Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]

o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., uzupełnionym następnie na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] lipca 2020 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji wskazując, że uprawnienia do kierowania pojazdami są mu niezbędne do wykonywania pracy na stanowisku pracownika administracyjno-biurowego w firmie G., a także trenera personalnego w klubie U. Skarżący podkreślił, że bez posiadanych uprawnień nie będzie miał możliwości dojeżdżania do pracy z miejsca zamieszkania, tj. z miejscowości [...] do biura, a także nie będzie mógł wykonywać pracy w terenie, gdzie pokazuje nieruchomości, które są wystawione na sprzedaż. Wskazał też, że gdy straci pracę nie będzie mógł utrzymać swojej rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynika, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest co do zasady akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie, w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012r., sygn. akt II OZ 138/12). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji należy – zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo – do "tej samej sprawy", a zatem dopuszczalne było złożenie wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

W ocenie Sądu wniosek ten jednak nie zasługiwał na uwzględnienie.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Innymi słowy, trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 341/18). Obowiązek wykazania zaistnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek uzasadniających pozytywne załatwienie wniosku ciąży na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko wskazujące na brak podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie związane z potwierdzeniem braku przeciwwskazań do uczestnictwa w ruchu drogowym. Poddanie się badaniu nie pociąga za sobą jakichkolwiek trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie powoduje ani istotnej, ani trwałej zmiany rzeczywistości (por. postanowienia NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., I OZ 8/17). Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r., I OZ 771/16; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2015 r., I OZ 85/15).

Celem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie kontrola stanu zdrowia skarżącego pod kątem ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego prowadzenia pojazdów, a nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniom lekarskim ma wyłącznie na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów, ponieważ nie jest to decyzja pozbawiająca skarżącego uprawnień, a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.