II OSK 2124/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-05-23	
Data wpływu	2021-09-22	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	II SA/Go 662/20	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 188, art. 269 § 1-3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Go 662/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 662/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki A z o. o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 662/20, w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...], uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 662/20 w całości (pkt 1), uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 2), a także zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 980 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3) oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 4).

Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Starosta Ś., po rozpoznaniu wniosku Spółki A z o.o., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wewnętrzną linią zasilająca na działkach nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...].

Po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez D.M. Oraz J.W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego projekt nie narusza postanowień zawartych w decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletny, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Spełnione zostały także wymagania dotyczące obowiązku przedłożenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także stosowne zaświadczenia.

Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. W jej ramach przewidziano montaż dziewięciu anten sektorowych pracujących w paśmie o częstotliwościach 900 MHz, 800 i 1800 MHz oraz 800 i 2100 MHz, przy czym równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi dla każdej z trzech anten w sektorze 1, 2, 3 odpowiednio w odniesieniu do podanych wyżej częstotliwości: 347 W, 424 W i 1202 W. Anteny będą montowane na wysokości [...] m licząc od poziomu terenu (całkowita wysokość obiektu - [...] m) z nakierowaniem wiązki na 3 azymuty: [...]. Nachylone będą w zakresie od [...] do [...] oraz od [...] do [...]. Ponadto planowane jest też osiem anten radioliniowych o azymutach [...] (dwie anteny) z tolerancją +/- [...] każda. Radiolinie niezależnie od pasma oraz wartości EIRP wykluczone są jednak jako urządzenia znacząco oddziaływujące na środowisko. Jeśli więc biorąc pod uwagę geometrię zjawiska, wiązka anteny nie przetnie miejsc dostępnych dla ludzi, inwestycja nie należy do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko. Z zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia rysunków, przedstawiających widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w płaszczyźnie poziomej i pionowej wynika, iż w odległości [...] m dla projektowanych anten sektorowych od środka anteny sektorowej główna oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludności. Osie te usytuowane zostały poza istniejącymi zabudowaniami i przebiegać będą w przestrzeni tj. na wysokości ok. [...] m n.p.t. (przy maksymalnym pochyleniu wiązki), w związku z czym nie są one zlokalizowane w miejscach dostępnych dla ludzi. Ponadto z przedłożonego w projekcie budowlanym rysunku przedstawiającego "zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych większych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej" wynika również, iż zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (0,1 W/m2) kończy się na poziomie [...] m n.p.t, a więc miejsca dostępne dla ludności nie występują w jego obrębie. Tym samym, w oparciu o powyższą kwalifikację ustalono, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dane powyższe są deklarowane przez inwestora i nie ma możliwości sprawdzenia zachowania wskazanych parametrów na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim D.M. zarzucił decyzji Wojewody naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy rzeczywistych parametrów technicznych, ponadto zaniechanie odniesienia się do zarzutów odwołania w sposób przewidziany przepisami;

- art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

- § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) poprzez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z ww. przepisami;

- nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

- nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

- nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania,.

Wyrokiem z dnia dniu 28 stycznia 2021 r. II SA/Go 662/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił ww. decyzję Wojewody oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skargę kasacyjną od wyroku wniosła Spółka A z o. o.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 662/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki A z o. o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 662/20 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 662/20 w całości, uchylił zaskarżoną decyzję, a także zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 980 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że w sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania z uwagi na podpisanie sentencji zaskarżonego wyroku przez sędziego, który nie brał udziału w wydaniu wyroku i jednocześnie niepodpisanie tegoż wyroku przez sędziego - członka składu orzekającego, który uczestniczył w jego wydawaniu. Stanowi to podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej w trybie art. 179a p.p.s.a.,

Przechodząc do ponownego rozpoznania sprawy Sąd wyjaśnił, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest m.in. weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283, ze zm.). Weryfikacja wymagań ochrony środowiska obejmuje również ustalenie, czy dla wnioskowanej inwestycji istnieje prawny obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jeżeli taką ocenę przeprowadzono, czy projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami wskazanymi w tej ocenie, mającej sformalizowaną postać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestia kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko rozstrzygana jest w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839; zwanego dalej: rozporządzeniem). W świetle tych przepisów kwalifikację prawną stacji bazowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko determinują dwa czynniki: równoważna moc promieniowana izotropowo (w skrócie EIRP) oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Równoważną moc promieniowaną izotropowo na zasadzie sumowania, czyli uwzględnienia mocy nie pojedynczych, lecz wszystkich anten (co do których możliwe jest nakładanie się wiązek promieniowania). W celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, konieczne jest wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego samego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Innymi słowy dla ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia

Organy orzekające w niniejszej sprawie powołały się na ustalenia zawarte w sporządzonej na zlecenie inwestora "Kwalifikacji instalacji", stanowiącej element dokumentacji projektowej. Analizy zawarte w tym dokumencie wskazują, że planowana inwestycja, z uwagi na moc instalacji oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludzi, nie mieści się w żadnym ze wskazanych przez prawodawcę przedziałów pozwalających na zakwalifikowanie jako przedsięwzięcia mogącego znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Treść tego opracowania przewiduje, że w ramach omawianego przedsięwzięcia planowany jest montaż dziewięciu anten sektorowych na następujących azymutach: [...] - anteny nr 1, 2, 3; [...] - anteny nr 4, 5, 6; [...] - anteny nr 7, 8, 9. W dokumencie tym zaznaczono również (str. 3, pkt 1. cel opracowania), iż każda antena sektorowa rozpatrywana jest osobno i nie ma wpływu na wynik kwalifikacji innej anteny. Organy nie poczyniły ustaleń, czy po uwzględnieniu łącznej, skumulowanej mocy trzech anten umiejscowionych na tym samym azymucie, miejsca dostępne dla ludności znajdują się w przewidzianych przepisami tego rozporządzenia odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Ustalenie przebiegu granic ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego i odpowiedź na pytanie, czy nie osiągnie ono miejsc dostępnych dla ludności, uzależniona jest od określonego zakresu pochylenia anteny i jej konfiguracji. Projekt budowlany w jego części opisowej nie odnosi się w ogóle do kwestii stopnia pochylenia anten, których kwalifikacja została zdeterminowana przyjęciem określonych założeń użytkowych, tzn., w granicach określonych tiltów.

W skardze kasacyjnej Spółka A z .o.o. zaskarżyła ww. wyrok w części - to jest w zakresie punktów II, III i IV zarzucając mu naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji podczas gdy decyzja ta nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego;

2) art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a organy - wbrew przeciwnym twierdzeniom Sądu I instancji - poczyniły ustalenia odnośnie do wszystkich tych kwestii, które są rzeczywiście istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia;

4) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust, 1 pkt 8 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej inwestycji, może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne uczestnika postępowania, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym.

5) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej inwestycji, może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym;

6) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do inwestycji, mimo braku ku temu podstaw, bowiem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowi lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia"-inaczej nie miałby on w zakresie "przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" żadnej zawartości normatywnej."

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktów lI, III i IV i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazała, że nie sposób zgodzić się z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzeniem, iż organy obu instancji nie poczyniły ustaleń odnośnie oddziaływania spornego przedsięwzięcia w miejscach dostępnych dla ludności. Spółka przedłożyła organowi rysunki określające przekroje wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych, które pozwalają przyjąć ponad wszelką wątpliwość, że z uwagi na wysokość miejsc montażu i pochylenie anten stacji bazowej oraz istniejący na działkach sąsiednich sposób i warunki zagospodarowania, nie dojdzie tu do sytuacji przekroczenia wartości pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Dokumentacja została poddana ocenie organu, który stwierdził, że "z przedłożonych w kwalifikacji przedsięwzięcia rysunków, przedstawiających widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w płaszczyźnie poziomej i pionowej wynika, iż w odległości [...] m dla projektowanych anten sektorowych od środka anteny sektorowej główna oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludności. Na ich podstawie stwierdzić należy, iż osie te usytuowane zostały poza istniejącymi zabudowaniami i przebiegać będą w przestrzeni, tj. na wysokości ok. [...] m n.p.t. (przy maksymalnym pochyleniu wiązki), w związku z czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludzi. Ponadto z przedłożonego w projekcie budowlanym rysunku przedstawiającego "zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych większych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej" wynika również, iż zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (0.1 W/m2) kończy się na poziomie [...] m n.p.t, a więc miejsca dostępne dla ludności nie występują w jego obrębie. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w świetle obowiązujących przepisów nie ma uzasadnienia dla zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym bardziej do zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko. Organy obu instancji należycie rozważyły kwestię maksymalnego pochylenia (tiltów) anten wchodzących w skład projektowanej stacji bazowej sieci [...] - zbadały paramenty maksymalnego pochylenia tych anten uwzględniając zarówno ich właściwości fabryczne (wynikające z kart katalogowych), jak i planowany sposób ich montażu w przypadku tej konkretnej inwestycji. W realiach niniejszej sprawy Sąd winien był zweryfikować prawidłowość konkretnej decyzji, wydanej na podstawie złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje o zakresie i parametrach inwestycji, odnośnie do której złoży wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Organ związany jest wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, a poszukiwanie "zamiarów" inwestora poza treścią składanych wniosków i oświadczeń jest działaniem pozbawionym podstaw prawnych. Przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej, a co za tym idzie, także i Sądu, winno być bieżące zamierzenie inwestycyjne określone we wniosku o pozwolenie na budowę oraz w projekcie budowlanym.

Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Objęty niniejszą skargą kasacyjną wyrok zaskarżony został w części dotyczącej pkt 2-4. Wyrok ten w części w jakiej uchylał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 662/20, nie podlegał kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu.

Istota wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej opiera się na kwestionowaniu stanowiska Sądu I instancji, iż przy kwalifikacji przedsięwzięcia typu stacja bazowa telefonii komórkowej, konieczne jest określenie w dokumentacji projektowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład tej stacji, ale także rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny.

Odnosząc się do tak przedstawionego problemu wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w dniu 7 listopada 2022 r., podjął uchwałę (III OPS 1/22),w której stwierdził, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten."

Z art. 269 § 1-3 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269)

W konsekwencji za błędne należało uznać stanowisko Sądu I instancji wskazujące na konieczność rozważenia ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny wchodzących w skład tej stacji.

Błędne też było stanowisko Sądu I instancji, iż do oceny prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie ma znaczenie analiza kart katalogowych planowanych do zainstalowania anten pod kątem ich maksymalnych odchyleń i mocy promieniowania. Ustalenie na ich podstawie maksymalnej mocy czy maksymalnego kąta pochylenia anteny nie prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej inwestycji takie maksymalne wartości będą miały zastosowanie. Organy rozpoznając wniosek o pozwolenia na budowę są związane parametrami planowanej inwestycji określonymi we wniosku i załączonej do niego dokumentacji. Techniczna możliwość pracy anteny w maksymalnym zakresie i przy maksymalnej mocy nie oznacza, że organ powinien brać takie parametry przy ocenie inwestycji, jeśli z dokumentacji technicznej wynika, że antena nie będzie funkcjonować w maksymalnych ustawieniach (por. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r. II OSK 1508/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe stanowiło podstawę uchylenia wyroku w zaskarżonej części.

Z przedstawionych powodów, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

Na podstawie art. 206 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, ponieważ zasadnicze powody uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi wynikają z prawnych konsekwencji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., której treść nie mogła być znana skarżącej kasacyjnie w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej.