspekcie materialnoprawnym, która to ocena determinowała rozstrzygnięcie w materii oddalenia skargi skarżącego w sytuacji, gdy w świetle łącznej subsumpcji stosownych regulacji u.u.i.ś. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (niedokonanej przez Sąd pierwszej instancji), brak uwzględnienia w treści decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. wynikającego z raportu ze stycznia 2012 r. zapisu wskazującego na ujemne oddziaływanie elektrowni wiatrowej posadowionej na działce [...] o małej mocy na życie i zdrowie mieszkańców, stanowi istotne naruszenie ustawowego wymogu, stanowiącego warunek wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, które to naruszenie winno być ocenione w kontekście regulacji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał prawidłowość materialnoprawną decyzji SKO z dnia [...] lipca 2017 r., podczas gdy wskazana decyzja winna zostać, jako zawierająca błędną ocenę skutków nie zawarcia w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ustalenia zawartego w raporcie odnoszącego się ujemnego odziaływania przedsięwzięcia na życie mieszkańców, uchylona przy zastosowaniu instytucji dekodowanej z regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.;

2) art. 62 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1e oraz 1g w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. w związku z art. 134, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na:

a) braku subsumpcji przez Sąd pierwszej instancji na etapie oceny prawidłowości materialnoprawnej oraz legalności decyzji ostatecznej SKO Nr [...] wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji materialnoprawnych, który to brak subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował:

- uznaniem przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości materialnoprawnej stanowiska merytorycznego zawartego w decyzji SKO nr [...] uznającego, że:

- oparcie przez Burmistrza K. decyzji z dnia [...] października 2013 r. na raporcie oddziaływania na środowisko z marca 2013 r. zawierającego izofony w miejscu planowanej inwestycji w formie niemożliwej do zweryfikowania, a ponadto nie odwołującego się do zapisu zawartego w raporcie z 2012 r. wskazującego na ujemny wpływ lokalizacji inwestycji na działce [...] na życie mieszkańców, nie stanowi istotnego naruszenia ustawowego obowiązku wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na podstawie ustaleń zawartych w kompletnym, spójnym raporcie oddziaływania na środowisko, a także obowiązku wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na podstawie prawidłowo przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko finalnie nie stanowi rażącego naruszenia prawa w postaci regulacji art. 80 ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. kreującego podstawę do zastosowania instytucji dekodowanej z regulacji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a ponadto uznającego brak możliwości badania wskazanej kwestii w postępowaniu w materii stwierdzenia nieważności decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w sytuacji gdy:

- w świetle wyszczególnionych w petitum zarzutu, a nieobjętych subsumpcją regulacji materialnoprawnych, brak istnienia w dacie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych kompletnego raportu odziaływania na środowisko, stanowi istotne naruszenie wymogu dekodowanego z regulacji art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. tj. wymogu: uwzględnienia w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ustaleń zawartych w kompletnym raporcie, zawierającym kompleksową i funkcjonalną analizę oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą, którego naruszenie stanowi istotną wadliwość wydanej w takich warunkach decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w szczególności: sprzeczność decyzji z regulacją art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. a także wydanie decyzji nieopartej na kompleksowej, ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności ocenie nieuwzględniającej ustawowych, obligatoryjnych aspektów wskazanych na kanwie regulacji art. 62 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., która to sprzeczność oraz niezgodność winna być poddana ocenie w kontekście wystąpienia naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji uznał zatem materialnoprawną prawidłowość decyzji SKO z dnia [...] lipca 2017 r. zawierającej ocenę braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. w sytuacji, gdy wskazana decyzja SKO z dnia [...] lipca 2017 r., jako zawierająca błędną ocenę znaczenia braku kompletności raportu dla ważności decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, tak też niezawierająca oceny kwestii znaczenia braku kompleksowości oceny oddziaływania na środowisko dla ważności decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, winna zostać objęta instytucją uchylenia w oparciu o regulację art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.;

3) art. 82 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2e w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1a, w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w związku art. 134 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na:

a) braku zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przywołanych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius na etapie badania prawidłowości materialnoprawnei oraz legalności decyzji ostatecznej SKO nr SKO [...], który to brak kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował:

- uznaniem przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości merytorycznego stanowiska wyrażonego w decyzji ostatecznej SKO z dnia [...] lipca 2017 r. stanowiącego, że zawarcie przez Burmistrza K. w decyzji z dnia [...] października 2013 r. zapisu wskazującego na planowaną realizację na terenie posadowienia przedsięwzięcia, dla której mocą decyzji z [...] października 2013 r. określone uwarunkowania środowiskowe jeszcze jednej elektrowni wiatrowej, a także zawarcie przez Burmistrza K. we wskazanej decyzji skumulowanego oddziaływania dwóch elektrowni wiatrowych na środowisko ma charakter zgodny z prawem, w szczególności stanowi zadośćuczynienie ustawowym obowiązkom, gwarantującym kompletność oraz prawidłowość materialnoprawną przedmiotowej decyzji z dnia [...] października 2013 r. tamując możliwość uznania, że wskazana decyzja z dnia [...] października 2013 r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, która to ocena Sądu pierwszej instancji determinowała treść rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia skargi skarżącego w sytuacji, gdy w świetle łącznej analizy regulacji in ius wyszczególnionych w petitum niniejszego zarzutu kasacyjnego, niezastosowanych przez Sąd pierwszej instancji, w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba:

- unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia nakłada obowiązek tych działań;

- monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nakłada obowiązek monitorowania, określając jego zakres, termin i obowiązki co do przedłożenia informacji o jego wynikach regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, gdy jest to uzasadnione, wskazuje inne organy, którym natęży przedłożyć wyniki, spośród następujących: wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa, wojewódzki inspektor ochrony środowiska,

a ponadto organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia winien w uzasadnieniu decyzji zawrzeć: informację o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

W świetle wyszczególnionych, a nieobjętych subsumpcją regulacji in ius, sytuacja obejmująca zawarcie w decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. jedynie ogólnego zapisu zawierającego wskazanie przeanalizowania skumulowanego oddziaływania elektrowni wiatrowych realizowanych na działkach nr [...] oraz [...], w warunkach:

- braku nałożenia in concreto obowiązku działań zmierzających do zapobieżenia ujemnemu odziaływaniu przedsięwzięcia na zdrowie i życie mieszkańców (w sytuacji gdy powyższe oddziaływanie zostało ujawnione na etapie oceny oddziaływania na środowisko);

- braku nałożenia obowiązku monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określając jego zakres, termin i obowiązki co do przedłożenia informacji o jego wynikach właściwemu organowi wskazanemu na kanwie art. 82 ust. 2 pkt 2c u.u.i.ś. w sytuacji, gdy powyższa potrzeba monitorowania skumulowanego oddziaływania obydwu elektrowni wiatrowych realizowanych na działkach [...] oraz [...] nie stanowi wypełniania obowiązków ustawowych dekodowanych z ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- decyzja Burmistrza K. wydana w powyższych warunkach narusza w sposób istotny zasadnicze regulacje normujące prawidłowość oraz ważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Sąd pierwszej instancji w następstwie braku kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 82 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2c, w związku z art. 85 ust.2 pkt 1a, w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. uznał prawidłowość materialnoprawną ostatecznej decyzji SKO nr [...], w sytuacji gdy wskazana decyzja ostateczna jako zawierająca błędną ocenę relewantnej kwestii prawnej dotyczącej prawidłowości realizacji przez Burmistrza K. jako organ ochrony środowiska obowiązków ustawowych w zakresie nałożenia obowiązku monitorowania oddziaływania wpływu skumulowanego oddziaływania na środowisko oraz obowiązków zapobiegania skumulowanego oddziaływania na życie i zdrowie mieszkańców w związku z przeprowadzoną oceną oddziaływania na środowisko, a także niezawierająca oceny kwestii relacji pomiędzy brakiem realizacji przez Burmistrza K. jako organ ochrony środowiska obowiązków ustawowych w zakresie nałożenia obowiązku monitorowania oddziaływania wpływu skumulowanego oddziaływania na środowisko oraz obowiązków zapobiegania skumulowanego oddziaływania na życie i zdrowie mieszkańców w związku z przeprowadzoną oceną oddziaływania na środowisko oraz wystąpieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. winna zostać objęta instytucją uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

W oparciu o całokształt ujawnionych w skardze kasacyjnej zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych.

Wniesiono nadto o łączne rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej ze skargą kasacyjną złożoną od wyroku WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Wa 665/17.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy dotyczy legalności zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji ocenianego w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 20 kwietnia 2017 r. nr SKO [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G..

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie uregulowane w art. 156-159 K.p.a. nie może obejmować oceny merytorycznej decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego. Zakresem takiego postępowania jest ocena – po spełnieniu przesłanek formalnych warunkujących prowadzenie postępowania nieważnościowego - czy zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowych objętych art. 156 § 1 K.p.a.

Ta, nie budząca żadnych wątpliwości zasada, zdaje się być kwestionowana w skardze kasacyjnej, w której strona skarżąca kasacyjnie zarzuca nieprawidłowość dokonywanych w tej sprawie ustaleń co do treści zawartych w raporcie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko i sposobu ujęcia wskazań i wniosków z tego raportu w samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi. Strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie swojego stanowiska powołuje się np. na wyroki wydane przez inne składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniach, w których kontrolowano wyroki sądów pierwszej instancji wydane w sprawach skarg na decyzje środowiskowe wydawane w postępowaniach "zwyczajnych" (np. stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13, opubl. w Lex 1369033, s. 15-16 i s. 21 skargi kasacyjnej oraz stanowisko zajęte przez NSA w uzasadnieniu wyroku z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2584/15, opubl. w Lex nr 2341008, s. 15 skargi kasacyjnej).

Tym samym należy jeszcze raz stwierdzić, że postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 K.p.a. nie stanowi kolejnej instancji odwoławczej pozwalającej na merytoryczne kontrolowane wydanej decyzji. Jest ono ograniczone tylko do stwierdzenia, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowych.

Przesłanką nieważnościową, na którą powołuje się strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionując w tym zakresie oceny innych przesłanek nieważnościowych stanowi rażące naruszenie prawa wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decyduje łączne wystąpienie trzech przesłanek: a) oczywistość naruszenia prawa; b) charakter przepisu, który został naruszony oraz c) racje ekonomiczne lub gospodarcze czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 2068/18, opubl. w Lex nr 3070955; wyrok NSA z 27 października 2015 r. sygn. akt II OSK 397/14, opubl. w Lex nr 1987244; wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 636/20, opubl. w Lex nr 3053848; wyrok NSA z 19 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 925/18, opubl. w Lex nr 2732633).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia administracyjnego a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej i oczywistej sprzeczności (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2868/14, opubl. w Lex nr 2119359; wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 2068/18, opubl. w Lex nr 3070955; wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2779/17, opubl. w Lex nr 2727060).

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że od strony formalnej skarga ta zawiera uchybienia. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, wymagającym prawidłowego zredagowania zarzutów. Stąd prawo do sporządzenia tego środka zaskarżenia ustawodawca ograniczył, co do zasady, do profesjonalnych pełnomocników wykonujących zawód adwokata lub radcy prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z powołanym już art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prawa materialnego lub niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Przez "błędną wykładnię" należy rozumieć nieprawidłowe wyinterpretowanie treści normy prawnej zawartej w danym przepisie. Natomiast "niewłaściwe zastosowanie" polega na błędzie w subsumcji, czyli wadliwym uznaniu, że ustalony w danej sprawie stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej.

Stawiając zarzut błędnej wykładni strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, jak dany przepis powinien być prawidłowo rozumiany i na czym polegał błąd Sądu przy jego interpretacji (por. wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt III FSK 335/10). Natomiast zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego należy wyjaśnić w skardze kasacyjnej, dlaczego przepis przyjęty jako podstawa prawna do orzekania w danej sprawie nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis powinien Sąd zastosować (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r, sygn. akt I OSK 2053/19, opubl. w Lex nr 3095370; wyrok NSA z dnia 1 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1166/18, opubl. w Lex nr 3064187).

W tej zaś sprawie strona skarżąca kasacyjnie bardzo opisowo wskazała na naruszenia prawa nie precyzując, czy to naruszenie polegało na błędnej wykładni czy też na niewłaściwym zastosowaniu danego przepisu. Nie chcąc jednak pozbawić strony skarżącej prawa do sądu i kierując się poglądem wyrażonym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010/1/1), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie podlega merytorycznemu rozpoznaniu w takim zakresie, w jakim pozwalają na to zawarte w niej zarzuty.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej są znacznie rozproszone, wielowątkowe i wzajemnie się uzupełniają oraz powielają. W związku z tym dla jasności, precyzji i przejrzystości interpretacji zostaną one pogrupowane ze względu na ich tożsamość oraz ich uzasadnienie.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w zakresie obejmującym art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 85 ust. 2 pkt 2b zdanie 1 w związku z art. 74 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 86 pkt 1 u.u.i.ś. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. w przypadku, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2b zdanie pierwsze u.u.i.ś. nie podaje się kontroli z tego powodu, że takiego przepisu nie zawierała ww. ustawa na datę wydania decyzji przez Burmistrza K. z [...] października 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi. Art. 85 nie zawiera w ustępie drugim punktu 2b, a jedynie pkt 2. Wprawdzie art. 85 w ust. 2 zawiera punkt 2 lit. b, który z kolei nie dzieli się na zdania, a jedynie na jednostki redakcyjne pod nazwą tiret. Być może autor skargi kasacyjnej zamierzał zaskarżyć naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie u.u.i.ś. przewidujący, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zawierać informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ww. ustawy, ale także i w tym zakresie treść skargi kasacyjnej nie daje podstaw do sformułowania tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do poprawiania skargi kasacyjnej lub zastępowania strony w prawidłowym formułowaniu zarzutów.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Art. 86 u.u.i.ś. stanowi zaś, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy.

Mając na uwadze ww. zarzuty skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa. Prawidłowo ustalił, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor dołączył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz K. wziął pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie można też stwierdzić, aby Sąd pierwszej instancji negował treść art. 86 u.u.i.ś. zgodnie z którą decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy.

Żadnego z tych przepisów nie naruszył ani Sąd pierwszej instancji, ani też orzekający w sprawie organ administracyjny.

Strona skarżąca kasacyjnie w swoich wywodach wskazuje nie tyle na brak wzięcia pod uwagę raportu oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji, co wskazuje na potrzebę merytorycznej kontroli treści decyzji środowiskowej ze sporządzonym raportem o oddziaływaniu na środowisko projektowanej inwestycji. Taki zarzut wprost prowadziłby do ponownej oceny merytorycznej decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G.. Jednak merytoryczna ocena decyzji organu administracyjnego wydanej w postępowaniu zwyczajnym jest w przypadku postępowania nieważnościowego niedopuszczalna.

Powołane w tym zarzucie przepisy nie stanowiły przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Nie jest zasadna kolejna grupa zarzutów skargi kasacyjnej dotycząca naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 62 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1e oraz 1g w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. w związku z art. 134 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że art. 63 ust. 1 pkt 1g u.u.i.ś. nie obowiązywał w dacie wydania decyzji przez Burmistrza K. w dnia [...] października 2013 r. Przepis ten wszedł w życie z dniem [...] stycznia 2017 r. na podstawie art. 1 pkt 28 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936). Tym samym przepis ten nie mógł stanowić podstawy do oceny prawidłowości jego zastosowania w dacie [...] października 2013 r.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 pkt a u.u.i.ś. Zgodnie z tym przepisem w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Nie ma racji strona skarżąca kasacyjnie kwestionując istnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko w dacie wydania decyzji środowiskowej przez Burmistrza K., skoro w aktach sprawy taki raport jest i powołuje się na niego organ wydający decyzję środowiskową. Ponadto trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydając decyzję środowiskową Burmistrz K. miał wiedzę na temat planowanej budowy drugiej elektrowni wiatrowej przez tego samego inwestora wskazując na potrzebę oceny skumulowanego oddziaływania obu elektrowni na środowisko naturalne. Ponadto sporządzony na potrzeby tej sprawy raport oddziaływania na środowisko zawierał ocenę wpływu inwestycji na środowisko oraz warunki życia i zdrowia ludzi. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie raport oddziaływania na środowisko nie zawierał sformułowań wskazujących na niedopuszczalne pogorszenie warunków życia lub zdrowia ludzi lub ujemne oddziaływanie projektowanej lokalizacji na zdrowie lub życie ludzi.

Nie ma również racji strona skarżąca kasacyjnie podnosząc brak oceny skumulowanego oddziaływania obu planowanych przez inwestora małych elektrowni wiatrowych. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania zmierzającego do wydania przez Burmistrza K. decyzji z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G., właściwy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił uwagę na potrzebę dokonania oceny skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z innymi elektrowniami wiatrowymi (w tym nie tylko drugiej elektrowni planowanej przez inwestora) na elementy przyrodnicze i takie wezwanie celem uzupełnienia raportu inwestora o oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowej zostało wystosowane (akta administracyjne sprawy, karta nr 20). Inwestor, w przedłożonym uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko zamieścił wyjaśnienia dotyczące skumulowanego oddziaływania elektrowni istniejących i projektowanych na elementy przyrodnicze (uzupełnienie raportu z [...] czerwca 2013, akta administracyjne sprawy karta nr 30, zawierająca 9 stron tego uzupełnienia). Na tej podstawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] września 2013 r. uzgodnił realizację projektowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Tym samym akta sprawy nie pozwalają na uznanie za zasadną także i tej argumentacji strony skarżącej kasacyjnie wskazującej zarówno na brak oceny skumulowanego oddziaływania projektowanych elektrowni, jak i wyrażony w raporcie o oddziaływaniu na środowisko negatywny wpływ projektowanej inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców.

Kwestia oceny merytorycznej takiego raportu nie może być prowadzona w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1e u.u.i.ś. zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania obejmujące, m.in. ryzyka wystąpienia poważnej awarii przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Przepis ten skierowany jest to organu ustalającego w drodze postanowienia zakres raportu i taki zakres został zawarty w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 15). Ponadto sam raport o oddziaływaniu na środowisko na s. 41 zawiera informację co do ryzyka wystąpienia poważnej awarii planowanej inwestycji. Mając powyższe należy stwierdzić, że także nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. ponieważ wydając w dniu [...] października 2013 r. decyzję Burmistrz K. wziął pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest zasadnym argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, jakoby raport oddziaływana na środowisko pochodził z 2012 r., skoro w aktach sprawy znajduje się raport z marca 2013 r. i na jego podstawie został wydana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2013 r. znak [...] załączniku nr 1 do opinii na stronie 6 znajdują się granice izofon, a przy podanej skali samej mapy możliwe jest ustalenie zasięgu samych izofon. Tym samym także i zarzuty wydania decyzji przez Burmistrza K. w oparciu o raport z 2012 r. zawierający zdaniem strony skarżącej kasacyjnie "niemożliwe do zweryfikowania izofony" nie jest uzasadniony.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji danego przedsięwzięcia i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15, opub. w Lex nr 2270789). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15, opub. w Lex nr 2303258; wyrok NSA z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17, opub. w Lex nr 2684514). Tym samym w szczególności w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie mógł objąć merytoryczną kontrolą decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G.. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny określił zakres swojej kontroli tylko do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 156 K.p.a.

Powołane w tym zarzucie przepisy nie stanowiły przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 82 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2c w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1a, w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w związku art. 134 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Także i w tym przypadku należy stwierdzić, że art. 82 ust. 1 pkt 2c u.u.i.ś. nie obowiązywał w dacie wydania decyzji przez Burmistrza K. w dnia [...] października 2013 r. Przepis ten wszedł w życie z dniem [...] stycznia 2017 r. na podstawie art. 1 pkt 40 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936). Tym samym przepis ten nie mógł stanowić podstawy do oceny prawidłowości jego zastosowania w dacie [...] października 2013 r.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.u.i.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ nakłada obowiązek określonych działań, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wynika z powołanego przepisu obowiązek nałożenia określonych obowiązków ma miejsce wtedy, gdy z oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Strona skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała, jaka treść sporządzonego w tej sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko lub innej oceny wskazywała na potrzebę zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nic takiego nie wynika ani z karty informacyjnej przedsięwzięcia, ani z raportu o oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowej ani też z uzupełnienia tego raportu z [...] czerwca 2013 r. Tym samym zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.u.i.ś. jest niezasadny, a tym bardziej nie doszło do rażącego naruszenia tego przepisu.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w przypadku, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Takie postępowanie poprzedzające wydanie przez Burmistrza K. decyzji z [...] października 2013 r. zostało przeprowadzone i z akt sprawy wynika, że cztery pisma złożyła ta sama osoba (M. R.) zamieszczając krótką informację o niewyrażeniu zgody. Tylko w jednym piśmie z 2 grudnia 2012 r. (przed wszczęciem postepowania z udziałem społeczeństwa) osoba ta wskazała, że powodem nie wyrażenia zgody jest nieprawidłowo wytyczona granica między jego działką a działką I. P.. Kwestia przebiegu granicy między działkami nie miała znaczenia dla wydania decyzji z [...] października 2013 r. Tym samym zostały dochowane wymogi uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i nie został naruszony art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Decyzja Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G., zawiera szczegółowo opisany przebieg postępowania z udziałem społeczeństwa, wskazuje na pisma przedkładane przez M. R., udzielone tej stornie wyjaśnienia oraz znaczenie tych uwag w tej sprawie.

Nie można stwierdzić także naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. Powołane w tym zarzucie przepisy nie stanowiły przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazały, aby w tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku odmawiających stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza K. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] miroo środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej elektrowni wiatrowej małej mocy wraz z urządzeniami i instalacjami towarzyszącymi na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G., to nie było podstaw do uznania zaskarżonego wyroku za wadliwego.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu należy podnieść, że zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym taki wniosek zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.