Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn.akt II OZ 1013/05 Dnia 18 listopada 2005r. P O S T A N O W I E N I E Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący del. Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gl 397/05 oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie.

II Oz 1013/05

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2005r., sygn. akt II SA/Gl 397/05 oddalił wniosek J. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, ustalonej na kwotę 5859,37 zł, po stwierdzeniu przez właściwy organ samowoli budowlanej przy wznoszeniu zespołu garaży.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w myśl art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W złożonym wniosku skarżąca nie wskazała, jakie okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania postanowienia. Stanowiące przedmiot skargi postanowienie nie może wywołać skutków, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Poza tym wstrzymanie aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i podlegają przymusowemu wykonaniu. Tymczasem zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 207, poz. 2016 ze zm.) i nie ma takiego charakteru, ponieważ nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. W przypadku nie uiszczenia w terminie przedmiotowej opłaty legalizacyjnej stosownie do treści art. 49 ust. 3 zd. 2 Prawa budowlanego właściwy organ administracji nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Dopiero decyzja wydana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, w przypadku uzyskania przez nią waloru ostateczności, podlega wykonaniu.

Dodatkowo Sąd wyjaśnił że także dobrowolne uiszczenie przez skarżącą nałożonej opłaty legalizacyjnej, nie powoduje skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. gdyż w przypadku uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi, opłata taka będzie podlegać zwrotowi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. S.., która zakwestionowała ustalenia organu nadzoru budowlanego stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienia jako niezgodne ze stanem faktycznym, szczególności ustalenie, że w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej. Dlatego nałożenie przez organ na skarżącą obowiązku wniesienia karnej opłaty legalizacyjnej z powodu stwierdzenia popełnienia samowoli budowlanej jest nieuzasadnione, a co najmniej przedwczesne. Poza tym wysokość ustalonej i podlegającej egzekucji opłaty legalizacyjnej jest rażąco niewspółmierna do wartości budowli (jest jej równa) i istotnie zagraża podstawowym interesom życiowym skarżącej oraz pozostającej na jej utrzymaniu rodziny. Sytuacja, w której kwestionując tę opłatę tak co do zasady, jaki i wysokości skarżąca musiałby ją ponieść na aktualnym etapie postępowania lub przymusowe egzekwowanie nałożonej opłaty doprowadzi do zagrożenia bytu rodziny poprzez pozbawienie jej środków na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. W tych okolicznościach wykonanie zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego sprowadza na skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W rozpoznawanej sprawie poza złożeniem wniosku J. S. nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani dowodów, które potwierdzałyby, iż uiszczenie opłaty legalizacyjnej może wywołać skutki o których mowa w powołanym przepisie. Pomimo tego Sąd w sposób wszechstronny rozważył wszystkie aspekty prawne związane z ewentualnym zawieszeniem wykonania zaskarżonego postanowienia, a mianowicie istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., zagadnienia wykonalności orzeczenia nakładającego opłatę legalizacyjną, a także odwracalności skutków ewentualnego uiszczenia tej opłaty.

Zarzuty podniesione w treści zażalenia nie podważają w niczym prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd. Dotyczą one kwestii merytorycznych, przede wszystkim zasadności ustaleń dotyczących stwierdzenia samowoli budowlanej. Należy jednak podkreślić, że kwestie merytoryczne nie są badane w tej części postępowania, która związana jest z wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Pozostałe natomiast zarzuty dotyczące finansowych skutków uiszczenia opłaty legalizacyjnej, w szczególności zagrożenia bytu rodziny są również nieuzasadnione i należy w pełni podzielić stanowisko Sądu w tym zakresie o braku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tej sytuacji zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.