Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Wycichowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2025 r. nr SKO Gd/1943/24 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa w przedmiocie zasiłku celowego.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 29 listopada 2023 r. (data wpływu do organu 30 listopada 2023 r.) A. M. wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krokowej o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej.

Pismem z 4 grudnia 2023 r. Wnioskodawca został wezwany do sprecyzowania swojego wniosku w zakresie ustalenia, o jaki rodzaj świadczeń z pomocy społecznej wnioskuje. W odpowiedzi, która wpłynęła do organu w dniu 21 grudnia 2023 r. Wnioskodawca sprecyzował, że zwraca się o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup niezbędnych leków w kwocie 239 zł.

W dniu 18 grudnia 2023 r. przeprowadzono rodzinny wywiad środowiskowy.

W dniu 21 grudnia 2023 r. wezwano Wnioskodawcę do dostarczenia rachunku lub faktury potwierdzającej zakup leków, o które wnioskowano w piśmie precyzującym wniosek. Przy piśmie z 8 stycznia 2024 r. Wnioskodawca przedłożył fakturę z 5 stycznia 2024 r. za zakup leku na kwotę 5,88 zł.

Decyzją z 9 stycznia 2024 r. nr 2/cel/2024/DS Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa, przyznał Wnioskodawcy zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie części kosztów zakupu leków w miesiącu listopadzie 2023 r. w kwocie 4,11 zł jednorazowo.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że powodem odmowy jest fakt, iż zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, koszuli, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ponadto, Wnioskodawca cyklicznie ubiega się o pomoc finansową z GOPS w formie zasiłku okresowego i zasiłków celowych. Każdorazowo przedstawia niezbędne dla siebie potrzeby bytowe. Tymczasem korzystanie z określonych świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (dalej jako u.p.s.) z jednej strony rodzi dla świadczeniobiorców uprawnienia, ale z drugiej strony nakłada na nich również obowiązki. O jednym z takich obowiązków mówi art. 4 u.p.s., zgodnie z którym osoby i strony korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Organ podkreślił, że zadaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej przy ich aktywnym współdziałaniu i wykorzystaniu posiadanych możliwości własnych. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast utrzymanie na koszt podatnika takich osób, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji życiowej. Jak wskazuje orzecznictwo sądowe, działalność pomocy społecznej oparta jest na wspieraniu aktywności samej osoby fizycznej i to przez pewien niezbędny czas (jeżeli chodzi o osoby pełnosprawne, zdolne do pracy) a nie na prostym rozdawnictwie świadczeń i zapewnieniu świadczeniobiorcy dożywotniego źródła utrzymania.

Dalej organ wskazał, że art. 2 ust. 1 u.p.s. nie oznacza obowiązku zaspakajania przez organy dysponujące pomocą społeczną wszystkich, nawet najbardziej uzasadnionych potrzeb osoby ubiegającej się o taką pomoc i do niej uprawnionej. Pomoc społeczna nie musi zatem w każdym przypadku zaspakajać wszystkich lub większości potrzeb. Organ musi kierować się nie tylko sytuacją materialną, rodzinną i zdrowotną świadczeniobiorcy, ale i własnymi możliwościami finansowymi. Przede wszystkim strona winna czynić starania w celu polepszenia swojej sytuacji finansowej. Pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w przezwyciężeniu trudności, a nie systematyczne zaspakajanie wszystkich ich potrzeb. Według organu Wnioskodawca uczynił środki z pomocy społecznej za stałe źródło dochodów, co stoi w sprzeczności z celami pomocy społecznej. Tymczasem przepisy u.p.s. wskazują wyraźnie, że pomoc społeczna powinna zaspokajać naprawdę niezbędne potrzeby życiowe w granicach posiadanych przez organ pomocy społecznej środków finansowych. A przyznana pomoc nie musi obejmować wszystkich potrzeb wymienionych we wniosku. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym rolą pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności wspieranie osoby (rodziny) w jej wysiłkach zmierzających do zaspokojenia potrzeb bytowych, tak by stała się ona samowystarczająca. Pomoc przyznawana na podstawie przepisów u.p.s. ma charakter przejściowy i pomocniczy, stanowi ona wsparcie w przezwyciężeniu trudnych sytuacji życiowych i zabezpieczenie najpilniejszych wydatków bytowych. Nie może ona zatem w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania, służące zaspokojeniu wszystkich ich oczekiwań. Celem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie na koszt podatnika takich osób, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji życiowej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r. sygn. akt SK 15/01 (OTK 8/01 poz. 252) stwierdził, że cechą wyróżniającą pomoc społeczną, w porównaniu do innych systemów świadczeniowych jest brak po stronie obywateli roszczenia prawnego do świadczenia pomocy. Należy również pamiętać, że celem pomocy społecznej nie jest stałe zastępowanie osobistej aktywności osób w zakresie dostarczania rodzinie środków utrzymania. Pomoc społeczna nie może polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania i ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego.

Środki pomocy społecznej mogą być zatem wykorzystane jedynie do wspierania osoby, która czasowo znalazła się w trudnej sytuacji, ale nie może stanowić pomocy o stałym charakterze. Organ podkreślił, że sformułowanie "niezbędność" oznacza, że dana potrzeba ma wystąpić tu i teraz i bez jej zaspokojenia osoba nie będzie w stanie normalnie bądź prawidłowo funkcjonować, czyli żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z kolei potrzeby bytowe to takie potrzeby, których zaspokojenie pozwala osobie czy rodzinie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Do tego typu potrzeb należy zaliczyć potrzeby związane z zapewnieniem schronienia, żywności, jak również związane z wydatkami na leki i leczenie. Organ wskazał, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że świadczenie to może, ale nie musi zostać przyznane, nawet w przypadku spełnienia przez wnoszącego o taki zasiłek przesłanek do jego przyznania. Przyznanie bądź odmowa przyznania przedmiotowego świadczenia, ze względu na jego uznaniowy charakter, uzależnione jest dodatkowo od oceny organu dokonanej w ramach art. 2 ust. 1 u.p.s., a ocena ta dokonana w przedmiotowym postępowaniu wykazała, że strona ma możliwości samodzielnego zabezpieczenia podstawowych potrzeb.

Po rozpatrzeniu odwołania Wnioskodawcy decyzją z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt SKO Gd/1943/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3, 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Dalej Kolegium przypomniało, że rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ zobowiązany jest do ustalenia sytuacji wnioskodawcy. Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że Wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Utrzymuje się ze świadczeń społecznych. Obecnie otrzymuje zasiłek okresowy. Jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Pucku jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Choruje przewlekle: astma oskrzelowa, epilepsja, zespół psychoorganiczny, zaburzenia lękowe i adaptacyjne, kręgosłup. Podczas przeprowadzania wywiadu Wnioskodawca od wielu lat podaje te same informacje, że prowadzi samodzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe. Za opłaty podaje 100 zł, które przekazuje ojcu na zapłatę za energię elektryczną. Strona nie ma orzeczenia umiarkowanego, nie potrafi określić, kiedy i gdzie wykupił leki. Jak wynika z wywiadu, organ kilka miesięcy temu wystąpił do aptek w G., z których Wnioskodawca przynosił kosztorys wykupu leków, z zapytaniem czy od 2021 r. strona zrealizowała jakieś recepty. Ze wszystkich aptek otrzymano odpowiedzi negatywne, że osoba o wskazanych danych nie realizowała żadnych recept od 2021 r. do chwili sporządzania wywiadu. Strona nie dostarczyła rachunków potwierdzających wykup recept zleconych przez lekarza. W żaden sposób nie podejmuje współpracy celem poprawy swojej sytuacji. Od 2011 r. jest stałym klientem pomocy społecznej. Organ wezwał Wnioskodawcę do przedłożenia rachunków na leki niezbędnych do rozpatrzenia wniosku w sprawie pomocy na zakup leków, a w odpowiedzi Wnioskodawca przedłożył rachunek za lek na kwotę 5,88 zł.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, działając w ramach uznania administracyjnego, miał prawo przyznać Odwołującemu pomoc społeczną w formie wnioskowanego zasiłku celowego na pokrycie części kosztów zakupu leków w miesiącu listopadzie w wysokości określonej zaskarżoną decyzją. Mając na uwadze przepis art. 3 ust. 4 u.p.s. organ udzielający pomocy powinien uwzględnić uprawnienia, zasoby oraz własne środki finansowe. Dodatkowo mając na względzie załączoną do wniosku o przyznanie pomocy fakturę potwierdzającą zakup leków Kolegium wskazało, że wysokość przyznanego świadczenia w ponad połowie pokrywa kwotę należną do zapłaty.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że specjalny zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że świadczenie to może, ale nie musi być przyznane w wysokości żądanej przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie organ I instancji uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, a także własne możliwości finansowe, był uprawniony do orzeczenia o przyznaniu pomocy w kwocie określonej decyzją, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej co oznacza, że świadczenie to może, ale nie musi być przyznane w wysokości żądanej przez wnioskodawcę. W niniejszym przypadku organ I instancji uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, a także własne możliwości finansowe był więc uprawniony do orzeczenia o przyznaniu wnioskowanego świadczenia w kwocie określonej decyzją nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego.

Dodatkowo z przekazanego wykazu średniej planowanej pomocy finansowej na osobę w rodzinie objętej pomocą społeczną w gminie K. wynika, że organ I instancji dysponuje ograniczoną ilością środków finansowych m.in. na realizację zasiłków celowych oraz zasiłków okresowych. Wobec tego organ I instancji realizując zadania określone ustawą o pomocy społecznej przychylił się do wniosku strony o przyznanie pomocy społecznej przy uwzględnieniu własnych możliwości finansowych. Organ I instancji na podstawie obowiązujących w przedmiotowym zakresie przepisów prawa udowodnił stanowisko podjęte w zaskarżonej decyzji, co oznacza, iż kwestie podnoszone przez stronę w złożonym odwołaniu nie mają wpływu na zmianę stanowiska podjętego w niniejszej sprawie. Odnosząc się jednak do zarzutów i wniosków wniesionego odwołania Kolegium podkreśliło, iż w niniejszym przypadku bezspornym pozostaje fakt, iż Skarżący został objęty pomocą społeczną w ramach możliwości finansowych GOPS. Decyzja w tym zakresie została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i po uwzględnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Rozpatrując wniosek o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej organ musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej o zasiłek, ale również interesy innych osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, jak również własne środki. Przyznana forma pomocy społecznej nie jest w żadnym razie przewidziana na pokrywanie pełnych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą lecz ma charakter szczególnej pomocy doraźnej.

W skardze na powyższą decyzję Wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4, art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 2 u.p.s., art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 30 Konstytucji RP.

Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nielogiczna i wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Dalej Skarżący wyjaśnił, że choruje na choroby wymagające stałego przyjmowania wielu rodzajów leków i nie jest w stanie przezwyciężyć czy pokonać trudnych sytuacji życiowych wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Następnie Skarżący wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego i jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu zasiłku w takiej a nie innej kwocie. Skarżący zarzucił, że w sprawie nie wystąpiono do żadnej z aptek z zapytaniem o realizację recept przez Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 4 czerwca 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa z 9 stycznia 2024 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 z późn. zm.) dalej jako "u.p.s.". Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

Stosownie do art. 8 u.p.s. zasiłek celowy jako świadczenie pieniężne jest zależne od kryterium dochodowego. Jak wynika z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 u.p.s. lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, sytuacja materialna Skarżącego czyni zadość kryterium dochodowemu dla osoby samotnie gospodarującej, które jest podstawową przesłanką merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Jednakże rozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. opiera się na zasadzie uznania administracyjnego, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1 u.p.s. określenie "może być przyznany". Oznacza to, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie stwarza po stronie organu obowiązku jego przyznania w wysokości żądanej przez stronę. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia, uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz skali potrzeb innych osób wymagających wsparcia i zamieszkujących na terenie danej gminy. Działanie takie realizuje bowiem zasady sprawiedliwości społecznej i regulacje u.p.s. (art. 2, art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s.). Wsparcie i jego wysokość nie może zatem koncentrować się na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby nawet wymagała tego jej sytuacja materialna czy zdrowotna (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt I OSK 491/24, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ musi bowiem uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Organ nie może swojej pomocy skoncentrować na pełnym finansowaniu potrzeb jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna czy też zdrowotna, była najtrudniejsza. Pomoc społeczna nie jest bowiem w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią ubiegających się. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2408/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ musi wziąć pod uwagę swoje możliwości finansowe. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe przesądza o tym, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (zob. wyroki NSA: z 4 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1153/21, z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06; z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07 oraz z 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 698/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, by z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Takie bowiem postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz z zasadami wynikającymi z przepisów art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Są zatem upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ilość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy określoną liczbę osób wymagających wsparcia.

Ponadto, należy stanowczo podkreślić, że pomoc społeczna ma zmierzać do wsparcia, a nie do całkowitego wyręczania osób w pozyskiwaniu środków na życie. Nie może również zmierzać do zaspokojenia wszelkich zgłaszanych żądań. Sprzeciwiałoby się to celom opieki społecznej, a co za tym idzie, interesowi społecznemu. Celem opieki społecznej jest bowiem z jednej strony zagwarantowanie zaspokojenia niezbędnych potrzeb umożliwiających życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, z drugiej zaś przyczynienie się do usamodzielnienia osób i rodzin korzystających z tej pomocy oraz ich integracja ze środowiskiem.

W niniejszej sprawie zaskarżone decyzje zostały wydane w wyniku rozpoznania wniosku Skarżącego z 30 listopada 2023 r., doprecyzowanego pismem z 21 grudnia 2023 r., o przyznanie zasiłku celowego na zakup niezbędnych leków w kwocie 293 zł. Jednocześnie, na wezwanie GOPS Skarżący przedłożył tylko jedną fakturę z 5 stycznia 2024 r. na kwotę 5,88 zł.

W ocenie składu orzekającego zaskarżone decyzje obu organów są prawidłowe z punktu widzenia legalności, a odmowa przyznania żądanego świadczenia z pomocy społecznej nie stanowiła przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ I instancji nie odmówił Skarżącemu, lecz przyznał świadczenie pokrywające część udokumentowanego wydatku na lek. Kolegium zaś utrzymało tę decyzję w mocy. Należy zauważyć, że GOPS w Krokowej posiada ograniczone środki na przyznanie pomocy i zakres pomocy udzielanej Skarżącemu regularnie usprawiedliwia przyjęcie, że zaspokojenie z tych środków innych jeszcze potrzeb Skarżącego prowadziłoby do naruszenia zasad sprawiedliwego podziału środków pomocowych pomiędzy osoby potrzebujące wsparcia.

Reasumując, wobec braku aktywności Skarżącego mającej na celu współdziałanie z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej oraz wobec nieprzedłożenia dowodu zakupu leków za wnioskowaną kwotę (zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak wynika z akt sprawy – Skarżący wymaga ich przyjmowania) Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo odmówiły przyznania stronie wnioskowanego świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.