Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę

Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] października 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.)cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską p. Z. S..

W uzasadnieniu wskazano, że do organów Policji wpłynęły dwa wyroki Sądu Rejonowego w M., [...] Wydział Grodzki: 1) sygn. akt[...], oraz 2) sygn. akt [...], uznające p. Z. S. winnym popełnienia czynów z art. 178a § 1 i 2 kk. W związku z powyższym organ właściwy w sprawie pozwoleń na broń w dniu [...] sierpnia 2005 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że z powołanych wyroków wynika, iż oskarżony Z. S. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona czynów z art. 178a § 1 i 2 kk, tj. w dniu [...] września 2001 r. w M. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazały 1,11 mg/l) kierował samochodem. Za ten czyn Sąd wymierzył oskarżonemu karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres trzech lat, oraz karę grzywny w wysokości stu stawek dziennych. Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego w M., [...] Wydział Grodzki, z dnia [...] marca 2005 r. oskarżony został ukarany grzywną w wysokości czterdziestu stawek dziennych za to, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. w M. będąc w stanie nietrzeźwości kierował rowerem (badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazały 0,71 mg/l).

W tym stanie rzeczy Komendant Policji, wykonując dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji uznał, że p. Z. S. należy do osób wymienionych w art. 15 pkt 1 ust. 6 powołanej ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Mając na uwadze fakt, że prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, ustawodawca przyjął, że osoby posiadające pozwolenie na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać prawa i porządku publicznego. Jeżeli nawet osoba posiadająca pozwolenie na broń nie popełniła przestępstwa, które zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, to sam fakt skazania prawomocnymi wyrokami Sądu za przedstawione wykroczenia może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Nieodpowiedzialne zachowanie, stanowiące naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, bowiem dostęp do broni jest reglamentowany. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnymi wyrokami Sądu za określone wyżej czyny taką opinię podważa.

Zgodnie z art. 10 K.p.a. służyło zainteresowanemu prawo do zapoznania się z materiałami postępowania administracyjnego oraz wzięcia w nim czynnego udziału, o czym został zawiadomiony pisemnie, i z którego to prawa nie skorzystał.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł zainteresowany podnosząc, iż jest myśliwym z wieloletnim stażem i nigdy nie stwierdzono naruszenia przez niego przepisów dotyczących posiadania broni, tak co do jej przechowywania, jak i prawidłowości wykonywania polowania. W związku z tym stwierdził, że zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest nadinterpretacją powołanego przepisu, gdyż popełnione przez niego czyny nie miały żadnego związku z bronią ani nie były też czynami powszechnie uznawanymi za kryminalne. Ponadto odwołujący się podniósł, że jest już niemłodym człowiekiem i polowanie stanowi jedyna radość (pasję) jego życia.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr

[...], wydaną na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu, po szczegółowym przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że niewątpliwym faktem jest skazanie odwołującego się prawomocnymi, powołanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w M. za popełnienie przestępstw – odpowiednio – z art. 178a § 1 i 178a § 2. Są to czyny polegające na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości – w pierwszym przypadku pojazdu mechanicznego, w drugim – niemechanicznego. Prawomocne, skazujące za popełnienie przestępstwa orzeczenia sądu karnego są dla organów Policji wiążące co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Wyjaśnienia strony dotyczące okoliczności popełnienia drugiego z czynów zabronionych, zgłoszone w postępowaniu administracyjnym, nie wpływają na zmianę stanowiska tych organów. Sąd karny uznał bowiem stronę za winną zarzucanego czynu i faktu tego nie zmienia orzeczenie o umorzeniu kary grzywny.

Biorąc pod uwagę dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, który określa jeden z przypadków obligatoryjnego cofania pozwolenia na broń (cofa się pozwolenie, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6) stwierdzono, że w przypadku Z. S. nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż cofające mu pozwolenie na broń myśliwską. Dwukrotnie popełnił on umyślne przestępstwa związane z używaniem alkoholu. Za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości został skazany w 2001 r.; wykonanie kary sąd zawiesił na trzyletni okres próby. Jeszcze przed zatarciem skazania za to przestępstwo w grudniu 2004 r. popełnił kolejny czyn polegający na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. W informacji z Krajowego Rejestru Karnego brak jest co prawda adnotacji o skazaniu Z. S. w 2001 r., jednakże zgodnie z treścią art. 108 kk, jeżeli skazany po rozpoczęciu lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, to dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Wyrok za popełnienie przez Z.. S. przestępstwa z art. 178a § 1 kk, zgodnie z którym wykonanie kary warunkowo zawieszono na trzyletni okres próby, uprawomocnił się w dniu [...] listopada 2001 r., a zatem zatarcie skazania za to przestępstwo mogłoby nastąpić nie wcześniej niż w maju 2005 r.(zgodnie z art. 76 kk skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, który w przypadku Z. S. mijał w listopadzie 2004 r.). Tymczasem już w grudniu 2004 r. strona popełniła kolejne przestępstwo (wyrok w tej sprawie uprawomocnił się w dniu [...] marca 2005 r.), a zatem jeszcze przed upływem 6 miesięcy od czasu zakończenia okresu próby orzeczonego za pierwsze przestępstwo.

Przestawione zachowanie strony świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa i jej skrajnej nieodpowiedzialności – popełniając bowiem tego rodzaju przestępstwo narażała na uszczerbek życie lub zdrowie nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruch drogowego (obydwa czyny są bowiem wymierzone przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Taka postawa nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Stanowiska tego nie może zmienić pozytywna opinia, jaką Z. S. cieszy się w środowisku myśliwych, ani brak z jego strony uchybień bezpośrednio związanych z dysponowaniem bronią.

Wolą ustawodawcy było, aby osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, właściwy organ Policji obligatoryjnie odbierał to szczególne uprawnienie, jakim jest prawo do posiadania broni, w tym również broni myśliwskiej. Dokonane w sprawie ustalenia świadczą o tym, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest w przypadku Z. S. uzasadniona, a tym samym konieczne jest cofnięcie mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Popełniając bowiem umyślne przestępstwa strona utraciła wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Naruszając porządek prawny nie może się ona wykazać nieskazitelną postawą, jakiej organy Policji wymagają od osób posiadających pozwolenie na broń, do którego dostęp jest, zgodnie z charakterem ustawy, reglamentowany.

Odnosząc się w zakończeniu do argumentu, że polowanie stanowi dla strony jedyną radość, a cofnięcie pozwolenia ją tego pozbawi, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż argument ten nie może stanowić podstawy – w świetle materiału dowodowego – do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. Jednocześnie wskazał, że pozbawienie prawa do posiadania broni nie ma charakteru dożywotniego i określił kiedy i na jakich warunkach strona będzie mogła ubiegać się o pozwolenie na broń myśliwską.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o "anulowanie decyzji cofającej pozwolenie na broń."

W uzasadnieniu podniesiono argumenty użyte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto wskazano, że organy Policji, posługując się dowolną interpretacją ustawy o broni i amunicji i nie stosując się do zasady powagi rzeczy osądzonej próbują dwukrotnie karać skarżącego za ten sam czyn.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] października 2005 r., cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską p. Z. S..

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Jednoznacznie wykazano, na podstawie wyroków sądowych, że skarżący prawomocnymi, powołanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w M. został skazany za czyny polegające na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 178a § 1 oraz art. 178a § 2 kk. Trafnie też wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w związku z treścią art. 108 kk żadne z tych skazań nie uległo zatarciu, a co za tym idzie – organy Policji nie mogą uważać ich za niebyłe (art. 106 kk).

Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy organy Policji w związku z faktem popełnienia przez skarżącego, w stanie nietrzeźwości, przestępstw wymierzonych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym), miały prawo do zastosowania wobec skarżącego sankcji ( cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską) przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Należy przypomnieć, że, zdaniem skarżącego, zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest nadinterpretacją powołanego przepisu, gdyż popełnione przez niego czyny nie miały żadnego związku z bronią ani nie były też czynami powszechnie uznawanymi za kryminalne.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej (...). Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych, a więc również narzucający organom Policji uznanie związane, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.

Do takich przyczyn ustawa zalicza uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej (...). Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie został skazany za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Został natomiast skazany prawomocnymi wyrokami za przestępstwa z art. 178a § 1 oraz 178a § 2 kk, tj. za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, polegające na prowadzeniu pojazdów w ruchu lądowym, po drogach publicznych, w stanie nietrzeźwości. W konsekwencji określony powyżej podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie powinien być ograniczony do pytania, czy podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a więc może naruszyć ogólną zasadę przemawiającą za przyznaniem pozwolenia na broń, czy też – i w jakim zakresie – powinien w rozpatrywanym przypadku zostać również uwzględniony fakt popełnienia przez skarżącego przestępstw z art. 178a § 1 oraz 178a § 2 kk, związany z jego działaniem w kwalifikowanym stanie nietrzeźwości. Ogólna zasada nie wydawania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest oczywiście na tyle szeroka, że w jej ramach mieści się zarówno konkretne wskazanie ("w szczególności") dotyczące skazania prawomocnym orzeczeniem sądu przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, które ustawodawca potraktował jako główny (szczególny) powód cofnięcia pozwolenia na broń, jak i inne stany prawne, w tym związane z orzeczeniami sądów.

Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnych do rozpatrywanej jest jednolite. I tak, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, stwierdzono wprost, że "Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym".(LEX nr 126764). Stanowisko to uściślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2258/02,(LEX nr 158939), który odwołał się do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, wskazując, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym; w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej wyroku. Organ I instancji przywołując wyroki skazujące wyraźnie stwierdził, że strona, posiadająca pozwolenie na broń nie popełniła przestępstwa, które zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednocześnie wskazał, że sam fakt skazania prawomocnymi wyrokami Sądu za przedstawione wykroczenia może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Nieodpowiedzialne zachowanie, stanowiące naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Podobne stanowisko zajął Komendant Główny Policji oceniając, że zachowanie strony świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa i jej skrajnej nieodpowiedzialności – popełniając bowiem tego rodzaju przestępstwo narażała na uszczerbek życie lub zdrowie nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruch drogowego. Taka postawa, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnymi wyrokami Sądu za określone wyżej czyny taką opinie podważa. Tak więc, w ocenie Sądu, organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany prawomocnymi wyrokami, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że p. Z. S. - posiadacz pozwolenia na broń, może użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości stwierdzając, że popełnione przez nią przestępstwa nie były czynami powszechnie uznawanymi za kryminalne.

W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 oraz 178a § 2 kk, tj. za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, polegające na prowadzeniu pojazdów w ruchu lądowym, po drogach publicznych, w stanie nietrzeźwości, są dla organów Policji wiążące co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnianie przestępstw tego rodzaju, udokumentowane prawomocnymi wyrokami sądu, choć nie mieści się w kategorii przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za tego rodzaju przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie jest, jak zarzuca strona, wynikiem nadinterpretacji powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Sąd podzielił również stanowisko organów Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie miała znaczenia dobra opinia skarżącego w środowisku myśliwych, ani brak z jego strony uchybień bezpośrednio związanych z przechowywaniem broni i wykonywaniem polowania. Skarżącemu cofnięto bowiem pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu skazania prawomocnymi wyrokami sądu za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości, i w konsekwencji uzasadniające obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podobnie nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że został dwukrotnie skazany za ten sam czyn: powołane wyroki sądu karnego dotyczyły bowiem przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a dopiero fakt wydania prawomocnych wyroków w tych sprawach zobowiązał organy Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego i cofnięcia skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej pozwolenia na broń – z racji zaliczenia skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.