Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spraw.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej – oddala skargę –

Decyzją z [...] maja 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2014 r. odmawiającą udostępnienia S. informacji o wypłaconych w grudniu 2013 r. wynagrodzeniach zasadniczych brutto radców ministra. Organ podzielił wnioski zawarte we wcześniejszej decyzji, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną. Dla jej udzielenia konieczne jest bowiem wykonanie pracy o znacznym nakładzie, polegającej na wyselekcjonowaniu grupy pracowników zatrudnionych na stanowisku radców ministra, dokonaniu analizy wypłaconego im w grudniu 2013 r. wynagrodzenia, sprawdzeniu m.in. materii ich absencji chorobowej, jako elementu rzutującego na wynagrodzenie brutto, analizy listy płac w podziale na Departamenty, a nie według stanowiska pracy. Podkreślono nadto, że o pracochłonności działań świadczy też fakt, że w organie zatrudnionych jest 121 pracowników na przedmiotowym stanowisku.

Organ podkreślił również, że sporne dane nie wynikają wprost ze sprawozdań dotyczących wykonania wydatków, gdyż podaje się tam jedynie zbiorcze informacje na temat wynagrodzeń. Żądanych informacji nie sposób też wprost uzyskać z użytkowanego w Ministerstwie systemu informatycznego kadrowo-płacowego, gdyż nie ma on wbudowanego raportu, który pokazałby kwoty wynagrodzeń zasadniczych radców ministra.

Wobec powyższego, w sytuacji gdy wnioskodawca nie zareagował na wezwanie skierowane przez organ do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, należało, w ocenie ministra, odmówić udzielenia spornej informacji.

Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł wnioskodawca, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1, 2 i 3 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych,

- art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art.127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że prawo do informacji publicznej należy do zakresu praw człowieka zapisanych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Podniesiono również, iż przetwarzania informacji nie należy utożsamiać z jej wyszukiwaniem zaś informację prostą organ winien udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest ona poprawna.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy postępowanie w sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany w sposób zgodny z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Generalną zasadą wyrażoną w wyżej powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji.

Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy, stanowiąc że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Kolejną kwestią wymagającą poruszenia było to, że wnioskodawca, składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie musi wiedzieć tego, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać jakąś pracę dodatkową w postaci np. zestawień, czy porównań. Stąd też jako nieracjonalne jawią się poglądy, że już na etapie składania wniosku, strona wnioskująca musiałaby wykazywać istnienie po jej stronie interesu publicznego. Byłoby to także sprzeczne z regulacją art. 2 omawianej ustawy.

Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy wiec do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Co zaś się tyczy materii informacji przetworzonej, to sformułowanie to nie zostało doprecyzowane w ustawie. Dla jego identyfikacji koniecznym jest więc odniesienie się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W myśl tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 października 2006 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05 "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na teść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego".

W podobnym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1513/09, stwierdzając iż "informacja przetworzona to taka, której organ nie posiada, lecz musi ją wytworzyć na podstawie będących w jego posiadaniu informacji źródłowych i nie może to być technicznie proste zestawienie tych informacji, lecz jakościowo nowa informacja wytworzona zazwyczaj w wyniku dokonania stosownej analizy albo syntezy, obliczeń czy nowych zestawień statystycznych, bądź jakościowo nowego wnioskowania".

Z wnioskami zawartymi w wyżej powołanych orzeczeniach tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje je jak własne.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia organu, nie posiada on wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Informacja ta nie jest bowiem dostępna wprost z systemu informatycznego w jakim prowadzona jest księgowość. Nie jest ona także uwidoczniona w sprawozdaniach z wykonania wydatków, w których podaje się jedynie zbiorcze informacje na temat wynagrodzeń bez konieczności wyodrębniania poszczególnych składników wynagrodzeń. Powyższe świadczy więc już o tym, że nie posiadając informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia. Byłaby to więc informacja jakościowo nowa, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej.

Należy także zwrócić uwagę na fakt, że wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. W tym zakresie tutejszy Sąd podziela stanowisko organu, że zakres przedmiotowy wniosku, jako dotyczący 121 pracowników jest zakresem szerokim. Dodatkowo jeśli uwzględni się tłumaczenia organu, iż dla uzyskania kwoty wynagrodzenia brutto wypłaconego w jednym miesiącu radcom ministra, koniecznym jest przeprowadzenie analizy płac z podziałem na Departamenty, a nadto odniesienie się do materii absencji chorobowych, jako elementu rzutującego na wysokość wypłacanego wynagrodzenia brutto, to tutejszy Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że organ prawidłowo zakwalifikował sporną informację jako informację publiczną przetworzoną. Wniosek taki usprawiedliwia bowiem zarówno zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, że efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku.

W świetle powyższego, w sytuacji gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawi się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca zignorował powyższe wezwanie, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji.

Na marginesie podnieść należało, że problematyka wagi i znaczenia dostępu do informacji publicznej, dla urzeczywistniania państwa prawa, pozostawała poza sporem w niniejszym postępowaniu. Organ nie uniemożliwił bowiem dostępu do niej, co do zasady, lecz po analizie wniosku, dokonanej przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).