Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 roku sprawy ze skargi M. Z. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących M. Z. i M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. Z. i M.K. od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o zmianie decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na działkach nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1 i 53/17 oraz fragmencie działki nr 45/3 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), umorzyło postępowanie odwoławcze.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz K., działając na wniosek S. A. i M. M., właścicieli A S.c. [...], orzekł o zmianie własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na działkach nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1 i 53/17 oraz fragmencie działki nr 45/3 w obrębie [...].

Odwołania od ww. decyzji Burmistrza K. z dnia 4 lutego 2019 r. złożyli M. Z. i M. K. wnosząc o przyznanie im statusu strony w tym postępowaniu oraz o zmianę decyzji na negatywną lub uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie odwołujący się wnieśli o:

1. przeprowadzenie rozprawy w celu rzetelnego oraz wszechstronnego rozpatrzenia sprawy;

2. załączenie do akt niniejszego postępowania akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...]r. z przyczyn opisanych poniżej;

3. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego:

a) w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko na okoliczność prognozowanej emisji hałasu przez planowaną inwestycję na nieruchomości sąsiednie ze szczególnym uwzględnieniem budynków mieszkalnych przy

ul. A 1d, osiedlu B w K.,

b) w zakresie sporządzania ocen odziaływania na środowisko na okoliczność wpływu inwestycji na poziom zanieczyszczenia środowiska, w szczególności budynków mieszkalnych znajdujących się przy ul. B 1d, na osiedlu mieszkaniowym B w K.;

4. przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości - tj. działki będącej przedmiotem zamierzenia budowlanego oraz działek z nią sąsiadujących, w szczególności nieruchomości przy ul. A 1d oraz osiedla domów mieszkalnych (także w budowie) B na okoliczność istnienia na tym terenie w/w zabudowań mieszkalnych, ich rodzaju oraz usytuowania względem planowanej inwestycji, rzeczywistej odległości od inwestycji oraz usytuowania dróg, które będą podstawą dla ruchu kołowego w planowanym zamierzeniu.

Zdaniem odwołujących się decyzja została wydana z naruszeniem między innymi art. 7, art. 8 ust.1, art. 13 i art. 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 37 ustawy o udostępnieniu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach, oddziaływania na środowisko przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie niezbędnych do wydania decyzji, a w konsekwencji organ błędnie ustalił stan faktyczny, co doprowadziło do wydania pozytywnej decyzji o zmianie decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na wybudowaniu i eksploatacji Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na dz. nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1,48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1, 53/17 oraz fragmencie działki 45/3, obręb [...]. Ponadto, zdaniem odwołujących się wydana decyzja narusza art. 63 ust. 1 pkt lit. b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach, oddziaływania na środowisko oraz art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska w wyniku nieuwzględnienia przez organ przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań wszystkich przedsięwzięć. Ponadto wydana decyzja narusza art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że odwołujący się nie są stroną postępowania, ponieważ wynika to z treści raportu przedstawionego przez inwestora. Dokonanie prawidłowej wykładni tego przepisu powinno skutkować uznaniem odwołujących się za stronę postępowania, albowiem posiadana przez nich nieruchomość znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które ma status potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko i które może wprowadzić ograniczenia zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Wnoszący odwołanie wskazali, że w stosunku do decyzji z dnia [...] r. wniosek o zmianę decyzji, zakończony wydaniem decyzji z dnia [...] r. przewidywał zwiększenie oddziaływania inwestycji. Przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. organ pominął odwołujących się jako strony postępowania, ponieważ stwierdził między innymi, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na ich nieruchomość, bo obszar oddziaływania, co wynikało z raportu, kończy się na granicy ich nieruchomości. Skoro wniosek o zmianę decyzji przewiduje większe oddziaływanie, to zgodnie z wszelką logiką w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w dniu [...] r. odwołujący się powinni znaleźć się w obszarze oddziaływania i tym samym mieć przyznany status strony w toczącym się postępowaniu. Z tych względów, w ocenie odwołujących, zasadne było porównanie stopnia odziaływania inwestycji zgodnie z pierwotnym wnioskiem i wnioskiem o zmianę decyzji, stąd wniosek o dołączenie do akt sprawy akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...] r. Tworzy się bowiem nielogiczny stan, w którym niezależnie od tego, że zwiększa się rozmiar inwestycji (wyższe budynki, wyżej umieszczone źródła hałasu i zanieczyszczeń), to i tak oddziaływanie zatrzymuje się na granicy nieruchomości odwołujących się w taki sposób, że na nią nie oddziałuje.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2018 r. S.A. i M.M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B S.c. [...], wystąpili do organu I instancji o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. nr [...] w zakresie zmian dotyczących wysokości lokalizacji źródeł emisji do powietrza atmosferycznego i źródeł emisji hałasu z tytułu podniesienia wysokości hali nr 1 i nr 2a do wysokości hali nr 2b, tj. do 12,35 m.

Do wniosku załączono raport oddziaływania na środowisko, poświadczoną kopię mapy ewidencyjnej oraz mapę z przewidywanym obszarem oddziaływania przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz K. orzekł o zmianie własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na działkach nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1 i 53/17 oraz fragmencie działki nr 45/3 w obrębie [...].

W decyzji wskazano, że zakres i miejsce realizacji przedsięwzięcia po wnioskowanych zmianach pozostaje w formie niezmienionej w stosunku do decyzji z dnia [...] r. i obejmuje budowę 2 hal parterowych o funkcji produkcyjno - magazynowo - usługowo -biurowej o łącznej powierzchni zabudowy ok. 6,43 ha (w tym hala nr 1 zajmie powierzchnię 2,73 ha, natomiast hala nr 2 powierzchnię 3,7 ha), oraz infrastrukturę towarzyszącą tj. drogi o długości do 2 km, rampy rozładowcze przy dokach, chodniki, parking na 421 miejsc dla samochodów osobowych i do 20 miejsc dla samochodów ciężarowych, pompownia ppoż., zbiornik wody ppoż., portiernia, 2 wjazdy na teren inwestycji, infrastruktura sieciowa wraz z przyłączami do miejskich sieci.

Zmiana decyzji z dnia [...] r. dokonana ww. decyzją polega na wprowadzeniu dodatkowego ppkt 13 do pkt III decyzji, zgodnie z którym należy zaprojektować na terenie inwestycji 12 emitorów pomieszczeń ładowania wózków akumulatorowych, których zadaszony wylot o średnicy ok. 1,206 m, umieszczony będzie na wysokości nie mniejszej niż 13,38 m n.p.t.

Ponadto zmianie uległ także pkt III ppkt 9 decyzji środowiskowej. Zmiana w tej części decyzji jest wynikiem podniesienia wysokości hali nr 2a do wysokości hali nr 2b. W decyzji z dnia [...] r. ilość źródeł hałasu dla obu tych hal ustalono bowiem oddzielnie, w decyzji zaś z dnia [...] r. ilość źródeł hałasu dla hali nr 2 określona została łącznie. Przy czym, co organ odwoławczy podkreślił, zmianie nie uległy ani źródła hałasu ani łączna ich ilość, ani też źródła hałasu zlokalizowane poza halami.

Zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018r. poz. 2081 ze zm., dalej jako ustawa), przepisy dotyczące oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dział V ustawy) stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym w zależności od tego, czy decyzja dotyczyła przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy też przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, będą znajdowały zastosowanie przepisy dotyczące raportu o oddziaływaniu na środowisko, indywidualnego badania wstępnego, określania zakresu raportu o środowisku, opiniowania i uzgadniania przez organy współdziałające, dotyczące zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa a także samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zasadnicza różnica między decyzją środowiskową a decyzją o jej zmianie sprowadza się do przedmiotu postępowania, który w sprawie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie ograniczony do tego co jest zmieniane w zakresie lub sposobie realizacji przedsięwzięcia i wpływu tych zmian na całość oddziaływań generowanych przez przedsięwzięcie, a nie całość przedsięwzięcia.

Kolegium wyjaśniło, że do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach znajdują również zastosowanie przepisy art. 155 k.p.a., niemniej jednak w kształcie zmodyfikowanym przez art. 87 ustawy. Zgodnie z nim dla zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach potrzebna jest wyłącznie zgoda strony, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Modyfikacja ta rozstrzyga zatem wątpliwości jedynie co do zakresu stron postępowania, których zgoda jest konieczna dla prowadzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ogranicza natomiast udziału stron w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji środowiskowej, a tym samym prawa jej kwestionowania poprzez składanie środków zaskarżenia. W sprawie zakończonej wydaniem decyzji Burmistrza K. z dnia [...]r. nr [...] odwołującym się, z uwagi na ustalony w tym postępowaniu zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, status stron nie przysługiwał. Potwierdziło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do M.Z. i M.K. z uwagi na brak przymiotu strony.

Jednakże, w przypadku wniosku o zmianę decyzji, rozpatrywanego na podstawie przepisu art. 87 ustawy oraz art. 155 k.p.a. wszczęte jest nowe postępowanie administracyjne. Wobec czego obowiązkiem organu administracji jest ponowne ustalenie kręgu stron tego postępowania. Nie zawsze bowiem występuje tożsamość stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją, z kręgiem stron postępowania w sprawie zmiany decyzji. Tym samym, kluczowym dla oceny czy danemu podmiotowi służy status strony jest ustalenie, czy i w jakim zakresie oddziaływanie projektowanego obiektu wykracza poza teren nieruchomości, na której ma być zlokalizowany. Na załącznikach graficznych do Aneksowego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (mapy 1-4; str. odpowiednio 127-130) obrazujących wyniki obliczeń hałasu w porze dziennej i nocnej, przedstawiony został zasięg akustycznego oddziaływania potwierdzający zachowanie standardów akustycznych. Również przeprowadzone w tej sprawie obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń, po dokonanej korekcie wysokości hal, a tym samym wysokości emitorów wskazują, że dotrzymane będą obowiązujące poziomy odniesienia substancji zanieczyszczających w powietrzu atmosferycznym. Potwierdzają to załączone do raportu obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym oraz mapy obrazujące zasięg i częstość przekroczeń.

Wynika z nich jednoznacznie, że nieruchomość stanowiąca własność M.Z. i M.K. oznaczona jako działka nr 53/7 w obrębie [...], położona jest poza obszarem tego oddziaływania.

W ocenie Kolegium w tej sprawie nie ma podstaw do podważenia dokumentacji złożonej przez inwestora. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po przeanalizowaniu m.in. Aneksowego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji, stwierdzając brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej - postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. podtrzymał swoją opinię w sprawie co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - opinia sanitarna nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Opinie te potwierdzają, że organy opiniujące w tej sprawie nie stwierdziły ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji, jak i znaczącego oddziaływania na środowisko naturalne i zdrowie ludzi.

Przytaczając treść art. 74 ust. 3a ustawy Kolegium stwierdziło, że działka odwołujących się oznaczona nr 53/7 w obrębie [...] nie przylega bezpośrednio do terenu inwestycji, na jej terenie nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, a ponadto położona jest poza zasięgiem znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Tym samym właścicielom tej nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu, co wyłącza możliwość skutecznego wniesienia odwołania od decyzji.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyli M. Z. i M. K. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie między innymi art. 7, art. 8, art. 13 i art. 77 § 1 oraz 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 37 ustawy przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do wydania decyzji w sprawie, co w konsekwencji spowodowało, że organ błędnie ustalił stan faktyczny, co w ocenie skarżących doprowadziło do błędnego wydania pozytywnej decyzji o zmianie decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na wybudowaniu i eksploatacji Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. dz. nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1, 53/17 oraz fragmencie działki 45/3, obręb [...]. Ponadto w ocenie skarżacych, wydana w ten sposób decyzja narusza art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy oraz art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie przez organ przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań wszystkich przedsięwzięć. Wydana decyzja narusza nadto art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie są stronami postępowania ponieważ, jak wywiódł to błędnie organ, wynika to z treści raportu przedstawionego przez inwestora. Dokonanie prawidłowej wykładni tego przepisu powinno skutkować uznaniem skarżących za stronę postępowania, albowiem posiadana przez nich nieruchomość znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które ma status potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko, i które może wprowadzić ograniczenia zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości lub uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz uchylenie decyzji Burmistrza K. z dnia [...] roku nr [...] o zmianie decyzji z dnia [...] r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że podlega ona uchyleniu, ponieważ narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego.

Kontrola legalności dokonywana przez Sąd w rozpoznawanej sprawie odnosiła się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. ([...]) umarzającej – na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] o zmianie decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na działkach nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1 i 53/17 oraz fragmencie działki nr 45/3 w obrębie [...].

Ponieważ kwestionowana decyzja, wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiła jedynie orzeczenie formalne, umarzające postępowanie odwoławcze, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przede wszystkim wymagało zbadania, zważywszy również na zarzuty skargi, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zasadnie uznało, że odwołującym się nie przysługiwał przymiot strony postępowania.

Mając na względzie, że wniosek inwestora wszczynający postępowanie został złożony 7 sierpnia 2018 r. słusznie Kolegium wskazało, że niniejszej sprawie podstawą określenia stron postępowania jest art. 74 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Dostrzec trzeba, że cytowany wyżej, wprowadzony od 1 stycznia 2018 r., art. 74 ust. 3a ustawy służy zawężeniu poprzez doprecyzowanie definicją legalną kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porównaniu z wcześniej obowiązującą regulacją ogólną (art. 28 k.p.a.), w myśl której stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W praktyce na tle cytowanego przepisu przyjmowano, że dla ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie decyzji środowiskowej - poza samym wnioskodawcą (verba legis: "podmiotem planującym podjęcie realizacji przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy) - konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego relewantnym prawnie oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną był bowiem właściciel (czy też inny podmiot dysponujący prawem rzeczowym) nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem. Tym samym za podstawowe kryterium decydujące o uznaniu za stronę postępowania właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji przyjmowano stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zwykle owo oddziaływanie dotyczyło nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, aczkolwiek nie musiało to pozostawać regułą. Istotne znaczenie miał bowiem charakter, rozmiar planowanego przedsięwzięcia, a nadto inne czynniki, które mogły wpływać na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczyć mogło także niekiedy prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 393/18; wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 108/12 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie organy uznały, iż z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy środowiskowej wynika, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości, które stanowią przedmiot własności skarżących. W ocenie organu odwoławczego nie było podstaw do podważania dokumentacji złożonej przez inwestora. Dla uzasadnienia swych twierdzeń organ II instancji powołał się m.in. na ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Jednakże dokonując oceny zaskarżonej decyzji a tym samym wyżej wymienionej konkluzji organu należy mieć na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 1082/18 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w części umarzającą postępowanie odwoławcze w stosunku do min. M.Z. i M. K., a w części z odwołań innych jeszcze stron, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku D wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. na działkach nr 45/1, 46/4, 46/7, 46/10, 47/1, 48/1, 49/1, 50, 51/1, 52/1 i 53/17 oraz fragmencie działki nr 45/3 w obrębie [...].

W przywołanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w ww. decyzji jako podstawowe kryterium ustalania obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przyjęto oddziaływanie akustyczne, bowiem powołując się na załączniki graficzne do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które obrazują wyniki obliczeń hałasu w porze dziennej i nocnej organ stwierdził, że nieruchomość skarżących znajduje się poza obszarem oddziaływania. Sąd zauważył jednak, że pod pojęciem oddziaływania przyjęto wyłącznie oddziaływanie ponadnormatywne, co pozostaje w sprzeczności z przytoczonym poglądem, iż o zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie decyduje wyłącznie oddziaływanie ponadnormatywne. Zdaniem Sądu analiza akustyczna nie powinna traktować planowanej inwestycji jako oderwanej od zastanych uwarunkowań - nie tylko od ruchu w systemie dróg lokalnych, ale i funkcjonujących przedsięwzięć zlokalizowanych w pobliżu, w tym w strefie ekonomicznej. Analiza skumulowanego hałasu emitowanego przez już istniejący ruch samochodowy i okoliczne przedsięwzięcia może bowiem prowadzić do ustalenia, że zasięg oddziaływania akustycznego, w tym oddziaływania ponadnormatywnego rozkłada się inaczej niż to zostało przedstawione w złożonym raporcie i jego uzupełnianiach. Sąd podkreślił również w uzasadnieniu przywołanego wyroku, że mimo jednoznacznych twierdzeń, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, tak naprawdę brak jest rzetelnych ustaleń w zakresie możliwego skumulowanego oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość. W tej sytuacji tym bardziej wzbudziła dezaprobatę odmowa przyznania skarżącym statusu strony i reprezentowania swoich interesów w toczącym się postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji.

Niewątpliwie z mocy art. 170 p.p.s.a. wskazane orzeczenie ma moc wiążącą w zakresie zakwestionowania ustaleń faktycznych co do zasięgu oddziaływania akustycznego planowanej pierwotnie inwestycji, które legły u podstaw zaskarżonego w przedmiotowej sprawie analogicznego rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącym przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji środowiskowej. Zdaniem Sądu, mimo zmiany stanu prawnego (art. 74 ust. 3a ustawy), nie wyjaśnienie prawidłowe zasięgu oddziaływania inwestycji w decyzji środowiskowej przesądzone prawomocnym wyrokiem, rzutuje na ocenę przymiotu strony w aktualnym postępowaniu dotyczącym jej zmiany, choć poprzednio przymiot ten oceniany był z punktu widzenia art. 28 k.p.a. Dostrzec bowiem należy, że definicja strony postępowania, zawarta w aktualnie mającym w sprawie zastosowanie art. 74 ust. 3a ustawy, posługuje się pojęciem "obszaru, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie" przez który rozumie się np.: działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska (pkt 2), czy też działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem (pkt 3). Tym samym zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 74 ust. 3a ustawy ma należyte ustalenie zakresu oddziaływania inwestycji, czego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie dopełniono, a co czyni skargę zasadną.

Dodatkowo wskazać należy, że z oświadczenia skarżącego M. K., złożonego na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. wynika, że po uchyleniu drugoinstancyjnej decyzji zarówno co do umorzenia postępowania odwoławczego jak i utrzymania w mocy decyzji środowiskowej przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W ocenie Sądu tym bardziej w realiach kontrolowanej sprawy, w sytuacji wyeliminowania decyzji środowiskowej wobec stwierdzenia braku konkretnych i ostatecznych ustaleń co do wpływu planowanego przedsięwzięcia na okoliczne nieruchomości, nie może ostać się zaskarżone rozstrzygnięcie, bazujące wszak na zakwestionowanych danych. Zważywszy jednak, że kontrolowana decyzja ma charakter formalny, dotyczy bowiem umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na brak przymiotu strony, to za przedwczesne uznać należało merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi co do prawidłowości samej decyzji zmieniającej decyzję środowiskową.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art.107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium winno zastosować się do oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym wyroku, a zmierzając do wyjaśnienia kluczowych dla rozstrzygnięcia kwestii podjąć stosowne działania, a następnie wydać decyzję uzasadnioną okolicznościami, stanem faktycznym sprawy i zgromadzonymi dowodami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym jej uzasadnieniu, sporządzonym stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi.

dc