Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 2 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 maja 2018 r. o sygn. akt IV SA/Gl 391/18 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia 29 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wypłacenia należnego wynagrodzenia za pracę postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 26 lutego 2018 r. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia 29 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wypłacenia należnego wynagrodzenia za pracę. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, iż wypłata tych świadczeń w wypadku zmiany decyzji, skutkować będzie znacznym utrudnieniem wyegzekwowania ich od pracowników. Nadto wypłata spowoduje nieodwracalne uszczuplenie budżetu jednostki sektora finansów publicznych, którym jest strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 maja 2018 r. o sygn. akt IV SA/Gl 391/18 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Strona skarżąca jedynie częściowo uzasadniła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na możliwość uszczuplenia swojego budżetu jako jednostki sektora finansów publicznych, jednak nie wskazała kwoty o jaką jej budżet zostanie uszczuplony, czy też wysokości budżetu jakim dysponuje, a ponadto nie przedłożyła również materiałów źródłowych w tym zakresie. Sąd ten stanął na stanowisku, iż strona skarżąca nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, nie przedłożyła dokumentów źródłowych, z których wynikałaby jej faktyczna sytuacja finansowa jako jednostki sektora finansów publicznych. Zatem – jak podano wyżej – w ocenie WSA w Gliwicach samo wskazanie, że ewentualne wyegzekwowanie wypłaconym pracownikom świadczeń w wypadku zmiany decyzji będzie znacznym utrudnieniem, a sama wypłata wynagrodzeń spowoduje nieodwracalne uszczuplenie budżetu, nie jest wystarczające dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł Z. Jak wskazał, wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczałoby poniesienie kosztów w łącznej wysokości [...] złotych. W zażaleniu podniesiono, że zwrot należności wymagać będzie uzyskania pisemnej zgody pracownika na dokonanie potrącenia (art. 91 § 1 Kodeksu pracy), ewentualnie spowoduje konieczność dochodzenia zwrotu należności na drodze sądowej. Zaznaczono też, że są to kwoty, od których należy odprowadzić składni na ubezpieczenie społeczne i zaliczkę na podatek dochodowy. Zespół zwrócił uwagę, że w przypadku zakwestionowania decyzji odzyskanie tych środków będzie znacznym utrudnieniem. Wskazano, że środki na realizację decyzji nie zostały zabezpieczone, zatem ich wypłata spowoduje nieodwracalne uszczuplenie budżety. Wyjaśniono ponadto, że szczegółowe naliczenia zostały przedstawione Inspektorowi PIP, który zawarł je w Protokole Kontroli nr rej. [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Do wykazania, że w sprawie występują przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), pozwalające na wstrzymanie zaskarżonego aktu, konieczne jest wykazanie, że wskutek wykonania skarżonego aktu czy czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie NSA wskazuje się, że wykonanie obowiązku polegającego na zapłacie określonej sumy pieniężnej nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności (zob. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., I OZ 624/16). W ocenie NSA nie można przyjąć, że "trudnością", o której mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy, jest potencjalna konieczność wyegzekwowania zwrotu środków na drodze sądowej. W orzecznictwie wskazano też, że indywidualny interes pracodawcy nie może przesądzać o pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., I OZ 197/14).

Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 786 ze zm.), w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Tym samym wprost ustawodawca wykluczył wstrzymanie wykonania takiego nakazu, skoro ma być ona "natychmiast" wykonany.

Konkludując, względem nakazu Okręgowego Inspektora Pracy wypłacenia należnego wynagrodzenia za pracę nie znajduje zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., tym samym nie podlega tego rodzaju decyzja wstrzymaniu przez sąd administracyjny.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.