Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 277/13 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 6 lutego 2013 r. nr sygn. akt w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 2777/13, wydanym w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 6 lutego 2013 r. nr 3467/12 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty, oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:

Wspomnianą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w G.utrzymało w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 6 czerwca 2012 r. o cofnięciu uprawnień diagnosty B.K., dalej "skarżący".

Materialnoprawną podstawę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Istota sporu, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, sprowadzała się do przesądzenia kwestii, czy dopuszczalne jest cofnięcie uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w jego pracy, w tym objęte dyspozycją art. 84 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, zostały stwierdzone nie na podstawie wyników kontroli, lecz ujawniono je w inny sposób, a mianowicie na podstawie prawomocnego wyroku karnego.

Bezspornym było w sprawie istnienie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt ., uznającego skarżącego winnym popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w 6 dowodach rejestracyjnych i jednym zaświadczeniu poprzez potwierdzenie przeprowadzenia badania technicznego pojazdu pomimo, że badania takie nie zostały w rzeczywistości przeprowadzone.

Postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty wobec skarżącego zostało wszczęte z urzędu. Powołano się na późniejsze przeprowadzenie przez Starostę Kartuskiego w dniu 20 marca 2012 r. kontroli w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów ., przy ul. F.w Ż., która potwierdziła nieprawidłowości ujawnione również w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 września 2011 r., .

Sąd pierwszej instancji powołał się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11 (pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), w myśl której sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Jak wskazał, uchwała ta ma moc wiążącą w świetle przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów zaskarżoną decyzję uznał za zgodną z prawem.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach wskazanych w przepisach art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzucając w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku w postaci wadliwego przyjęcia, iż starosta może cofnąć diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, mimo iż w stacji kontroli pojazdów, w której zatrudniony był skarżący, nie przeprowadzono kontroli, o której mowa w przepisie art. 84 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym;

b) art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, w której stroną był skarżący, z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszącymi się do postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego miało miejsce naruszenie tych przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wskazywane w skardze do Sądu pierwszej instancji oraz w pismach procesowych, tj. naruszenie przepisu art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a. przez pozorność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie skarżącemu zasadności zapadłego w jego sprawie rozstrzygnięcia;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, lecz oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. z naruszeniem art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a.;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, lecz oddalenie skargi, mimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego szczegółowo wymienionych w pkt. 2 skargi kasacyjnej;

e) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez ogólne, niewyjaśniające skarżącemu przesłanek oddalenia skargi, poprzestanie, iż zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne uzupełnione zasadnym odwołaniem się SKO do orzeczenia sądowego mającego w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie, mimo iż skarżący w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 9 października 2013 r. wskazał na istotne wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

f) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie zastosowania przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. przez nieprzedstawienie powstałego zagadnienia prawnego odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo iż skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G/, na rozprawie w dniu 10 października 2013 r., nie podzielał stanowiska zajęto w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GPS 2/11, podjętej w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z brzmieniem przepisu art. 84 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym.

Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez rozszerzenie zastosowania tego przepisu na sytuacje nim nieobjęte, tj. uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie również w razie, gdy "informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo o dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów", podczas gdy przepis ten (jego hipoteza) mówi włącznie o stwierdzeniu tych faktów, a mogących stanowić podstawę do cofnięcia uprawnień diagnoście, w toku kontroli wykonywanej przez starostę w ramach nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

W punktach a, b, c i d skargi kasacyjnej powołano, jako naruszone przez zaskarżony wyrok, przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 151 p.p.s.a. Powyższe przepisy mają charakter norm ustrojowych i kompetencyjnych, nie stanowiąc tym samym samodzielnie skutecznej podstawy kasacyjnej. Ponadto skarga kasacyjna nie wykazała, aby doszło do naruszenia tych przepisów.

Przepis art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarga kasacyjna nie wykazała, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Przepis art. 1 powołanej ustawy nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.

Również Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., które określają katalog spraw objętych właściwością sądu administracyjnego, czego skarga kasacyjna nie podważyła w odniesieniu do omawianej sprawy.

Charakter normy kompetencyjnej ma również przepis art. 151 p.p.s.a., nie stanowiąc samoistnej podstawy dla skutecznego zakwestionowania niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

W punktach a i b skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby skutecznie zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powyższego przepisu skarga kasacyjna powinna była, a tego nie uczyniła, konkretnie wskazać, jakich czynności nie objętych skargą nie dopełniono w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Nie jest także trafny podniesiony w punktach e i f skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest więc usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Skarga kasacyjna zarzuca także naruszenie w sprawie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., który określa elementy składowe decyzji administracyjnej. Tego przepisu nie naruszono w sprawie, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane od decyzji.

W sprawie nie został również naruszony przepis art. 11 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja w sposób zrozumiały i czytelny przedstawiła skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie, cofając skarżącemu uprawnienia diagnosty.

W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który zaakceptował stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, trudny do zrozumienia jest podniesiony w pkt. f skargi kasacyjnej zarzut zaniechania przekazania w tej kwestii pytania prawnego odpowiedniemu powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rozważenia potrzeby podważenia wspomnianego stanowiska.

Z powyższych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Przechodząc do rozpatrzenia zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, jakim jest przepis art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zarzut ten nie jest zasadny, z co najmniej dwóch powodów. O czym była już mowa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany treścią powołanej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, zgodnie z którą sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wspomniany wyrok Sądu Rejonowego w K/ z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt /// jest kwalifikowanym dowodem na okoliczności wskazane w hipotezie przepisów art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych.

Z omawianych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu.