II SA/Wa 1870/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-04-26	
Data wpływu	2020-09-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas	
Symbol z opisem	6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu	
Hasła tematyczne	Służba Bezpieczeństwa	
Sygn. powiązane	III OSK6543/21	
Skarżony organ	Minister Obrony Narodowej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 104 poz 710; art. art. 125 ust. 1 pkt 2, 133 ust. 1 pkt 3, 137 ust. 4 pkt 1, 139; Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. D. na orzeczenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej pozbawienia stopnia oficerskiego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na rzecz skarżącego K. D. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej Szef SKW/organ) orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Pana K. D. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy orzeczenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej utraty stopnia oficerskiego.

W dniu [...] lutego 2016 roku Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec [...] K. D., przeniesionego rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia

2015 roku nr [...] do dyspozycji Szefa SKW, obwinionego o to, że:

1. rażąco naruszył zasady Kodeksu etycznego postępowania pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy SKW, w ten sposób, że bez zgody Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego pozostając poza służbą na zwolnieniu lekarskim przekazywał przedstawicielom mediów informacje na temat działań podejmowanych przez Szefa SKW oraz innych funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego w formie publicznych wypowiedzi podczas wywiadów udzielanych przedstawicielom mediów,

2. po dniu [...] grudnia 2015 roku będąc do tego zobowiązanym nie poinformował niezwłocznie Dyrektora Biura Pełnomocnika Ochrony i Bezpieczeństwa Wewnętrznego SKW o swoich kontaktach w dniu [...] grudnia 2015 r.

z przedstawicielami mediów,

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego orzeczeniem z dnia [...] czerwca

2016 r. nr [...], uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i na podstawie art. 109 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1106 z późn. zm. dalej dalej ustawa o służbie f. SKW oraz SWW), i wymierzył mu karę dyscyplinarną utraty stopnia oficerskiego.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 roku skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z wnioskiem o wyłączenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego postanowieniem z dnia [...] lipca

2016 roku nr [...] odmówił przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionując terminowość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1525/16 orzekając w sprawie terminowość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił postanowienie z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 14 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA), w sprawie o sygn. akt I OSK 510/17, wydał wyrok, na mocy którego oddalił skargę kasacyjną Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Szef SKW, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącego od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], orzeczeniem

z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W ponad dziewięćdziesięciostronicowej decyzji organ wskazywał merytoryczne przesłanki orzeczenia.

Skarżący w terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na orzeczenie Szefa SKW z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]

o utrzymaniu w mocy orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanego przez Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i zarzucił naruszenie przepisów:

- prawa materialnego:

1) - art. 133 ust. 4 w związku z art. 106 ust. 1 i art. 137 ust. 4 pkt 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez uznanie, iż postępowanie dyscyplinarne nie stało się bezprzedmiotowe z innej przyczyny, wobec tego, iż skarżący nie pełni już służby w charakterze funkcjonariusza SKW, od dnia [...] lipca 2016 r., zaś tylko funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej, oraz w efekcie, nieuchylenie orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Szefa SKW o ukaraniu obwinionego karą dyscyplinarną pozbawienia stopnia oficerskiego i nieumorzenie postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji,

2) - art. 118 ust. 2 w zw. z art. 137 ust. 4 pkt 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez uznanie, iż nie nastąpiło przedawnienie orzekania w sprawie dyscyplinarnej i wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej, jako byłemu - od dnia [...] lipca 2016 r. - funkcjonariuszowi SKW, mimo upływu ponad roku od dnia ([...] grudnia 2015 r. - zarzut 1) i w nieustalonym dniu grudnia 2015 r. - zarzut 2) przypisanych mu, jako obwinionemu czynów, oraz w efekcie, nieuchylenie orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Szefa SKW o ukaraniu obwinionego karą dyscyplinarną pozbawienia stopnia oficerskiego i nieumorzenie postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji, podczas gdy zaistniał przypadek, o którym mowa w art. 125 ust. 1 pkt 2,

- przepisów postępowania:

3) - art. 135 ust. 1 zd. drugie ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niezlecenie rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne uzupełnienia materiału dowodowego

i w efekcie nieustalenie, czy skarżący pełni służbę w SKW, a w konsekwencji niewykazanie i nieprzyjęcie w ustaleniach faktycznych postępowania odwoławczego, iż K. D. pełnił służbę w SKW w charakterze funkcjonariusza, do dnia [...] lipca 2016 r., w związku z tym nie może po tej dacie odpowiadać już dyscyplinarnie jak funkcjonariusz SKW,

4) - art. 130 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 1 zd. drugie ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez rozstrzygnięcie w postępowaniu dyscyplinarnym niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego i kategoryczne przyjęcie (bez przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń dowodowych w postępowaniu pierwszo instancyjnym, jak i odwoławczym), iż publiczne twierdzenia obwinionego o bezprawność! działań podejmowanych przez Szefa SKW i funkcjonariuszy SKW w odniesieniu do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO, są nieprawdziwe, mimo, że znajdują one potwierdzenie w prowadzonym - od lutego 2016 r. - śledztwie w Prokuraturze Okręgowej w [...] (sygn. akt [...]) w sprawie, m.in. nielegalnych działań Szefa SKW i funkcjonariuszy SKW, w grudniu 2015 r. i w okresie późniejszym, w odniesieniu do CEK NATO, w trakcie którego: złożono w dniu [...] grudnia 2019 r. wnioski - nieodrzucone, jak dotychczas - o przedstawienie w związku z tym zarzutów, m.in. ówczesnemu Szefowi SKW i szeregu funkcjonariuszom SKW, a także bezspornie już ustalono (poprzez dwie renomowane opinie prawne dot. statusu CEK NATO), że CEK NATO był w grudniu 2015 r. międzynarodową jednostką organizacyjną, ustanowioną i umiejscowioną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w efekcie umów międzynarodowych i nie był komponentem aparatu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym obwiniony CEK NATO reprezentował, a informując o rzeczonych poczynaniach Szefa SKW i funkcjonariuszy SKW działał w interesie publicznym, a nadto nie został zapoznany z aktem wewnętrznym Szefa SKW (niejawne zarządzenie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...])), mocą którego zakazane zostały funkcjonariuszom SKW publiczne wypowiedzi - w konsekwencji, wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej, miast jego uniewinnienia,

5) - art. 117 ust. 1 w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez wymierzenie obwinionemu kary niewspółmiernej do zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia, z badaniem przy tym i uwzględnieniem wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego, z całkowitym pominięciem zaś okoliczności przemawiających na korzyść tego obwinionego.

W konsekwencji skarżący wniósł: 1/ w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, § 2 i § 3 ustawy o ppsa - o uchylenie w całości orzeczenia Nr 1/20 Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2020 r. o utrzymaniu w mocy orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wydanego przez Szefa SKW

z jednoczesnym umorzeniem tego postępowania dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.

W związku z powyższym wnosił o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej utraty stopnia oficerskiego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Stan faktyczny w prawie w zasadzie jest bezsporny. Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Szef SKW, działając na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014, poz. 1106 ze zm.), uznał funkcjonariusza SKW - skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną utraty stopnia oficerskiego.

W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący zwolniony został ze służby w SKW. Dowód: Prawomocny rozkaz personalny Nr [...] Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Na skutek prowadzonych postępowań związanych z prawidłowością doręczenia orzeczenia z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Szefa SKW od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 1525/16) w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Szefa SKW

z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, oddalił skargę kasacyjną.

Szef SKW orzeczeniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącego, od orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanego przez Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w stosunku do skarżącego, funkcjonariusza pełniącego służbę w dyspozycji Szefa SKW - orzekł o utrzymaniu w mocy orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanego przez Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia przywołano art. 137 ust. 4 pkt 1 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW.

Należy zauważyć, że w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Biura Prawnego SKW poinformowała skarżącego, iż "akta prowadzonego wobec Pana postępowania dyscyplinarnego zostały doręczone do SKW wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia o sygn. II SA/Wa 1525/16 w dniu 29 maja b.r.". Dodatkowo w piśmie tym wskazano, iż doręczenie przedmiotowych akt "było warunkiem koniecznym do tego, aby Szef SKW mógł rozpoznać złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr [...]."

Tak więc postępowanie wszczęte dnia [...] maja 2019 r. toczyło się do dnia [...] lipca 2020 r. bowiem w tym dniu zostało wydane orzeczenie nr [...].

Od dnia [...] czerwca 2019 r. – data zwrotu akt postępowania dyscyplinarnego, które to akta pozostawały do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy o sygn. II SA/Wa 1525/16 organ prowadził postępowanie odwoławcze przez okres niemalże 14 miesięcy.

Zgodnie z art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, postępowanie dyscyplinarne nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3. Z kolei, przepis art. 118 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. Termin ten jest liczony od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Początek biegu terminu przedawnienia w przypadku tych zarzutów dyscyplinarnych datuje się więc na [...] grudnia 2015 r. (zarzut nr 1) i [...] stycznia

2016 r. (zarzut nr 2).

Praktycznie od dnia [...] czerwca 2016 r. dzień wydania orzeczenia nr [...] w sprawie uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej utraty stopnia oficerskiego aż do dnia [...] maja 2019 r. akta prowadzonego wobec skarżącego pozostawały w dyspozycji WSA w Warszawie lub były w obrocie pocztowym.

Organ uzyskał możliwość wydania zaskarżonego orzeczenia dopiero po zwrocie akt, tj. po dniu [...] maja 2019 r. Organ wydał orzeczeniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], tj. po upływie 14 miesięcy od dnia zwrotu akt.

Zgodnie z art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, postępowanie dyscyplinarne nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3. Z kolei, przepis art. 118 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. Termin ten jest liczony od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Początek biegu terminu przedawnienia w przypadku tych zarzutów dyscyplinarnych datuje się więc na [...] grudnia 2015 r. (zarzut nr 1) i [...] stycznia 2016 r. (zarzut nr 2). Z uwagi na wskazany wyżej obrót sądowy i pocztowy termin ten nie biegł i rozpoczął bieg dopiero od dnia [...] maja 2019 r., tj. po zwrocie akt przez WSA w Warszawie. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu nie może być wątpliwości co do tego, iż nastąpiło w sprawie przedawnienie karalności. Samo postępowanie odwoławcze w sprawie trwało w SKW - co podkreślono już powyżej - prawie 14 miesięcy, co doprowadziło do przedawnienia karalności w sprawie.

Przepis art. 139 ustaw o służbie f. SKW oraz SWW wskazuje, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia

2017 r. I OSK 1773/15 "odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega bowiem na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swojej treści ulegają zmianie, te z pośród nich, które ze względu na treść swoich postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane".

Należy zauważyć, że w polskim prawie karnym instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia karalności jest uregulowana specyficznie i powoduje wydłużenie podstawowych okresów przedawnienia karalności o dodatkowy okres 5 lub 10 lat czy tak jak w tym przypadku odpowiedniego zastosowania kpk o czas niemożności działania organu z uwagi na pozostawanie akt do dyspozycji Sądu. Zgodnie z treścią art. 102 KK, przerwanie biegu terminu przedawnienia następuje

z chwilą wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie. W tym wypadku należy odpowiednio zastosować tę instytucję i uznać, że terminem tym jest data wszczęcia postępowania administracyjnego.

Z punktu widzenia instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia, uregulowanej w art. 102 KK, znaczenie będzie miało jednak jedynie pierwotne wszczęcie postępowania karnego, w tym wypadku administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że z uwagi na upływ czasu karalność czynów będących przedmiotem niniejszego postępowania ustała. W myśl art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW, postępowanie dyscyplinarne nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3. Z kolei, przepis art. 118 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu,

o którym mowa w ust. 1. Termin ten jest liczony od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Czyn, którego popełnienie zarzucił funkcjonariuszowi organ pierwszej instancji datuje się na [...] grudnia 2015 r. (zarzut nr 1) i [...] stycznia 2016 r. (zarzut nr 2). Jak wskazano wyżej praktycznie od dnia [...] czerwca 2016 r. dzień wydania orzeczenia nr [...] w sprawie uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej utraty stopnia oficerskiego aż do dnia [...] maja 2019 r. akta prowadzonego wobec skarżącego pozostawały w dyspozycji WSA w Warszawie lub były w obrocie pocztowym

i w związku z tym nastąpiło przerwania biegu terminu przedawnienia. Niemniej jednak orzeczenie w ostateczne zostało wydane po upływie prawie 14 miesięcy od dnia zwrotu akt, co doprowadziło do przedawnienia karalności w sprawie.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że został więc przekroczony okres czasu określony w przywołanym powyżej przepisie, w trakcie którego obwinionego można było ukarać dyscyplinarnie za popełnione czyny wobec czego organ winien zastosować przepis art. 137 ust. 4 pkt. 2 ustawy o służbie f. SKW oraz SWW. Organ winien uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie organ rozważy zasadność uchylenia orzeczenia I instancji i umorzenia postępowania dyscyplinarnego.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c. P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a..