Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia "(...)" października 2019 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

VI SA/Wa 2637/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. 2018 r., poz. 2164, ze zm.), w związku z art. 3 pkt 5 i pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. b), art. 40a ust. 4, ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2018 r., poz. 2164, ze zm.), art. 7 ust. 2, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. L 304 z 22.11.2011, str. 18, ze zm.), art. 3 ust. 8, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm., Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.Sp. z o.o., ul. [...],[...] S., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2019 r., wymierzającą S.Sp. z o.o. (wcześniej E. Sp. z o.o.), ul. [...],[...] S., za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, tj.: Filety z morszczuka północnopacyficznego mrożone 1QF ze skórą, nr partii [...], wielkość partii zaimportowanej 3390 kg, transportowane w kontenerze nr [...], kraj pochodzenia Chiny karę pieniężną w wysokości 4000 złotych.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 21 stycznia 2019 r., działając na podstawie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz zgłoszenia dokonanego przez C.Sp. z o.o. reprezentującą importera S. Sp. z o.o. (wcześniej E. Sp. z o.o.), ul. [...],[...] S., inspektor WIJHARS w S.przeprowadził kontrolę graniczną w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego deklarowanego jako Filety z morszczuka północnopacyficznego mrożone IQF ze skórą, nr partii [...], wielkość partii zaimportowanej 3390 kg, transportowane w kontenerze nr [...], kraj pochodzenia Chiny.

Kontrola obejmowała sprawdzenie dokumentów umożliwiających identyfikację towaru, opakowania, oznakowania, warunków transportu oraz pobranie próbek do badań laboratoryjnych (Protokół z pobrania próbek nr [...] z dn. 21.01.2019 r.).

W wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w G. (Sprawozdanie z badań nr [...]) stwierdzono, że próbka wyrobu o nazwie Filety z morszczuka północnopacyficznego mrożone IQF ze skórą nie spełnia wymagań zadeklarowanych w oznakowaniu produktu ze względu na zawyżoną zawartość glazury. Ustalono, że zawartość glazury przy uwzględnieniu niepewności pomiaru (± 2,2%) wynosi 28,7%, podczas gdy w oznakowaniu deklarowano zawartość glazury na poziomie 25%.

Powyższa nieprawidłowość narusza wymagania określone w art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Organ opisał przebieg postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Rozpoznając odwołanie spółki od decyzji nakładającej karę w wysokości 4 000 zł, przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialno prawną podstawę zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor JHARS stwierdził, że mimo użycia skróconej nazwy przedmiotowego produktu w decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora JHARS, to wszystkie inne dane identyfikujące partii zostały podane poprawnie, W związku z tym, nie ma wątpliwość, że partia objęta kontrolą jest partią będącą przedmiotem niniejszej decyzji.

Uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że S.Sp. z o,o, w ramach prowadzonej działalności wprowadził do obrotu artykuł rolno-spożywczy o nazwie Filety z morszczuka północnopacyficznego mrożone IQF ze skórą. W wyniku kontroli ustalono, że ww. produkt jest produktem rolno-spożywczym o niewłaściwej jakości handlowej, tj. zafałszowanym. W toku przeprowadzonej kontroli w celu sprawdzenia jakości handlowej ww. artykułu rolno- spożywczego stwierdzono, że ww. partia nie spełnia wymagań zadeklarowanych w oznakowaniu produktu ze względu na zawyżoną zawartość glazury.

Podkreślił, że oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Oznacza to, że wszystkie określenia służące identyfikacji artykułu rolno-spożywczego powinny być podane zgodnie z rzeczywistością, aby nie wprowadzać w błąd konsumenta. Konsumenci mają prawo oczekiwać żywności nie tylko bezpiecznej, ale i o dobrej jakości.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów uznał je za bezzasadne. Wyjaśnił, że dopuszczenie artykułów rolno-spożywczych do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego jest bezpośrednio związane z faktem przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej przez dany produkt. Każdy towar przywożony z zagranicy, aby mógł przebywać na terenie Polski legalnie, musi zostać uprzednio dopuszczony do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego przez odpowiednie służby celne. Jest to niezależne od tego, czy dany produkt sprowadzany jest w celu zbycia go podmiotom trzecim, czy też będzie w całości wykorzystywany wyłącznie przez podmiot przywożący. Wywiódł, że Strona była odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu przedmiotowego artykułu. Stwierdził, że ponowne zgłoszenie do kontroli granicznej, po dokonaniu zmiany oznakowania w zakresie zawartości glazury partii mrożonych filetów z morszczuka, a następnie po przeprowadzeniu kontroli przez inspektora WIJHARS w S. i wydaniu protokołu kontroli nr [...] z dn. 26.02.2019 r. nie zmienia faktu, że Strona wcześniej dopuściła się naruszenia przepisów prawa żywnościowego.

Podkreślił, że wydając decyzję organ I instancji miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli, w szczególności poszanowanie praw konsumenta przy obrocie artykułami rolno-spożywczymi.

Wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone było zgodnie z przepisami k.p.a. Strona każdorazowo informowana była o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, mogła uzyskać wyjaśnienia oraz składać wnioski i zastrzeżenia. Całość korespondencji wynikającej z prowadzonego postępowania administracyjnego została Stronie prawidłowo doręczona.Mrożone filety z morszczuka północnopacyficznego zostały zgłoszone do kontroli 15.01.2019 r. przez C. Sp. z o.o. Pracownicy Agencji Celnej C.Sp. z o.o. posiadają stosowne pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki S.Sp. z o,o. (wcześniej E. Sp. z o.o.) przed [...] Wojewódzkim Inspektoratem JHARS w sprawach dotyczących granicznej kontroli ładunków. Pełnomocnictwo ma charakter stały i bezterminowy.Jednym z elementów kontroli granicznej jest m.in. pobieranie próbek do badań laboratoryjnych.

W dniu 21.01.2019 r. w trakcie kontroli w Granicznym Punkcie Kontroli Weterynaryjnej należącym do Granicznego Inspektoratu Weterynarii, na terenie portu S.-S., przedstawiciel Agencji Celnej został poinformowany, że z kontenera [...] zostaną pobrane próbki do badań laboratoryjnych. Pracownicy WIJHARS w S. mogą pobierać próbki do badań w ww. punkcie tylko w momencie przeprowadzania kontroli fizycznej przez Granicznego Lekarza Weterynarii. Z uwagi na fakt, że taka kontrola wspomnianego kontenera nie miała miejsca, kontener został przetransportowany na teren chłodni należącej do D.Sp. z o.o. S.K., ul. [...],[...] S. i tam z jednej partii morszczuka (3390 kg) zostały pobrane próbki do badań laboratoryjnych, a pozostałe partie zostały skontrolowane na podstawie oględzin oraz kontroli opakowania i oznakowania, a dn. 21.01.2019 r, wystawiono Protokół kontroli nr [...]. Odwołujący o tym fakcie został poinformowany przez przedstawiciela Agencji Celnej CSL. Wyjaśnił, że kontrole wymienione w art. 17 ust. 1 lit b) ww. ustawy, tj. kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przywożonych spoza państw członkowskich Unii Europejskiej oraz spoza państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w tym kontrola graniczna tych artykułów, mogą zostać przeprowadzone bez obecności kontrolowanego.

Próbka laboratoryjna została pobrana zgodnie z normą PN-85/A-86752 i prawidłowo przetransportowana do Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w G.W aktach sprawy znajdują się zapisy z rejestratora temperatury, który używany jest w trakcie transportu. Stan próbki, która dotarła do laboratorium był bez zastrzeżeń - stosowne zapisy znajdują się w Sprawozdaniu z badań nr [...] z dn. 25.01.2019 r.

Strona została poinformowana o możliwości wykonania badań laboratoryjnych pozostawionego wtórnika próbki na każdym etapie postępowania. Skarżąca po otrzymaniu ww. sprawozdania wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie zakazu wprowadzenia do obrotu partii morszczuka, nie skorzystała z przedmiotowego prawa.

. W dalszej części uzasadnienia organ uzasadnił wysokość wymierzonej kary i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazujące na możliwość odstąpienia od jej wymierzenia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. sp z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie koszów postępowania.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1)art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (j.t. Dz.U. 2018 poz. 2164 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo przywiezienie towarów przez zagranicznego dostawcę na teren Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych w sytuacji, gdy w rzeczywistości przed odprawą celną produkty te nie są wprowadzone do obrotu,

2) art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych w zw. z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że posiadanie produktów żywnościowych z nieprawidłowymi etykietami umieszczonymi przez zagranicznego eksportera również stanowi wprowadzanie na rynek tych produktów, nawet wówczas, gdy w stosunku do tych produktów importer planuje zmienić ich etykiety na prawidłowe,

3) art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez nieprawidłowe zastosowanie w

konsekwencji, którego organy I i II instancji uznały, że produkty z niewłaściwymi etykietami zamieszczonymi przez zagranicznego eksportera, które to etykiety zostały następnie zmienione przez importera na prawidłowe, wprowadzają konsumenta w błąd podczas gdy w rzeczywistości produkty te jako produkty, które nigdy nie miały styczności z konsumentem, nie mogły wprowadzać żadnych konsumentów w błąd,

oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj:

1) art. 7, 8 oraz 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 2018 poz. 2096 ze zm.) poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, która nie była poprzedzona rzetelnym zgromadzeniem całościowego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak ustalenia czy kwestionowany towar był przeznaczony do dalszej odsprzedaży, brak ustalenia jaka jest zawartość glazury w całym kartonie kwestionowanego towaru oraz brak ustalenia czy skarżąca obiektywnie mogła wykonać obowiązek rzetelnego oznakowania kwestionowanego towaru przed kontrolą celną, graniczną i handlową i w konsekwencji przyjęcie za udowodnione okoliczności, które nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonych przez organy I i II instancji dowodach;

2) art. 10 § 1 k.p.a. i art. 14a k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej udziału w każdym stadium postępowania, w tym w pobieraniu i ocenie próbek przeznaczonych do badań zawartości glazury oraz w samych badaniach,

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyszczególnienie w: treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji administracyjnych takich okoliczności, które nie zostały poparte żadnymi dowodami zebranymi w toku postępowania przed organami I i II instancji, a w związku z tym poprzez brak wyszczególnienia w treści uzasadnienia dowodów, na których organy I i II instancji się oparły. . •

W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan sprawy i rozwinęła oraz szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jakość handlowa to cechy artykułu rolno -spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;b) fałszowaniu żywności, oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

W myśl art. 16 w/w rozporządzenia, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd (por. także wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie II OSK 185/09).

Jak stanowi art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 w/w rozporządzenia, informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.

Powyższe oznacza, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno - spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

W rozpatrywanej sprawie w wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w G. (Sprawozdanie z badań nr [...]) stwierdzono, że próbka wyrobu o nazwie Filety z morszczuka północnopacyficznego mrożone IQF ze skórą nie spełnia wymagań zadeklarowanych w oznakowaniu produktu ze względu na zawyżoną zawartość glazury. Ustalono, że zawartość glazury przy uwzględnieniu niepewności pomiaru (± 2,2%) wynosi 28,7%, podczas gdy w oznakowaniu deklarowano zawartość glazury na poziomie 25%.

Jak stanowi art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rołno- spożywczych stanowi, że kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wsokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Uregulowana tym przepisem odpowiedzialność ma charakter administracyjny, co oznacza, że dla jej ustanowienia bez znaczenia jest to, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa, czy nastąpiło to z winy umyślnej, czy nieumyślnej.

Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy, zatem każdego etapu obrotu jak również różnych transakcji, w tym także przekazania produktu, po zakończeniu procesu produkcyjnego, w wyniku zawartej wcześniej umowy o współpracy (inna forma dysponowania). Należy więc uznać, że krajowe prawo żywnościowe szeroko ujmując definicję wprowadzania do obrotu, szeroko też rozumie pojęcie producenta. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 omawianej ustawy, artykuły rolno-spożywcze przywożone z państw niebędących członkami Unii Europejskiej, z wyłączeniem państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mogą być dopuszczone do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego, pod warunkiem przeprowadzenia kontroli jakości handlowej przez organ Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organ wyjaśnił skarżącej, że dopuszczenie artykułów rolno-spożywczych do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego jest bezpośrednio związane z faktem przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej przez dany produkt. Każdy towar przywożony z zagranicy, aby mógł przebywać na terenie Polski legalnie, musi zostać uprzednio dopuszczony do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego przez odpowiednie służby celne. Jest to niezależne od tego, czy dany produkt sprowadzany jest w celu zbycia go podmiotom trzecim, czy też będzie w całości wykorzystywany wyłącznie przez podmiot przywożący.

Trafnym jest zatem stanowisko organu, że skarżąca była odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu przedmiotowego artykułu a ponowne zgłoszenie do kontroli granicznej, po dokonaniu zmiany oznakowania w zakresie zawartości glazury, a następnie po przeprowadzeniu kontroli przez inspektora WIJHARS w S. i wydaniu protokołu kontroli nr [...] z dn. 26.02.2019 r. nie zmienia faktu, że wcześniej skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów prawa żywnościowego.

Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczego w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu i przychodu jak i wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.

W ocenie Sądu organ wymierzając karę prawidłowo uwzględnił wskazane w ust. 5 art. 40a przesłanki a sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym, zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi.

Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia 10 § 1 kpa. Skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za taką linią orzecznictwa, która naruszenia art. 10 kpa nie traktuje w sposób automatyczny, upatrując w nim bezwzględnego uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. Dopiero wykazanie przez stronę, że brak możliwości zajęcia stanowiska oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, uniemożliwił podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogącej mieć przy tym wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. Skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa bowiem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowaniu a wynikiem sprawy (przykładowo m.in. wyroki NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. I OSK 575/10, WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. VI SA/Wa 604/13, NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1279/09).

W toku postępowania – w ocenie Sądu – nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji której uzasadnienie odpowiada art. 107 § 3 k.p.a., podał, także co wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej i co wpłynęło na jej wysokość. Działanie organu było zgodne z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym a także z prawem wspólnotowym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.