Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Anna Wesołowska Protokolant referent – stażysta Katarzyna Matecka - Caban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z [...] lutego 1987 r. nr [...], którą odmówiono przyznania M. N. prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul.[...], nr hip.[...].

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

M. N. (następca prawny byłej właścicielki – S. S., od której przedmiotową nieruchomość nabyła aktem notarialnym z [...] września 1954 r. Rep.[...], wnioskiem z 23 września 1986 r. wystąpiła o "przywrócenie prawa wieczystej dzierżawy gruntu i o zwrot zbudowanego na nim domu, tj. całej nieruchomości w [...] przy ul. [...] (...)", na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99), powoływanej dalej jako "ustawa wywłaszczeniowa".

Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] decyzją z [...] lutego 1987 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie nie został złożony wniosek w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), powoływanego dalej jako "dekret", a zatem wszystkie zabudowania na gruncie przeszły na rzecz Skarbu Państwa. W sprawie ustalono ponadto, że budynek mieszkalny przy ul. [...] składa się z [...] lokali i [...] izb. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej, o zwrot budynku mieszkalnego i przyznanie prawa użytkowania wieczystego do działki mogą ubiegać się poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, których liczba izb nie przekracza 20. W tej sytuacji złożony wniosek należało rozpatrzyć odmownie.

E. G. (następca prawny M. N.) w dniu 30 kwietnia 2009 r. (data prezentaty organu) wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 1987 r. podnosząc, że byli właściciele wystąpili w dniu 17 czerwca 1949 r. z wnioskiem o przyznanie im prawa własności czasowej w trybie dekretu. Wniosek zarejestrowano pod nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 1987 r. Organ w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu istnienia wniosku dekretowego i wskazał, że z informacji uzyskanej z [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w piśmie z 26 października 2010 r. wynika, że w rejestrze wniosków dekretowych brak jest zapisu dotyczącego złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Dokumentu takiego brak jest również w aktach własnościowych nieruchomości. Także w znajdującym się w aktach piśmie Prezydium Rady Narodowej z [...] lipca 1965 r. skierowanym do Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Nieruchomościami stwierdzono, że wniosku takiego nie złożono. Organ zauważył dalej, że z art. 89 ustawy wywłaszczeniowej wynika, że warunkiem ustanowienia w jego trybie prawa użytkowania wieczystego jest łączne spełnienie następujących przesłanek: grunt musi być objęty działaniem dekretu, dotychczasowy właściciel (czy jego następcy prawni) nie uzyskał i nie może uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 dekretu, wniosek w tym przedmiocie musi zostać złożony w okresie pomiędzy 1 sierpnia 1985 r. a 31 grudnia 1988 r., zaś nieruchomość w dniu 21 listopada 1945 r. winna być zabudowana budynkiem określonym w art. 89 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej (m.in. w którym liczba izb nie przekracza 20). Organ zauważył dalej, że ze znajdującej się w aktach notatki służbowej z [...] listopada 1986 r., sporządzonej po przeprowadzeniu wizji w terenie przez pracownika Urzędu Dzielnicy [...] wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek wielolokalowy ([...] lokali i [...] izb), a z rejestracji nieruchomości przy ul. [...] sporządzonej przez Zarząd Miejski w [...] Resort Techniczno-Budowlany sporządzonej w dniu [...] listopada 1948 r. wynika, że na nieruchomości znajdowały się budynki: budynek [...], [...] i [...]. Budynek frontowy oraz lewa oficyna stanowiły budynki mieszkalne, natomiast prawa oficyna przeznaczona była na [...]. Budynki te były użytkowane w całości i nie wykonywano w nich żadnych robót polegających na odbudowie całości lub części budynku, nadbudowie, dobudowie, przebudowie, czy dokończeniu robót rozpoczętych [...]. Ponieważ w budynku posadowionym przy ul. [...] nie dokonywano żadnych prac od czasu rejestracji nieruchomości, przyjąć należało, że w dacie 21 listopada 1945 r., tj. w dniu wejścia w życie dekretu, nie była ona zabudowana domem jednorodzinnym, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a zatem nie spełniała przesłanek z art. 89 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej. W tej sytuacji nie sposób kontrolowanej decyzji zarzucić rażącego naruszenia ww. przepisu. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie mają również zastosowania pozostałe punkty z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a." W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 1987 r.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją wystąpił M. G. (następca prawny E. G.), zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, niewłaściwą ocenę dowodów, zwłaszcza nieuwzględnienie oświadczenia o złożeniu wniosku dekretowego złożonego przez byłą właścicielkę nieruchomości, zawartego w akcie notarialnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2016 r. Organ podzielił stanowisko, że choć wniosek M. N. z 1986 r. złożony został w terminie, o którym mowa w art. 89 ustawy wywłaszczeniowej, to jednak nie spełniał pozostałych warunków do ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego, bowiem grunt przy ul. [...] nie jest i nie był zabudowany domem jednorodzinnym, małym domem mieszkalnym ani innym budynkiem wymienionym w tej ustawie. Na nieruchomości znajduje się bowiem budynek wielomieszkaniowy, w którym jest 29 izb. W kwestii tej przeprowadzono postępowanie dowodowe, którego wynik znalazł odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Akta sprawy nie zawierają przy tym żadnych dokumentów świadczących o przebudowie budynku, jak również nie kwestionuje tej okoliczności wnioskodawca. W tej sytuacji złożony wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Z akt wynika, że również na datę wejścia w życie dekretu kamienica przy ul. [...] zawierała 29 izb, zaś w okresie powojennym nie dokonywano w niej przeróbek, przebudowy, przetrwała wojnę w stanie umożliwiającym użytkowanie (I kategoria zniszczeń, niewymagający napraw – jak zapisano w karcie inwentaryzacyjnej), zatem prawidłowo orzeczono o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości na rzecz następcy prawnego byłej właścicielki.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M. G. wniósł o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie:

1. art. 7 ust. 2 dekretu w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] czerwca 2016 r., mimo że termin do złożenia wniosku dekretowego w przedmiotowej sprawie jest otwarty w związku z nieprzejęciem posiadania nieruchomości;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ nadzoru niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w konsekwencji niezebranie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących objęcia nieruchomości w posiadanie przez Gminę [...], nieustalenie i niewskazanie, na podstawie którego dziennika urzędowego miało dojść do jej przejęcia, ponadto niewskazanie w treści decyzji dowodów na których organ oparł swoje stanowisko;

- brak wnikliwej weryfikacji faktu złożenia wniosku dekretowego, co mogło być podstawą o stwierdzenia nieważności decyzji;

3. § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 6 poz. 43), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 1948 r.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że gmina objęła w posiadanie przedmiotowy grunt, podczas gdy faktycznie do sytuacji takiej nie doszło.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że o prawidłowym i skutecznym objęciu gruntów w posiadanie przez gminę w trybie rozporządzenia z 1948 r. można było mówić wyłącznie wówczas, gdy spełnione były łącznie dwa warunki: ogłoszenie było ważne i skuteczne, a więc pochodziło od Zarządu Miejskiego [...] oraz spełniało warunki przewidziane w § 2 tego rozporządzenia; ogłoszenie to było prawidłowo opublikowane co najmniej w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy. Zakres powierzchni określanych w dostępnych dziennikach urzędowych daje podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość nie została w posiadanie takie objęta, czego organ w żaden sposób nie zweryfikował. Konkludując skarżący zauważył, że skoro grunt ten (położony w lewobrzeżnej części miasta) nie został skutecznie objęty w posiadanie gminy, to tym samym nie otworzył się 6-miesięczny termin na złożenie wniosku dekretowego. W aktach sprawy brak jest przy tym ogłoszeń o objęciu gruntu w posiadanie, co było konieczne w sytuacji, gdy bezskuteczny upływ terminu na złożenie wniosku w trybie art. 7 dekretu był przyczyną odmowy przyznania prawa własności czasowej. Zdaniem skarżącego organy nie ustaliły ponadto w sposób prawidłowy kwestii złożenia takiego wniosku, jaki i nie wyjaśniły, w jaki sposób i na podstawie jakich dokumentów ustaliły powierzchnię nieruchomości oraz liczbę lokali i izb znajdujących się w budynku na niej posadowionym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że niniejsze postępowanie, co zupełnie pomija skarżący, toczyło się na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie takie jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem istnienia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ stwierdza zatem nieważność decyzji albo jej niezgodność z przepisami prawa, a w przypadku braku przesłanek do wydania takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru kontroluje więc prawidłowość samej decyzji administracyjnej, nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych.

Podstawę materialnoprawną decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] lutego 1987 r. były przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a konkretnie jej art. 89 ust. 2. Zgodnie z tym przepisem poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a także domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych, lub ich następcy prawni mogą zgłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie wymienionych gruntów w użytkowanie wieczyste.

Jak wynika z powyższego przepisu, warunkiem ustanowienia we wskazanym trybie użytkowania wieczystego jest spełnienie łącznie czterech przesłanek: grunt objęty musi być działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., dotychczasowy właściciel (jego następcy prawni) nie uzyskał i nie może już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 dekretu; wniosek w tym przedmiocie musi zostać złożony w okresie pomiędzy 1 sierpnia 1985 r. a 31 grudnia 1988 r., zaś nieruchomość w dniu 21 listopada 1945 r. winna być zabudowana budynkiem określonym w ust. 2 art. 89 ustawy wywłaszczeniowej (domem jednorodzinnym, małym domem mieszkalnymi lub domem, w których liczba izb nie przekracza 20).

W rozpoznawanej sprawie podstawą nieuwzględnienia wniosku, było stwierdzenie niespełnienia czwartej z wymienionych wyżej przesłanek warunkujących ustanowienie użytkowania wieczystego, odnoszącej się do liczby izb w budynku znajdującym się na nieruchomości. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czego nie kwestionował ani skarżący, ani też jego poprzednik prawny na żadnym etapie postępowania, budynek na przedmiotowej nieruchomości składa się z 13 lokali i 29 izb, podczas gdy zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej, o zwrot budynku mieszkalnego i przyznanie prawa użytkowania wieczystego do działki mogą ubiegać się poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, których liczba izb nie przekracza 20. Powyższe ustalenia znajdują też odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgormadzonym w sprawie. Ze znajdującej się bowiem w aktach notatki służbowej z 5 listopada 1986 r., sporządzonej po przeprowadzeniu wizji w terenie przez pracownika Urzędu Dzielnicy [...] wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek wielolokalowy (13 lokali i 29 izb), a z rejestracji nieruchomości przy ul. [...] sporządzonej przez Zarząd Miejski w [...] Resort Techniczno-Budowlany sporządzonej w dniu 26 listopada 1948 r. wynika, że na nieruchomości znajdowały się budynki: budynek frontowy 4-kondygnacyjny (wys. 17m), lewa oficyna – czterokondygnacyjna (wys. 17m) i prawa oficyna jednokondygnacyjna. Budynek frontowy oraz lewa oficyna stanowiły budynki mieszkalne, natomiast prawa oficyna przeznaczona była na drukarnię. Budynki te były użytkowane w całości i nie wykonywano w nich żadnych robót polegających na odbudowie całości lub części budynku, nadbudowie, dobudowie, przebudowie, czy dokończeniu robót rozpoczętych przed Powstaniem Warszawskim. Ponieważ w budynku posadowionym przy ul. [...] nie dokonywano żadnych prac od czasu rejestracji nieruchomości, przyjąć należało, że w dacie 21 listopada 1945 r., tj. w dniu wejścia w życie dekretu, nie była ona zabudowana domem jednorodzinnym, małym domem mieszkalnym, czy domem, w których liczba izb nie przekracza 20, a zatem nieruchomość ta nie spełniała przesłanek z art. 89 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej. Z akt wynika, że również na datę wejścia w życie dekretu kamienica przy ul. [...] zawierała 29 izb, zaś w okresie powojennym nie dokonywano w niej przeróbek, przebudowy, przetrwała wojnę w stanie umożliwiającym użytkowanie (I kategoria zniszczeń, niewymagający napraw – jak zapisano w karcie inwentaryzacyjnej).

Kwestią sporną w sprawie jest natomiast spełnienie innej przesłanki z art. 89 ustawy wywłaszczeniowej, a mianowicie objęcia przedmiotowej nieruchomości działaniem dekretu (konkretnie objęcia jej w posiadanie przez gminę [...]), jak również kwestia ewentualnego złożenia wniosku dekretowego. Skarżący raz podnosi bowiem, że wniosek dekretowy został złożony, jednak organ nie podjął niezbędnych działań zmierzających do jego odnalezienia, z drugiej zaś strony twierdzi (który to zarzut pojawił się dopiero w skardze skierowanej do Sądu), że odnośnie do przedmiotowej nieruchomości nie otworzył się termin do złożenia takiego wniosku, bowiem nie nastąpiło jej skuteczne objęcie w posiadanie przez gminę.

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

Sąd podzielił stanowisko organów, że w niniejszej sprawie nie zgłoszono wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, gdyż znajduje to potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym. W aktach własnościowych nie ma wniosku dekretowego i brak jest jakiejkolwiek wzmianki by taki wniosek został zgłoszony. Wniosek taki nie figuruje również w rejestrze wpływu wniosków dekretowych (por. informacja z Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] października 2010 r. nr [...]). Choć w akcie notarialnym z 7 września 1954 r., którym M. N. nabyła przedmiotową nieruchomość od S. S. wskazano, że wniosek taki złożony został w dniu 17 czerwca 1949 r. i zarejestrowany pod nr [...], to jednak do akt sprawy dołączono wniosek zarejestrowany pod tym numerem wraz z wyciągiem z rejestru wniosków i nie dotyczy on przedmiotowej nieruchomości. O niezłożeniu wniosku świadczy także treść pisma Prezydium Rady Narodowej z 28 lipca 1965 r. skierowanego do Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Nieruchomościami, w którym stwierdzono, że wniosku takiego nie złożono. Powyższe potwierdza, że w niniejszej sprawie wniosek o ustanowienie własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) w trybie art. 7 dekretu nie został złożony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie otworzył się termin do złożenia wniosku w trybie art. 7 dekretu wskazać należy, że (jak zauważył sam skarżący), od dnia 10 lutego 1948 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia z 1948 r., na podstawie którego z dniem 25 listopada 1848 r. Gmina [...] objęła w posiadanie wszystkie grunty znajdujące się na obszarze objętym działaniem dekretu, nie objęte dotychczas na podstawie rozporządzenia z 1946 r. Przepisy nowego rozporządzenia znacznie uprościły procedurę obejmowania gruntów gminy stanowiąc, że obejmowanie w posiadanie przez gminę [...] gruntów na obszarze tej gminy, nie objętych dotychczas w posiadanie na podstawie rozporządzenia z 7 kwietnia 1946 r. następuje w drodze ogłoszenia Zarządu Miejskiego [...], podanym do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego i w jednym z poczytnych pism codziennych, wydanych w Warszawie oraz przez rozplakatowanie (§ 1 rozporządzenia). Przepis § 3 rozporządzenia wprowadzał zasadę, w myśl której, grunt uważano za objęty w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie. W oparciu o nowe rozporządzenie wydano ogłoszenia opublikowane w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...]: nr 27 z 25 listopada 1948 r., które w pkt I obejmowało całą [...]; nr 5 z 11 kwietnia 1949 r., które objęło grunty położone na obszarze ograniczonym wschodnim brzegiem [...] oraz południową, wschodnią i północną granicą miasta, a które nie zostały dotychczas objęte przez Gminę. Zatem w stosunku do przedmiotowej nieruchomości najpóźniej w dniu 11 kwietnia 1949 r. gmina [...] weszła w posiadanie spornej nieruchomości. Od tego więc momentu powinien być liczony 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Termin do złożenia wniosku dekretowego upływał zatem w 1949 r. Jak już wskazano jednak powyżej, w niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że wniosek dekretowy nie został złożony.

Niezrozumiałym przy tym zarzut skarżącego, że w aktach sprawy brak jest ogłoszeń o objęciu gruntu w posiadanie, co było konieczne w sytuacji, gdy bezskuteczny upływ terminu na złożenie wniosku w trybie art. 7 dekretu był przyczyną odmowy przyznania prawa własności czasowej. Jak już wskazano powyżej i jak wprost wynika z uzasadnienia kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z [...] lutego 1987 r. przyczyną odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości była liczba znajdujących się w niej izb (a zatem niespełnienie warunku bycia właścicielem działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, których liczba izb nie przekracza 20), nie zaś złożenie wniosku dekretowego po terminie. Zauważyć przy tym należy, że przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 dekretu i przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 89 ustawy wywłaszczeniowej to dwa różne tryby, wymagające spełnienia różnych (odmiennych) przesłanek do wydania decyzji pozytywnej.

Mając na uwadze powyższe rozważania, jak również treść wniosku inicjującego postępowanie zakończone kontrolowaną w trybie nadzoru decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] lutego 1987 r., Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że kontrolowana decyzja zawiera wadę prawną w postaci działania organu bez podstawy prawnej, albowiem jak wskazano powyżej znajduje ona oparcie w przepisach ustawy wywłaszczeniowej. Brak jest też podstaw do stwierdzenia, że przy wydaniu przedmiotowej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu organy nadzoru również prawidłowo uznały, że nie zachodzi żadna z pozostałych przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja ta została wydana przez właściwy organ, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną i nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi zatem do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazuje na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły przy tym stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.