Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia - postanawia – odrzucić skargę.

M. W. wystąpiła w czerwcu 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ze skargą na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Wskazała, że dnia 19 lipca 2024 r. złożyła do Organu - dotyczący Jej męża J. W. - wniosek o wydanie takiej decyzji, jednak termin na dokonanie przez uprawnione osoby ustalenia potrzeby wsparcia wyznaczony został dopiero na 8 marca 2025 r. zaś Jej niepełnosprawny mąż zmarł [...] lutego 2025 r.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o umorzenie postępowania ze względu na zgon wnioskodawcy tj. J. W. Zwrócił też uwagę, że M. W. złożyła wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia będąc do tego upoważnioną przez męża. W związku więc z jego śmiercią nie ma już Ona legitymacji do występowania w jego imieniu.

Skarga powyższa podlega odrzuceniu.

Jak stanowi art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, w świetle art. 50 § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają tego rodzaju prawo.

Legitymacja do złożenia skargi związana jest więc z istnieniem po stronie występującego z takim środkiem zaskarżenia interesu prawnego. Ten zaś wymaga zaistnienia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw czy obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem, czynnością lub brakiem takiego aktu (czynności). Brak zatem bezpośredniego wpływu przedmiotu skargi na sferę prawną występującego z nią nie pozwala na uznanie go za stronę postępowania. Interes prawny musi być własny, indywidualny i wynikać z konkretnego przepisu prawa.

Jak wynika z akt sprawy, J. W., działając za pośrednictwem swojej żony M. W., której udzielił stosownego upoważnienia w tym przedmiocie, wystąpił do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.

Jak wynika z kolei z regulacji ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 913), decyzję taką wydaje się m. in. na wniosek osoby posiadającej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (art. 4b ust. 2, art. 6b ust. 1, art. 6b3 ust. 1). Osobą taką w warunkach sprawy jest J. W., który posiadał orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, jednak zmarł on dnia [...] lutego 2025 r., na co wskazuje dołączony do akt sprawy odpis skrócony aktu zgonu wymienionego. To ta osoba uprawniona była do złożenia skargi. Mogła ona oczywiście działać za pośrednictwem pełnomocnika, jednak skoro w dacie wnoszenia skargi (datowana jest ona na 10 czerwca 2025 r., a wpłynęła do Sądu 16 czerwca 2025 r.) wnioskodawca, a zatem i uprawniony do złożenia tej skargi już nie żył, to nie mogła w jego imieniu występować jego żona M. W. Pełnomocnictwo wygasa bowiem z dniem śmierci mocodawcy.

Z tych przyczyn zaistniała konieczność odrzucenia skargi M. W. z uwagi na brak występowania w Jej wypadku legitymacji strony postępowania sądowego. Jak już bowiem zauważono, zarzucana bezczynność Organu dotyczyła postępowania prowadzonego na wniosek J. W.

Podstawę niniejszego orzeczenia stanowił art. 58 § 1 pkt 6, 3 P.p.s.a.