Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania

Skarżący – S. G. - pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 września 2015 r. Skarżący pismem z dnia 17 września 2015 r. został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu od skargi w wysokości 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 20 września 2015 r. Skarżący złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku ponoszenia tej opłaty.

W związku z tym pismem z 1 października 2015 r. wezwano Skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano go do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącemu formularz PPF.

Ww. wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 16 października 2015 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 23 października 2015 r. (piątek).

Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Skarżący nie przesłał formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 9 listopada 2015 r. pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania.

Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący wskazał, że nadal pozostaje na zwolnieniu lekarskim a ponadto dodał, że składał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia majątkowego a nie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący do sprzeciwu dołączył zwolnienie lekarskie obejmujące okres od 14 listopada 2015 r. do 14 grudnia 2015 r.

Na podstawie zarządzenia z dnia 15 grudnia 2015 r. Skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. został wezwany do nadesłania wypełnionego formularza wniosku PPF oraz dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów.

Ww. wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 5 stycznia 2016 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 12 stycznia 2016 r. (wtorek).

Następnie pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. Skarżący poinformował, że nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim a wezwanie Sądu zrealizuje po zakończeniu zwolnienia. Do pisma Skarżący dołączył zwolnienie lekarskie obejmujące okres od 15 grudnia 2015 r. do 15 stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie stanowi to, że Skarżący w sprzeciwie podkreślił, że składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia majątkowego a nie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić należy, że ustawodawca nie ograniczył prawa strony do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy żadnym terminem. Konieczne jest jedynie, aby nastąpiło to w trakcie trwania postępowania sądowego. Tym samym uznać należy, że skoro ustawa nie zakreśla terminu do dokonania tej czynności procesowej, nie można zatem uchybić terminowi do jej dokonania, a w konsekwencji brak jest również podstaw do jego przywrócenia. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z: 10 lipca 2015 r., II FZ 513/15; 30 września 2014 r., I FZ 305/14; 10 grudnia 2013 r., II FZ 1013/13).

Skoro zatem Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej formie, to wniosek taki należało pozostawić bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2005 r., sygn. akt I FZ 209/05).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 252 § 2 oraz art. 257 p.p.s.a. – postanowiono, jak w sentencji.