Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi T. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia odwołania T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...]; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpatrzenia odwołania wskazanego w punkcie I; IV. oddala wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny; V. oddala wniosek o przyznanie T. K. od Wojewody sumy pieniężnej; VI. zasądza od Wojewody na rzecz T. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga T. K. (reprezentowanego przez radcę prawnego) na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody

w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...] przy Al. [...] w B..

W części dotyczącej bezczynności organu ww. skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Lu 141/20, natomiast w zakresie, w jakim przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania, skargę wydzielono do odrębnego rozpoznania i zarejestrowano pod sygnatura II SAB/Lu 142/20.

W treści skargi skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a."), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wniósł o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz stwierdzenie, że organ ten dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżący wskazał, że na skutek jego wniosku z dnia

[...] października 2017 r. Starosta B. w dniu [...] października 2017 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie decyzją z dnia [...] października 2017 r. Starosta odmówił uchylenia powyższej decyzji. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. po raz kolejny odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Również ta decyzja organu pierwszej instancji została następnie jednak uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia [...] maja 2019 r., jednocześnie przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta B. po raz kolejny odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.

W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda w piśmie z dnia [...] września 2020 r. zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu na dzień [...] października 2020 r. nowego terminu zakończenia postępowania. W piśmie z dnia [...] października 2020 r. ponownie zawiadomił stronę o nowym terminie zakończenia postępowania, tym razem wyznaczonym na dzień [...] listopada 2020 r. Kolejny termin zakończenia postępowania w sprawie organ odwoławczy wyznaczył na dzień [...] grudnia 2020 r., o czym strona została zawiadomiona w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r.

Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie ogólne terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, określone w art. 35 k.p.a. Z przepisu tego wynika natomiast, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest uczynienie tego "niezwłocznie", a w przypadku, gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego – zasadniczo w terminie 1 miesiąca.

Skarżący zwrócił uwagę, że przedłużenie przez Wojewodę terminu zakończenia postępowania do dnia [...] grudnia 2020 r., zostało dokonane dopiero w dniu [...] listopada 2020 r., z zatem już po upływie poprzednio wyznaczonego terminu załatwienia sprawy, ustalonego na [...] listopada 2020 r.

W ocenie skarżącego, próba przedłużenia terminu załatwienia sprawy już po jego upływie, nie jest skuteczna, bowiem jeżeli termin już upłynął, nie ma czego przedłużać. W ocenie skarżącego Wojewoda dopuścił się zatem bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Organ wyjaśnił, że odwołanie T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. otrzymał w dniu [...] sierpnia 2020 r. Po ustaleniu, że w otrzymanych aktach sprawy brakuje zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji, organ odwoławczy w dniu [...] września 2020 r. ustalił w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu pierwszej instancji, że brakujące potwierdzenie zostanie przesłane. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. Wojewoda, na podstawie przepisu art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił strony postępowania o wyznaczeniu na dzień [...] października 2020 r. nowego terminu zakończenia postępowania. Oczekiwane zwrotne potwierdzenie odbioru wpłynęło zaś do organu odwoławczego w dniu

[...] października 2020 r. W tym samym dniu T. K. udostępniono

w siedzibie organu akta sprawy. Następnie w dniu [...] października 2020 r. skarżący złożył pismo uzupełniające dotychczas podniesione zarzuty. W piśmie [...] października 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o nowym dokumencie w sprawie i o wyznaczeniu, na podstawie przepisu art. 36 § 1 k.p.a., nowego terminu zakończenia postępowania na dzień [...] listopada 2020 r.

W dniu [...] października 2020 r. do organu wpłynęło kolejne pismo T. K., stanowiące uzupełnienie zarzutów względem decyzji organu pierwszej instancji. Jako, że pozostałe strony postępowania odebrały pismo Wojewody z dnia [...] października 2020 r. w dniach [...] i [...] października 2020 r., organ odstąpił od wysłania im kolejnego zawiadomienia, zakładając, że na skutek pierwszego zawiadomienia będą mogły zapoznać się jednocześnie z oboma pismami skarżącego.

W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania, że ze względu na rozległość poruszonych zagadnień i skomplikowany charakter sprawy, wyznacza na dzień [...] grudnia 2020 r. kolejny, nowy termin zakończenia postępowania. W dniu [...] grudnia 2020 r., to jest w terminie wskazanym w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. (zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a.) została wydana decyzja kończąca postępowanie odwoławcze.

Wojewoda stwierdził, że tempo prowadzenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. odpowiada możliwościom organizacyjnym oddziału prowadzącego sprawę i świadczy o dążeniu do przestrzegania zasad zawartych w przepisach art. 10 i art. 36 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzone postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte przez Starostę B. w dniu [...] października 2017 r., natomiast zaskarżona decyzja jest trzecim aktem administracyjnym kończącym postępowanie w tej sprawie przed organem drugiej instancji. Dopiero jednak w tym postępowaniu odwoławczym T. K. sformułował dużą liczbę zarzutów merytorycznych i wyznaczył w ten sposób duży zakres do analizy przez organ odwoławczy. Dla przedstawienia skali postępowań prowadzonych na wniosek T. K., organ przedstawił wykaz opracowanych dokumentów w okresie od dnia [...] sierpnia 2020 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Jednocześnie wniósł o stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo wniósł o wymierzenie Wojewodzie, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a także o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto skarżący podtrzymał wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania skarżący wyjaśnił, że wnosząc w dniu [...] listopada 2020 r. skargę w niniejszej sprawie, zawarł w niej żądanie zobowiązania Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dnia od daty otrzymania akt sprawy. Tymczasem w dniu [...] grudnia 2020 r. Wojewoda wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł co do istoty sprawy stwierdzając, że decyzja Starosty [...]

z dnia [...] lipca 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmawiając jej uchylenia.

Z kolei uzupełniając argumenty skargi w zakresie odnoszącym się do zarzucanej Wojewodzie przewlekłości postępowania, skarżący podniósł, że od dnia wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2020 r. do dnia jego rozpatrzenia, minęło ponad 5 miesięcy. W ocenie skarżącego okoliczność ta wskazuje, że organ odwoławczy sam z siebie nie czuł się zobligowany do załatwienia sprawy w jakimkolwiek terminie. Mając przy tym na względzie, że całe postępowanie w sprawie toczy się od prawie 3 lat, skarżący stwierdził, w niniejszej sprawie mamy do czynienie z rażącym naruszeniem prawa spowodowanym oczywistym brakiem podejmowania jakichkolwiek czynności, jak niedbałym ich podejmowaniem, oczywistym lekceważeniem wniosków skarżącego

i jawnym natężeniem braku woli do załatwienia sprawy, jak i ewidentnym niestosowaniem przepisów prawa. Skarżący stwierdził, ze Wojewoda, wbrew zasadzie szybkości i prostoty postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., nie działał w sprawie wnikliwie i szybko, bez zbędnej zwłoki, a także nie monitorował sprawy na bieżąco.

Na poparcie wniosków o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej, skarżący podniósł, że jego ochrona przed przewlekłością postępowania - jako słabszej niż organ administracji architektoniczno-budowlanej strony stosunku administracyjnego – powinna być rzeczywista, a nie iluzoryczna. Wymogu faktycznej ochrony przed przewlekłością nie zapewni zaś samo stwierdzenie przez Sąd jej zaistnienia. W tym celu, zdaniem skarżącego, konieczne jest jeszcze zastosowanie środka prawnego motywującego administrację do działania, a jednocześnie zapewniającego stronie swoiste zadośćuczynienie za naruszenie jego prawa o terminowego załatwienia sprawy.

Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skardze nie można odmówić słuszności. Wojewoda dopuścił się bowiem przewlekłego prowadzenia postępowania rozpatrując odwołanie T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., podjętej

w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do dopuszczalności skargi należy zauważyć, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie określony w tym przepisie wymóg poprzedzenia skargi ponagleniem został przez skarżącego spełniony. Okoliczność tę potwierdza włączone do akt sprawy postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], zapadłe w wyniku rozpatrzenia skierowanego przez skarżącego do tego organu - jako organu wyższego stopnia nad Wojewodą w zakresie jego kompetencji architektoniczno-budowlanych – ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność oraz przewlekłość postępowania Wojewody w zakresie rozpatrzenia odwołania do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. (k. 33 i nast. akt adm.). Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środki zaskarżenia służące mu w administracyjnym toku instancji, co czyni skargę dopuszczaną. Ubocznie wypada dodać, że powyższym postanowieniem organ wyższego stopnia uwzględnił ponaglenie w zakresie zarzucanej w nim przewlekłości postępowania Wojewody, natomiast nie twierdził, jakoby wojewoda dopuścił się bezczynności w załatwieniu ww. sprawy.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi na wstępie wyjaśnić trzeba, że przewlekłość postępowania w literaturze definiowana jest jako kwalifikowana forma bezczynności, obejmująca nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania – wbrew obowiązującym przepisom – aktów lub czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy.

Innymi słowy, za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2012, s. 44 i s. 383; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70). Pojęcie "przewlekłości postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13, dostępny w CBOSA).

Analizując akta sprawy pod kątem stwierdzenia naruszenia prawa w opisany wyżej sposób, Sąd doszedł do wniosku, że zarzuty skargi są zasadne.

Wskazać należy, że zgodnie art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Jednocześnie art. 35 § 1 k.p.a. zobowiązuje organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania. Jednakowoż do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.). Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.

W sprawie nie jest kwestionowane, że odwołanie T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., zostało skutecznie wniesione za pośrednictwem organu pierwszej instancji i przekazane przez ten organ Wojewodzie w dniu [...] sierpnia 2020 r. (data wpływu) Bezsporne też pozostaje, że odwołanie to zostało przez organ drugiej instancji rozpatrzone dopiero w dniu [...] grudnia 2020 r., a więc po ponad 4 miesiącach od jego otrzymania. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda trzykrotnie zawiadamiał stronę, w trybie art. 36 § 1 k.p.a., o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej załatwienia – za pierwszym razem w piśmie z dnia [...] września 2020 r., wyznaczając nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] października 2020 r., następnie piśmie z dnia [...] października 2020 r., wyznaczając nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] listopada 2020 r. Również ten termin nie został jednak zachowany, natomiast w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. organ powiadomił stronę o wyznaczeniu kolejnego – nowego terminu załatwienia sprawy, ustalonego na dzień [...] grudnia 2020 r. Mając na względzie, ze dzień ten przypadał na sobotę, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że podejmując ostateczną decyzję w sprawie w dniu [...] grudnia 2020 r. (poniedziałek), termin załatwienia sprawy wyznaczony w ostatnim powiadomieniu zachował, w świetle art. 57 § 4 k.p.a.

Podkreślić należy, że prawna dopuszczalność przedłużania przez organ prowadzący postępowanie terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 1 k.p.a., nie świadczy z góry o bezpodstawności zarzutów wobec tego organu wskazujących na jego przewlekłość w tym postępowaniu. Poinformowanie strony przez organ administracji publicznej o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenie nowego terminu jej załatwienia również bowiem podlegają kontroli sądu administracyjnego w ramach badania zarzutu przewlekłości postępowania. Przewlekłość postępowania jest bowiem kwalifikowaną formą bezczynności

i obejmuje nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy (por. J.P. Tarno, op. cit., s. 386 oraz 405). Przewlekłość obejmować zatem będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, skutkujące nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniem terminu załatwienia sprawy, w sytuacji gdy mogła ona być załatwiona w terminie krótszym.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że trzykrotne przedłużanie przez organ odwoławczy terminu zakończenia postępowania, było każdorazowo uzasadnione. Przede wszystkim należy zauważyć, że w treści żadnego z trzech doręczonych skarżącemu powiadomień o niezałatwieniu sprawy w terminie

i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia, organ odwoławczy – pomimo wymogowi określonemu w art. 36 § 1 k.p.a. – nie wskazał żadnych przyczyn zwłoki

w rozpatrzeniu odwołania. Argumenty mające na celu usprawiedliwienie tych działań przedstawił dopiero w treści odpowiedzi na skargę. Konfrontując przywołane w tym względzie okoliczności z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy w toku postępowania odwoławczego, Sąd doszedł do wniosku, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy dokonane pismem z dnia [...] września 2020 r., znajduje usprawiedliwienie koniecznością oczekiwania przez organ odwoławczy na uzupełnienie akt sprawy otrzymanych od Starosty [...] o zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego będącej przedmiotem jego odwołania decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. Oczywiste jest bowiem, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania było uwarunkowane uprzednim pozytywnym zweryfikowaniem, w oparciu o ów brakujący dokument, zachowania przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia tego środka zaskarżenia.

Wbrew twierdzeniom Wojewody, po otrzymaniu przez ten organ brakującego zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, co nastąpiło w dniu [...] października 2020 r., w sprawie nie zachodziły już przeszkody uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie odwołania z zachowaniem terminu wyznaczonego w zawiadomieniu z dnia [...] września 2021 r. Przypomnieć należy, że jako przyczynę skierowania do stron dwóch kolejnych zawiadomień o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania, organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał fakt złożenia przez skarżącego pism procesowych z [...] i [...] października 2020 r., w których skarżący, uzupełniając zarzuty odwołania, wyznaczył – jak to określił organ odwoławczy – "duży zakres do analizy". Z przekazanych Sądowi akt sprawy nie wynika jednak, jakoby w reakcji na powyższe pisma organ odwoławczy przeprowadzał dodatkowe postępowanie wyjaśniające, bądź tez zlecił jego przeprowadzenie organowi pierwszej instancji. Czynności podjęte przez Wojewodę po otrzymaniu ww. pism skarżącego w istocie ograniczyły się do dwukrotnego powiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w których to powiadomieniach jednocześnie każdorazowo wskazywano nowy termin załatwienia sprawy. Czynności te, w ocenie Sądu, uznać należy za pozorne, albowiem w świetle art. 10 § 1 k.p.a. organ administracji prowadzący postępowania ma obowiązek zawiadomić strony

o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednorazowo – przed wydaniem decyzji, natomiast do podjęcia takiej czynności nie jest zobowiązany za każdym razem po złożeniu przez którąkolwiek ze stron postępowania pisma

w sprawie. W konsekwencji zaś uznać należy, że złożenie przez skarżącego pism procesowych z [...] i [...] października 2020 r. w żaden sposób nie przekładało się na konieczność dalszego przedłużania prowadzonego postępowania odwoławczego.

Mimo, że argument taki nie został przez organ odwoławczy podniesiony, wypada podkreślić, że bez znaczenia dla oceny, czy postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone przewlekle, pozostaje zaistniała w toku postępowania odwoławczego konieczność przekazania przez Wojewodę akt administracyjnych

z ponagleniem skarżącego organowi wyższego stopnia. Organ odwoławczy nie utracił bowiem wówczas (na czas przekazania akt sprawy) kompetencji do orzekania w sprawie i podejmowania w niej niezbędnych czynności procesowe, zaś możliwość ich realizacji zobowiązany był zapewnić sobie poprzez uprzednie sporządzenie kopi akt sprawy.

Również możliwości organizacyjne oddziału prowadzącego sprawę, na które powołano się w odpowiedzi na skargę, nie usprawiedliwiają opieszałości Wojewody w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. W tym względzie należy podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie, że właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zdań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Po 107/19, dostępny w CBOSA).

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę T. K. za uzasadnioną w zasadniczej części i w związku z tym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Wojewoda dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie § 1a ww. artykułu, Sąd stwierdził, że przewlekłość prowadzonego postępowania nie miała charakteru rażącego naruszenie prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że przewlekłość postępowania organu nie wynikła

z zaniechania jakichkolwiek działań w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że nieprawidłowości w sposobie prowadzenia postępowania odwoławczego nie były tak oczywiste i niewątpliwe, aby mówić o rażącym naruszeniu prawa.

Mając na uwadze brak rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie Sąd ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego

o wymierzenie organowi grzywny, a także wniosek skarżącego o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej. Sąd doszedł do przekonania, że stopień zawinienia organu w nieterminowym załatwieniu sprawy nie dawał podstaw do uwzględnienia tych żądań. Należy podkreślić, skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uzasadniających przyznanie żądanej sumy pieniężnej z uwzględnieniem jej funkcji kompensacyjnej. Nie podał bowiem żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na fakt poniesienia przez niego szkody, która wymagałaby zrekompensowania, ani nie wykazał żadnych konkretnych i wymiernych strat, które są wynikiem opieszałości organu odwoławczego. Przyznanie sumy pieniężnej pełni natomiast funkcję kompensacyjną wobec strony postępowania, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności (przewlekłości) organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane

i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej skargi (por. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17 oraz z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17 – dostępne w CBOSA).

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) reprezentującego skarżącego, w kwocie 480 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji wyroku.