I SA/Go 8/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-04-10	
Data wpływu	2024-01-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.	
Sędziowie	Alina Rzepecka
Damian Bronowicki /przewodniczący/
Dariusz Skupień /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Podatek od towarów i usług	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1221; art. 15 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowych Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj, sierpień, październik i listopad 2018 roku 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 4.845 (cztery tysiące osiemset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ i instancji) określającą skarżącemu W.S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj, sierpień, październik i listopad 2018 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Organ I instancji wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe

w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, maj, sierpień, październik i listopad 2018 r. Ustalono, że za okres objęty postępowaniem podatkowym nie zgłosił on prowadzenia działalności gospodarczej oraz nie był zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług. Organ I instancji ustalił, że w ww. okresie skarżący dokonał sprzedaży ośmiu niezabudowanych działek gruntu stanowiących tereny budowlane na łączną kwotę 218.900 zł tj.:

• [...].01.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 20.325,20 zł, podatek należny 4.674,80 zł,

• [...].02.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 20.325,20 zł, podatek należny 4.674,80 zł,

• [...].05.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 26.422,77 zł, podatek należny 6.077,23 zł,

• [...].08.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 22.764,23 zł, podatek należny 5.235,77 zł,

• [...].08.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 15.853,66 zł, podatek należny 3.646,34 zł,

• [...].10.2018 r. działki budowlanej nr [...] wartość netto 24.308,94 zł, podatek należny 5.591,06 zł,

• [...].11.2018 r. działki budowlanej nr [...] oraz nr [...], wartość netto 47.968,48 zł, podatek należny 11.032,52 zł. Nadto ustalono, że od marca 2014 r. do lipca 2016 r. dokonał sprzedaży ośmiu działek: od stycznia 2019 r. do marca 2021 r. dwunastu działek na łączną kwotę 389.400 zł. Ustalono też, że w latach 2014 - 2016 oraz 2018 - 2021 otrzymał płatności obszarowe i płatności ONW z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w 2014 r. wysokości: 7.901,56zł; w 2015 r. w wysokości 8.801,15zł;

w 2016 r. w wysokości 14.596,79 zł; w 2018 r. w wysokości 9.990,16 zł; w 2019 r. wysokości 9.067,77 zł; w 2020 r. w wysokości 10.262,98 zł; w 2021 w wysokości 9.443,24 zł). Organ I instancji stwierdził, że dokonując w ww. okresie sprzedaży działek budowlanych skarżący działał jako podatnik podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i tym samym te transakcje sprzedaży mieszczą się w kategorii działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Organ I instancji uznał, że sprzedaż ta nie była dokonywana w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, o czym świadczą okoliczności, które wymienił na stronach 28 – 29 decyzji z [...] lipca 2023 r, którą określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, organ II instancji decyzją z dnia

[...] listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że do prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, należy uwzględnić wskazówki wynikające z orzecznictwa TSUE,

a w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku z 15.09.2011 r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10. Ponadto przywołując orzecznictwo NSA wskazał na te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym.

Przy czym zauważył, że na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał,

że skarżący dokonując sprzedaży działek budowalnych na rzecz K.K.

i K.K.1, M.O. i J.O., M.M. i P. J-M, D.R. i A.R., D.O. i O. O., P.T., T.T., działał jako podatnik podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT) i tym samym te transakcje sprzedaży mieszczą się w kategorii działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wskazał, że na podstawie decyzji ostatecznej nr [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz skarżącego dla inwestycji polegające na budowie 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr ewidencyjny [...] w [...], gmina [...]. Organ wskazał, że w toku tego postępowania skarżący oświadczał, że planowana na ww. 22 działkach inwestycja przewiduje budowę 22 budynków mieszkalnych z niezbędną infrastrukturą tj. budowa po jednym budynku mieszkalnym na każdej z 22 projektowanych działek pod zabudowę i drogę wewnętrzną. W wyjaśnieniach z [...] lutego 2013 r. określił również szczegółowo istotne elementy każdego z budynku w planowanej inwestycji, dotyczące elewacji budynków, powierzchni zabudowy każdej z działek, gabarytów projektowanych budynków mieszkalnych, zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną, odprowadzania ścieków, wywozu odpadów, oraz budowli: studni, przydomowej oczyszczalni ścieków, posadowienia pompy ciepła, osłony ażurowej śmietnikowej. Dalej wskazał, że Burmistrz [...] [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...]

o powierzchni 9,1085 ha położonej w obrębie [...], [...], gmina [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Zgodnie z treścią tej decyzji, celem podziału jest wydzielenie nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...] do przeniesienia prawa własności. Po podziale działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], powstała również działka oznaczona numerem [...] o powierzchni 6,4063 ha. Działka nr [...] wydzielona jest pod drogę wewnętrzną, a Burmistrz [...] ustanowił służebność drogi koniecznej polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez działkę oznaczoną nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działek oznaczonych nr [...]. Organ ustalił, że od 1993 r. do 2007 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą, jako wspólnik spółki cywilnej. Z posiadanych przez organ informacji nie wynika, aby w latach 2008 - 2022 uzyskiwał podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychody z umów o pracę i innych umów,

jak również aby zgłaszał prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Nie uzyskiwał także dochodów zwolnionych z podatku dochodowego od osób fizycznych, za wyjątkiem dopłat z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wobec strony nie zostały wydane interpretacje indywidulane dotyczące sprzedaży działek, a w rejestrze RWDW brak jest opublikowanych wiążących informacji stawkowych wobec skarżącego. Za niezasadny uznano zarzut, że skarżący nie sprzedawał gruntów stanowiących tereny budowlane tj. gruntów przeznaczonych pod zabudowę. Zauważył, że ze znajdujących się w aktach sprawy warunkowych umów sprzedaży, w postaci aktów notarialnych, wynika, że dla sprzedawanych

w poszczególnych miesiącach 2018 r. działek gmina nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. akt notarialny Repertorium A numer [...] akta organu I instancji, k. 50-52), a przy podpisywaniu warunkowych umów sprzedaży przedłożono odpis ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z [...] maja 2023 r., nr [...]. Zatem działki po podziale, w momencie ich sprzedaży w 2018 r., nadal były gruntami przeznaczonymi pod zabudowę. Pomimo podziału działki nr [...]

na mniejsze działki - teren ten ma charakter budowlany, o czym przesądziła decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Ponadto zauważano, że organ ustalił, iż skarżący dokonał sprzedaży niezabudowanych działek gruntu w latach 2014 – 2016, 2019 – 2021. Do protokołu przesłuchania, w charakterze strony z [...] października 2022 r., przeprowadzonego

w postępowaniu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. (akta organu I instancji, k. 148-152) zeznał, że w latach 2012-2018 nie pracował - zajmował się rodziną. Decyzję o sprzedaży działek podjął z obawy, że będzie potrzebował pieniędzy na działania związane ze swoim zdrowiem. Zeznał, że środki ze sprzedaży działek nie były wykorzystywane na dalsze inwestycje. W jego ocenie nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży działek. Ze złożonych do protokołu z [...] października 2022 r. zeznań wynika, że biuro nieruchomości nie było zaangażowane w czynnościach sprzedaży działek, skarżący nie utwardził działki dojazdowej, sprzedawane działki nie były uzbrojone, nie składał wniosków do firm energetycznych, gazowych, wodno-kanalizacyjnych, dla działek nie zostały wykonane przyłącza: gazowe, energetyczne, wodne, odprowadzające ścieki. Zeznał, że nie oferował kupującym wykonywania prac ziemnych, porządkowych lub innych budowlanych na sprzedawanych działkach. Wskazano, że na okoliczność, że w momencie sprzedaży działki budowlane

nr [...] nie były "uzbrojone" oraz, że nie proponował kupującym wykonania prac na działkach wskazują nabywcy działek w pisemnych wyjaśnieniach, tj.: K.K. i K.K.

(akta organu I instancji, k. 133), J.O. i M.O. (k. 227), M.M. i P. J-M (k. 139-143), D.O. (k. 135) i O.O. (k. 136), D.R. (k. 144146) i A.R. (203-205), P.T., T.T. Zdaniem organu odwoławczego, postawa skarżącego w sprawie nie była bierna. Nie można pomijać okoliczności, że od niekorzystnych dwóch decyzji Burmistrza [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy na rzecz

dla inwestycji polegającej na budowie 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr [...], skarżący złożył odwołania. Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji wystąpił [...] stycznia 2012 r., a decyzja ostateczna Burmistrza [...] o warunkach zabudowy nr [...] została wydana [...] maja 2013 r. Aktywnie podejmował działania (składał do organu wyjaśnienia, odwołania przez ustanowionego przez pełnomocnika) w celu otrzymania decyzji o ustaleniu przez Burmistrza na rzecz wnioskowanych warunków zabudowy. Ponadto, po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy z [...] maja 2013 r., podjął w krótkim czasie działania zmierzające do podziału działki na mniejsze działki, na co wskazuje pismo geodety R.P. z [...] maja 2013 r. do Burmistrza [...] w treści, którego podano: "Na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] (...) wnoszę o podział nieruchomości (...) [...]" (akta organu I instancji, k. 213). R.P. z Biura Usług Geodezyjnych nie został wskazany, jako adresat decyzja Burmistrza [...] z

[...] .05.2013 r., nr [...]. Zatem to skarżący skontaktował się z R.P. w celu sporządzenia ww. wniosku. Odstęp czasowy pomiędzy wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a sporządzonym przez R.P. ww. wnioskiem przemawia za przyjęciem, iż przy załatwianiu ww. formalności nie wykazywał postawy biernej. Nadto jak wynika z zeznań R.P., skarżący nie udzielił mu pełnomocnictwa do dokonywania wszystkich czynności w imieniu, ale aktywnie uczestniczył w tym procesie podpisując wnioski, doglądając prac w terenie związanych z oznaczaniem geodezyjnym wydzielonych działek budowlanych, co potwierdzają zeznania R.P. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka z [...].11.2022 r. W prowadzonej działalności skarżący ponosił koszty zleconych R.P. usług geodezyjnych. Zauważył, że organ I instancji prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący podejmował działania marketingowe, adekwatne

do rozmiarów prowadzonej działalności, eksponując działki budowlane do sprzedaży. Ofertę handlową kierował tak do nabywców na rynku lokalnym poprzez

jej eksponowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w tej społeczności, zamieszczając ogłoszenia w prasie lokalnej w wydaniach tradycyjnych, papierowych jak

i do szerokiego kręgu nabywców. W tym ostatnim przypadku do działań promocyjnych wybrał internetowy serwis ogłoszeniowy [...]. Wskazano, że organ I instancji wezwał kontrahentów do złożenia wyjaśnień, dotyczących nabycia przez nich gruntów oferowanych do sprzedaży. W treści wyjaśnień kontrahenci tj. D.O. i O.O.; P. J-M i M.M., T.T., P.T., K.T., K.K. potwierdzili, że kontaktowali się bezpośrednio ze skarżącym. Zwrócił uwagę, że Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] poinformował, że w tygodniku o nazwie "T.K." pojawiało się ogłoszenie sprzedaży działek o następującej treści: "[...]". Uzyskane informacje potwierdził redaktor Naczelny T.K. w piśmie z [...] grudnia 2022 r. Powyższe świadczy o tym, że skarżący aktywnie, jako profesjonalny handlowiec, w prowadzonej działalności gospodarczej, podejmował działania marketingowe oraz był dyspozycyjny do oferowania klientom sprzedawanego w ramach działalności towaru w postaci niezabudowanych działek gruntu, stanowiących tereny budowlane. Wskazanie w ogłoszeniach na atrakcyjną lokalizację, warunki zabudowy, prąd, wielkość działki, cenę, numer telefonu do kontaktu, umieszczenie zdjęcia okolicy i mapki świadczy o tym, że podejmował, jako profesjonalny handlowiec, działania w celu sprzedaży działek po jak najkorzystniejszej cenie. Podkreślono, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "Zestawienia dochodów podatnika za lata: 2000-2022", sprzedaż działek w latach 2014 – 2021, była dla skarżącego jedynym źródłem dochodu. Lektura i analiza zeznań złożonych do protokołu [...] października 2022 r. wskazuje, że skarżący podejmował przemyślane i zaplanowane działania

w prowadzonej działalności gospodarczej obejmującej działalność handlową, sprzedaż gruntów, działek budowlanych. Zgromadzony materiał dowodowy uprawnia – zdaniem organu - do wnioskowania, że jako drobny przedsiębiorca dobrze znał się na prowadzeniu takiej właśnie działalności gospodarczej, postępował i nadal postępuje w sprawdzony sposób. Uzasadnioną ocenę, że prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami gruntowymi dopełnia i wzmacnia fakt, że sprzedaż działek gruntu miała dla strony charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności)

i zorganizowany. Za przyjęciem, że skarżący dokonał sprzedaży działek budowlanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym świadczą następujące okoliczności (oceniane łącznie):

- od 2014 do 2021 r. sprzedawał działki tj. 28 działek za łączna kwotę 737.300 zł.

W ww. okresie nie zarejestrował działalności gospodarczej. Nie były przeprowadzone wobec skarżącego kontrole podatkowe, czy postępowania podatkowe w podatku

od towarów i usług i podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 20132017

i 2019-2021, o czym poinformował organ I instancji w piśmie z [...] października 2023 r. Jednak okoliczność sprzedaży niezabudowanych działek gruntu w okresie od 2014 r. do 2021 r. wskazuje na ciągłość tych transakcji. Skarżący zeznał [...] października 2022 r., że nadal oferuje działki do sprzedaży, postępując w ten sam sprawdzony sposób, co wskazuje, że działania przy sprzedaży działek charakteryzują się powtarzalność podejmowanych czynności. Na przestrzeni lat dokonywał podobnych transakcji sprzedaży niezabudowanych działek gruntu. Świadczy to

o zorganizowanym charakterze działalności;

- sprzedaż działek była dla skarżącego jedynym zajęciem zawodowym i jedynym źródłem dochodów wiatach 2014-2021, co wskazuje, że w 2018 r. prowadził samodzielnie działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami gruntowymi i podejmował w tej działalności gospodarczej czynności polegające na wykorzystywaniu towarów - niezabudowanych działek gruntu w sposób ciągły dla celów zarobkowych;

- od początku i konsekwentnie wnioskował o warunki zabudowy - decyzje odmowne w tym zakresie ustanowiony pełnomocnik dwukrotnie zaskarżał do organu drugiej instancji; skarżący także wystąpił o decyzję o podział działki na mniejsze działki. Postawa skarżącego przy załatwianiu ww. formalności nie była bierna, co zostało wykazane w uzasadnieniu tej decyzji. Powyższe wskazuje na zorganizowany charakter prowadzonej przez skarżącego działalności, w której podejmował aktywne działania, jako profesjonalny handlowiec, zmierzające do sprzedaży działek budowalnych po jak najkorzystniejszej cenie. Zeznał [...] października 2022 r., że: "Nie można podzielić ziemi w sposób korzystny dla klienta bez decyzji o warunkach zabudowy";

- korzystał z usług pełnomocnika radcy prawnego w zakresie profesjonalnej obsługi prawnej oraz z usług zawodowego geodety. Ponosił koszty niezbędne

do prowadzenia działalności gospodarczej, sprzedaży gruntów, działek budowlanych w postaci wynagrodzenia geodecie i profesjonalnemu pełnomocnikowi, opłat administracyjnych;

- kierował ofertę handlową do szerokiego kręgu odbiorców zamieszczając w 2018 r. ogłoszenia w lokalnej prasie oraz na portalu [...], w których wskazywał na atrakcyjną lokalizację, warunki zabudowy, prąd, wielkość działki, cenę, numer telefonu

do kontaktu, umieszczał zdjęcia okolicy i mapki, co wskazuje na podejmowane aktywne działania marketingowe w prowadzonej dzielności gospodarczej oraz zorganizowany charakter działalności w zakresie handlu nieruchomościami gruntowymi;

- był w pełni dyspozycyjny do kontaktu telefonicznego, do oferowania

i eksponowania na miejscu położenia nieruchomości (towaru) do sprzedaży,

co wskazuje na zaangażowanie, jako profesjonalnego handlowca, w prowadzoną zorganizowaną działalność gospodarczą;

- nie "uzbroił" działek przed sprzedażą, ale nie podważa to uzasadnionej w tym rozstrzygnięciu oceny, że prowadził działalność gospodarczą handlową działkami budowlanymi. Może to wskazywać, że podjął kalkulację dotyczącą kosztów takiego przedsięwzięcia oraz ryzyka związanego z oceną działań na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako działalności gospodarczej. Należy mieć na uwadze, że wcześniej

do 2007 r. prowadził działalność gospodarczą, jako wspólnik spółki cywilnej, dlatego posiadał wiedzę odnośnie zachowań, którym można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej;

- mógł model biznesowy swojej działalności gospodarczej oprzeć na sprzedaży niezabudowanych działek gruntu (terenów budowlanych) "nieuzbrojonych", kalkulując przy tym nakłady, jakie musiałby ponieść przy "uzbrojeniu" terenu do oczekiwanego zysku ze sprzedaży towaru. Na zakup nieruchomości nr [...] wydał 31.110 zł,

a wartość uzyskana ze sprzedaży w latach 2014-2021 wydzielonych 28 działek wyniosła 737.300 zł. W skardze na ww. rozstrzygnięcie, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:

1/ art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art, 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że dokonana przez skarżącego w ramach zarządu majątkiem prywatnym w styczniu, lutym, maju, sierpniu, październiku i listopadzie 2018 roku sprzedaż niezabudowanych działek gruntu - stanowi odpłatną dostawę towarów w ramach działalności gospodarczej podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a skarżący powinien być uznany za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, jak również zgromadzony w trakcie postępowania podatkowego materiał dowodowy wskazują, iż sprzedać nastąpiła w ramach zwykłego, racjonalnego zarządu majątkiem prywatnym i nie podlega opodatkowaniem podatkiem VAT,

2/ art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie z uwagi na nieuzasadnione przyjęcie, że działania skarżącego miały charakter zorganizowany, albowiem wymagały podejmowania szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności (za które organ podatkowy

II instancji uznał wyłącznie podział nieruchomości, wystąpienie o warunki zabudowy, "działania marketingowe" i "dyspozycyjność w oferowaniu kupujący towaru), powtarzalny, trwały, planowany, ciągły oraz nastawiony na osiągnięcie zysku,

a skarżący uczynił sobie z obrotu nieruchomościami źródło dochodu, co wypełnia znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w w/w przepisie, podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, jak również zgromadzony w trakcie postępowania podatkowego materiał dowodowy wskazują, iż sprzedaż nastąpiła w ramach zwykłego, racjonalnego zarządu majątkiem prywatnym i nie podlega opodatkowaniem podatkiem VAT,

3/ art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że dokonywana przez skarżącego sprzedaż majątku prywatnego powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT, a skarżący powinien być uznany za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu w/w przepisu,

4/ art. 15 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie,

że sprzedaż działek dokonaną przez skarżącego należy uznać za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust 1, dokonywaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sytuacji, gdy sprzedaż stanowiła racjonalne i zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym oraz nie nosi cech aktywności wykonywanej zawodowo,

w sposób zorganizowany, ciągły i dla celów zarobkowych; skarżący w ramach sprzedaży nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami poprzez angażowanie środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców, wobec czego dokonana sprzedaż nie podlega opodatkowaniem od towarów i usług, a skarżący nie może zostać uznany za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, działającą w charakterze podatnika podatku VAT,

5/ art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art 70c o.p. poprzez ustalenie, że z dniem [...] października 2023 r. nastąpiło zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług objętego przedmiotowym postępowaniem w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, podczas gdy postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte (tuż przed upływem 5-łetniego terminu przedawnienia) wyłącznie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sposób naruszający zasady działalności administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, w tym zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) i nie wywołuje skutków materialno-prawnych,

6/ art. 2a o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. i art. 120 o.p. poprzez rozstrzygnięcie przez organy obu instancji niedających się usunąć wątpliwości (przede wszystkim co do treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT) na niekorzyść skarżącego, w zakresie sprzedaży działek przez skarżącego będącego osobą fizyczną, w ramach sprawowania zwykłego i racjonalnego zarządu majątkiem prywatnym, w sytuacji, gdy w zbliżonych stanach faktycznych istnieją ugruntowane i aprobowane poglądy orzecznicze przemawiające za uznaniem jako prawidłowe stanowiska skarżącego wyrażonego zarówno w odwołaniu, jak i przedmiotowej skardze, a zatem poprzez zastosowanie przez organy podatkowe obu instancji wykładni in dubio pro fisco i tym samym naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jak również naruszenie wyrażonej w art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności w demokratycznym państwie prawnym,

7/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez przeprowadzenie przez organy podatkowe obu instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie w sprzeczności

z wytycznymi wynikającymi z w/w przepisów, w szczególności poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych wskutek dokonywania oceny okoliczności faktycznych w oparciu o wybiórczo wybrane przez organy podatkowe dowody, a nie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, zaniechanie poczynienia prawidłowych i rzetelnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji błędne zastosowanie przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę decyzji, jak również będących przedmiotem zarzutów skargi,

8/ art. 191 o.p. oraz art. 122 o.p., poprzez naruszenie przez organy podatkowe obu instancji zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło

do uchybienia zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz wysnucia wniosków sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, oparcia okoliczności w ocenie organów udowodnionej wyłącznie o wybraną część zebranego materiału dowodowego, a także dokonania oceny zebranych dowodów

w sposób dowolny i wybiórczy, z jednoczesnym całkowitym pominięciem licznie występujących okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, jak również rozstrzygnięciem niedających się usunąć wątpliwości na korzyść organu,

9/ art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 k.p.a. w zw. z art. 210 § 4 o.p. poprzez niesporządzenie przez organy podatkowe obu instancji uzasadnienia zaskarżonych decyzji odpowiadającego w/w przepisom, w tym niewskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, jak również niewyjaśnienie w sposób dokładny podstawy prawnej decyzji, a w konsekwencji ograniczenie skarżącemu możliwości merytorycznego ustosunkowania się

do stanowiska organu, jak również poddanie zaskarżonej decyzji kontroli sądowo

- administracyjnej,

10/ art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie

w całości decyzji organu podatkowego I instancji oraz nieumorzenie postępowania, bądź nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu

I instancji, zgodnie z żądaniem skarżącego zawartym w odwołaniu, w sytuacji, gdy organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, co też implikowało po stronie organu podatkowego II instancji konieczność dokonania rzetelnej kontroli międzyinstancyjnej, a w konsekwencji konieczność uchylenia

w całości zaskarżonej decyzji organu podatkowego I instancji. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego,

które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2).

Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Na wstępie za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1

w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej. Kwestie związane z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia pozostają bez znaczenia w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego została wydana [...] listopada 2023 r. i doręczona pełnomocnikowi strony 21 listopada 2023 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia, który dla zobowiązań za styczeń, luty, maj, sierpień, październik i listopad 2018 r. upływał końcem 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku. Chybione są także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy nie procedowały w oparciu o regulacje zawarte w tej ustawie, lecz na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Podstawowym zagadnieniem spornym było w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zagadnienia, czy sprzedaż przez skarżącego 8 niezabudowanych działek gruntu w analizowanych okresie jest jeszcze przejawem zarządu majątkiem prywatnym, czy też transakcje te mieszczą się w kategorii działalności gospodarczej. W przypadku osób fizycznych rozgraniczenie sfery zarządu majątkiem prywatnym,

a tym związanym z działalnością gospodarczą jest niezwykle trudna. Granica pomiędzy obiema aktywnościami jest niezwykle płynna, nieostra i podlegająca zróżnicowanej interpretacji. Przecież osoba fizyczna nawet sprawując zarząd nad majątkiem prywatnym dba aby gospodarowaniem tym mieniem było jak najbardziej efektywne i zmierzało do zwiększenia aktywów. Kreśląc ramy prawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. art.5 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei działalność gospodarcza

w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o VAT obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle powyższych przepisów oraz ukształtowanego na ich tle orzecznictwa uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności) i zorganizowany. Istotne wskazówki dotyczące rozgraniczenia obu sfer majątkowych tj. prywatnej i gospodarczej, zaprezentował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). W orzeczeniu tym podkreślono, że "z orzecznictwa wynika w tej mierze,

że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32)"

(pkt 36). "Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim

te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego". (pkt 38) "Inaczej jest natomiast w wypadku,

gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT" (pkt 39). Z powyższego wyroku, który w judykaturze jest bardzo często przytaczany wynika, że tym co odróżnia od działań w ramach zarządu majątkiem prywatnym od czynności przedsiębiorcy jest podejmowanie aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujących środki podobne

do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zatem decyduje częstotliwość i natężenie czynności charakterystycznych dla przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie mają natomiast znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się dany podmiot, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2145/13; z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859/13; z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 716/14 i z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 636/15). W wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 237/12, NSA wyraził pogląd, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Ważne, by w momencie sprzedaży gruntów podatnik podjął w istocie aktywne

i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 90/17). W wielu innych orzeczeniach NSA zauważył, że intencja towarzysząca pierwotnie nabywaniu majątku, nie wyklucza późniejszego odmiennego jego traktowania. Podobnie nie ma znaczenia, czy w momencie nabycia nieruchomości zamiarem właściciela było przeznaczenie jej do sprzedaży z zyskiem, lecz to,

iż podatnik podjął działania mające charakter ciągły, zorganizowany, nakierowany

na uzyskanie zysku sprzedaży nieruchomości. Jak najbardziej możliwa jest bowiem sytuacja, w której podmiot, nabywając grunty na potrzeby prywatne, później zmieni ich przeznaczenie, angażując siły i środki podobne do tych, które angażują podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami. W przeciwnym razie należałoby uznać, że nabycie gruntu do wykorzystania w celach osobistych, tylko

z uwagi na zamiar w chwili nabycia, determinowałoby przyjęcie, że doszło

do sprzedaży majątku prywatnego, pomimo podejmowania wielu działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu gospodarczego, co trudno zaaprobować (por. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1855/15, 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1933/08, 29 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1136/16; publ.: CBOSA). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie na podstawie dotychczas przedstawionej argumentacji przez organ, nie można przyjąć, że sprzedaż działek przez skarżącego w 2018 r. miała znamiona działalności gospodarczej, a skarżący występował przy tych transakcjach jako podatnik podatku VAT. Dla przypomnienia, zdaniem organu, za przyjęciem stanowiska, że skarżący wykazywał aktywność w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami miało przemawiać w pierwszej kolejności jego dążenie do uzyskania warunków zabudowy oraz decyzji o podziale działki gruntu na mniejsze działki. Nie podzielając stanowiska organu należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że skarżący nabył nieruchomość rolną niezabudowaną składająca się z działek oznaczonych numerami [...] i [...] o łącznym obszarze 10,0474 ha położoną

w miejscowości [...], gmina [...] za kwotę 31.110 zł w dniu [...] kwietnia 2002 r., co potwierdza umowa sprzedaży i ustanowienia hipoteki (rep. A. nr [...]). Bezsporne jest również, że w odniesieniu do spornych działek, gmina nie posiadała obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy dostrzec, że w myśl art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Taka też decyzja została wydana wobec skarżącego przez Burmistrza [...] w dniu [...] maja 2013 r. nr [...], w której ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 22 domków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki ew. [...]. Następnie na wniosek strony, Burmistrz [...] decyzją z [...] czerwca 2013 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości, poprzez wydzielenie nieruchomości oznaczonych nr [...]. Powyższe, w ocenie Sądu nie przesądza jednak, że skarżący podejmował działania wykraczające poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Podkreśla się w orzecznictwie, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjowania postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań "handlowca", tj. podatnika podatku od towarów i usług (sygn. akt I FSK 2036/17). Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 4 kwietnia 20019 r. sygn.

akt II FSK 1100/17 stwierdzając, że: "samo tylko wyodrębnienie z jednej nieruchomości działek gruntu, powiązane także z koniecznością uprzedniego uzyskania stosownych decyzji administracyjnych, czy uregulowania prawidłowego dostępu do nich, nie wykracza poza działania mieszczące się w zwykłym zarządzie własnymi sprawami majątkowymi. Uzyskanie przez Skarżącego w przypadku niektórych działek decyzji o warunkach zabudowy przed sprzedażą nieruchomości, nie przesądza, iż działanie to było podejmowane w ramach działalności gospodarczej mającej na celu obrót nieruchomościami, w szczególności w kontekście braku aktywności Skarżącego w zakresie uzbrojenia terenu przed dokonaniem jego sprzedaży. W ocenie Sądu, czynności takie stanowią przejaw zwykłego wykonywania prawa własności i same w sobie, nie powinny być postrzegane jako przejaw aktywności profesjonalnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą". To, że strona korzystała przy tej okazji w niniejszej sprawie z usług geodety, również nie potwierdza stanowiska organu. Wszak to właśnie osoby zajmujące się tą profesją posiadają uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji. Do ich wykonywania niezbędne jest posiadanie uprawnień zawodowych (art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zakres uprawnień zawodowych obejmuje m.in. rozgraniczanie i podziały nieruchomości (gruntów) oraz sporządzanie dokumentacji do celów prawnych (art. 43 pkt 2 ww. ustawy). Zatem nie można czynić zarzutu skarżącemu, że korzystał z usług zawodowego geodety, w sytuacji, gdy było to konieczne w celu uzyskania decyzji

o podziale nieruchomości. Również to, że w okresie od 2014 r – 2021 r., skarżący dokonał sprzedaży łącznie 28 działek na łączną kwotę 737.300 zł, nie potwierdza stanowiska organu.

W kontekście orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych

C-180/10 i C181/10, liczba i zakres transakcji sprzedaży, nie mają bowiem znaczenia dla przesądzenia, w jakim charakterze działa podatnik dokonujący sprzedaży gruntów, bowiem całość elementów może odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (pkt 37-38 wyroku). Podobne stanowisko prezentuje NSA, wskazując, że zbycie kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy nie ma przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, i w efekcie brak jest przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności. (vide: wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I FSK 1589/18). Poza tym, nie można też oczekiwać od osoby fizycznej, aby w ramach racjonalnego zarządu swoim majątkiem prywatnym wyzbywała się go w najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność czy przeznaczenie gruntu, co mogłoby skutkować uznaniem za podatnika VAT. Organ prezentuje również stanowisko, że o zorganizowanym charakterze działań świadczy prowadzenie działań marketingowych przez stronę. Trzeba jednak dostrzec, że zakres tych działań w niniejszej sprawie był znikomy. Sprowadzał się bowiem do umieszczenia ogłoszenia w lokalnej prasie – T.K. oraz na portalu ogłoszeniowym O. Strona nie korzystała natomiast choćby z usług biura obrotu nieruchomościami. Choć nawet i to nie przesądza jeszcze o profesjonalnym charakterze podejmowanych działań (vide: WSA w Szczecinie w wyroku z 1 lutego 2023r., I SA/Sz 813/22). Sąd podziela stanowisko, że dopiero podjęcie działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, świadczy

o prowadzeniu działalności gospodarczej (vide: wyrok NSA z 3 marca 2015 r. I FSK 1859/13; TSUE w ww. wyroku z 15 września 2011 r.), a takich w sprawie nie dowiedziono. Poza tym, jest oczywistym, że chcąc zbyć nieruchomość, strona musiała podjąć jakiekolwiek działania związane z udostępnieniem oferty

– ogłoszeniem. Nie dziwi również fakt, że skarżący był dyspozycyjny dla potencjalnych nabywców, skoro był zainteresowany sprzedażą nieruchomości.

Nie oznacza to jednak od razu prowadzenia działań w charakterze profesjonalisty. W końcu też, Sąd nie podziela postępowania organu, który z okoliczności przemawiających za stanowiskiem strony skarżącej, choć nie przesądzających, wyciąga negatywne dla niej wnioski. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że brak uzbrojenia działek, może wskazywać – zdaniem organu – na kalkulację strony w zakresie kosztów, choć nie podważa oceny prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd jest zdania, że choć elementu kalkulacji nie można oczywiście wykluczyć, to brak uzbrojenia działek, w świetle wcześniejszych ustaleń, jest okolicznością przemawiającą za tym, że skarżący dokonywał sprzedaży

w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Także to, że skarżący prowadził w latach 1993 – 2007 r. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej nie świadczy o tym, że w roku 2018 działał jako przedsiębiorca przy sprzedaży działek. W świetle ww. okoliczności, Sąd za trafny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, 122 oraz 191 ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, okoliczności, na które organ się powołuje ocenione łącznie, nie pozwalają przyjąć, że aktywność skarżącego

w związku ze sprzedażą w 2018 roku działek, należy zakwalifikować jako ponadstandardowe działania nie mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Odmienna ocena organu, skutkowała niewłaściwym zastosowaniem art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Rolą organu będzie ponowna ocena wszystkich okoliczności sprawy

z uwzględnieniem powyższych uwag. Jednocześnie organ będzie miał na uwadze, że na aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy.