Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr. sąd. Agata Tyll po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie karty parkingowej oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ B. Popowska /-/ M. Dybowski

Wnioskiem z dnia [...] r. J. Ł. zwrócił się o wydanie Mu karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej, do wniosku dołączając m. in. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności

ze wskazaniem, że orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy – do [...] r. Na tej podstawie wydano J. Ł. kartę parkingową z ważnością do [...] r.

Nowy wniosek z dnia [...] r. o wydanie karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej nie został przyjęty, zaś odpowiadając na skargę J. Ł. Prezydent Miasta [...] wskazał, iż ważne orzeczenie o II grupie inwalidztwa

z dnia [...] r. jest wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA,

a nie lekarza orzecznika ZUS czy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, a co za tym idzie nie ma podstaw do wydania Stronie karty parkingowej na podstawie art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 19997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm. – dalej jako: prd). Dodatkowo, organ I instancji wyjaśnił, że osoby posiadające orzeczenia MSWiA wydane po dniu 01.01.1998 r. powinny wystąpić z wnioskiem do Powiatowego Zespołu

do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.

Decyzją z dnia [...] r., [...], Prezydent Miasta

[...] odmówił J. Ł. wydania karty parkingowej, wskazując

m. in., iż posiadane przez Stronę orzeczenia nie stanowią podstawy do wydania karty parkingowej, a, by ją uzyskać, Strona musi uzyskać orzeczenie Powiatowego Zespołu

do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.

Odwołując się od powyższej decyzji Strona wskazała m. in., iż podstawą wydania karty parkingowej powinny być także posiadane przez niego orzeczenia, bowiem

na mocy art. 8 ust. 5 prd winny być one traktowane na równi z orzeczeniami Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Strona dodała, iż organ I instancji nie ma prawa ingerować w Jej prawa nabyte i powołała przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r., nr 123, poz. 776 ze zm. – dalej jako: ustawa

o rehabilitacji). Odwołujący się zarzucił także organowi I instancji brak podania prawidłowej podstawy prawnej w swoim rozstrzygnięciu.

Decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując

m. in., iż przez Stronę nie są spełnione warunki z art. 8 ust. 5 prd, a także, że w sprawie nie ma też zastosowania art. 62 ustawy o rehabilitacji.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29.06.2006 r., sygn. akt IV SA/Po 295/05 uchylono ww. zaskarżoną decyzję SKO tylko ze względów formalnych – ze względu na naruszenie art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa).

Kolejną decyzją SKO - z dnia [...] r., [...] ponownie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji powtarzając argumenty ze swojej wcześniejszej decyzji jak i decyzji organu I instancji.

Wnosząc skargę na tę drugą decyzję SKO, J. Ł. zażądał jej uchylenia jak i uchylenia decyzji organu I instancji, wskazując, podobnie jak w swoim odwołaniu, na rażące naruszenie art. 8 ust. 5 prd i błędną wykładnię art. 62. ustawy o rehabilitacji.

Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację i dodatkowo podkreśliło, iż orzeczenie

o niepełnosprawności Skarżącego było wydane na czas określony,

a niepełnosprawność Skarżącego miała charakter czasowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna

1. Kontrola Sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153,

poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270

ze zm. – dalej jako: ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego

i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących

w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organy administracji, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały do niego przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły nadto prawa procesowego.

2. W niniejszej sprawie strony odmiennie interpretują odnośne przepisy

i przypisują różne znaczenie przedłożonym przez Skarżącego orzeczeniom.

W obu kwestiach Sąd podziela poglądy organów.

Stan prawny w niniejszej sprawie tworzą przede wszystkim art. 8 ust. 5 prd

oraz art. 62 ustawy o rehabilitacji. W myśl art. 8 ust. 5 prd, warunkiem wydania karty parkingowej jest posiadanie ważnego, wydanego przez zespół do spraw orzekania

o stopniu niepełnosprawności orzeczenia lub orzeczenia wydanego przez organy rentowe, równoważnego na mocy przepisów szczególnych. Już w tym miejscu Sąd

za wskazane uważa podkreślenie tego, że cytowany art. 8 ust. 5 jako warunek wydania karty wymienia określone orzeczenie, a nie fakt niepełnosprawności. Natomiast zgodnie

z art. 62 ustawy o rehabilitacji - osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy (01.01.1998 r.) zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie straciło mocy. Z kolei ten przepis stanowi o statusie osób niepełnosprawnych i grupach inwalidztwa. Oba przepisy normują więc inne kategorie. Już dotychczasowe ustalenia wskazują na podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie art. 8 ust. 5 prd. Pozostaje rozpatrzeć, które z przedstawionych przez Skarżącego orzeczeń może być podstawą wydania karty parkingowej.

W dokumentacji sprawy znajdują się cztery orzeczenia, powoływane

przez strony jako mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia:

1/ orzeczenie Woj. Komisji Lekarskiej WUSW w [...] o zdolności do służby

w formie Zawiadomienia Nr [...] z dnia [...] r., ze wskazaniem, iż uznano Skarżącego za inwalidę i zaliczono do III grupy i że inwalidztwo jest czasowe;

2/ orzeczenie Woj. Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] r.

o zdolności do służby, ze wskazaniem, iż uznano Skarżącego za inwalidę i zaliczono

do II grupy i że inwalidztwo jest czasowe.

3/ orzeczenie Woj. Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] r.

o zdolności do służby, ze wskazaniem, iż uznano skarżącego za inwalidę i zaliczono

do II grupy i że inwalidztwo jest trwałe.

4/ orzeczenie Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem,

że orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy - ważne

do [...] r. - na jego podstawie wydano kartę parkingową z ważnością

do [...] r.

Jak z powyższego wynika, tylko orzeczenie wskazane w pkt 4/ jest wydane

przez Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, a więc jako takie

w świetle art. 8 ust. 5 prd mogłoby być brane pod uwagę, gdyby w dniu podejmowania decyzji było aktualne.

Pozostaje rozważenie trzech pozostałych orzeczeń branżowych w kontekście możliwości zastosowania art. 62 ustawy o rehabilitacji, za czym opowiada się Skarżący. Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie są to "orzeczenia wydane

przez organy rentowe", o jakich mowa w ww. przepisie i w art. 5 ustawy o rehabilitacji. Nadto, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącego, dobitnie podnoszonym

w odwołaniu i skardze, że jego inwalidztwo ma charakter trwały (wskazuje na to tylko orzeczenie z dnia [...] r., a wcześniejsze ani późniejsze już nie). Tym samym

nie można się zgodzić z twierdzeniem, że prawa do karty parkingowej nabył

na podstawie orzeczenia z [...]r. (jawi się pytanie: a dlaczego nie na podstawie orzeczenia z [...] r. ?), a orzeczenie z [...] r. ma tylko charakter deklaratoryjny,

w przeciwieństwie do orzeczenia z [...] r., które ma charakter konstytutywny (Sąd

nie widzi podstaw do takiego rozróżnienia charakteru prawnego obu orzeczeń). Zdaniem Sądu, Skarżący "wybiera" z poszczególnych dowodów określone ich cechy

i w ten sposób zestawia argumentację, która ma potwierdzić Jego tezę. Sąd nie może zaakceptować efektu takiego rozumowania. Powracając do treści art. 62 ustawy

o rehabilitacji, należy powtórzyć wcześniejszą uwagę, że w tym przepisie mowa o statusie osób niepełnosprawnych, wynikającym z orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, nie ma zaś mowy o znaczeniu orzeczeń w kontekście wymogów ustawy prd. Dodać można, że art. 5a ustawy o rehabilitacji przewidywał wręcz - dla osób posiadających ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów - możliwość wystąpienia do Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności

z wnioskiem o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Należy przypomnieć, że z takiej możliwości Skarżący skorzystał, otrzymując orzeczenie Zespołu do Spraw Orzekania

o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] r.

Podsumowując, Skarżący swoje stanowisko w sprawie wywodzi ze statusu inwalidy, pomniejszając wagę ustawowego warunku wydania karty, jakim jest ważne orzeczenie wydane przez zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności

lub orzeczenie wydane przez organy rentowe równoważne na mocy przepisów szczególnych. Brak wymaganego orzeczenia każe uznać, że nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 8 ust. 5 prd, stąd - zdaniem Sądu - organy podjęły prawidłowe decyzje. Na podkreślenie zasługuje to, że organ II instancji wyczerpująco

i w jasny sposób, zgodnie wymogami art. 107 § 3 kpa, uzasadnił swoją decyzję.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł

jak w sentencji.

/-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz

AT