Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi C. Spółka Cywilna z siedzibą w R. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 25 lutego 2025 r. nr 79/1947/25 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu pn. "[...]" 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje jednocześnie sprawę Zarządowi Województwa Podkarpackiego w celu ponownego rozpatrzenia protestu, 2) zasądza od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz skarżącej spółki C. Spółka Cywilna z siedzibą w R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi C. spółka cywilna w R. jest uchwała Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 25 lutego 2025 r. nr 79/1947/25 w sprawie rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]".

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej uchwały dnia 30 września 2024 r. J.K. i L.O., wspólnicy spółki cywilnej C., złożyli do IZ FEP 2021-2027 wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Projekt został zarejestrowany pod nr [...], a następnie poddany ocenie formalnej.

Zgodnie z polem A.1 wniosku o dofinansowanie: "Projekt polega na budowie nowego, tematycznego parku rozrywki pn - "F." w miejscowości G. koło L. Planowana data rozpoczęcia realizacji projektu według założonego harmonogramu, zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie (pole A.1) to 1 maja 2025 r., zaś planowana data zakończenia to 30 czerwca 2026 r. Wartość ogółem projektu według zapisów wniosku o dofinansowanie (pole F.1) wynosiła [...] zł, w tym wydatki kwalifikowalne to [...] zł, zaś dofinansowanie z UE [...] zł. W wyniku oceny formalnej projekt został oceniony negatywnie, gdyż nie spełnił kryterium formalnego pn. Kwalifikowalność wnioskodawcy, o czym poinformowano wnioskodawcę pismem z dnia 7 stycznia 2025 r.

Podstawą do dokonania takiej oceny było uznanie, że jeden ze wspólników spółki C. nie spełnia warunku ujętego w pkt 5.4 regulaminu wyboru, tj. w przypadku wspólnika L.O. nie ma potwierdzenia w dokumentach rejestrowych, że w przeciągu 24 miesięcy licząc wstecz od dnia ogłoszenia naboru posiadał on stałe lub dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na przygranicznym obszarze funkcjonalnym na zewnętrznej granicy UE wskazanym w Rozdziale IV załącznika nr 1 do FEP 2021-2027 i uzyskiwał przychody z tej działalności. Instytucja Organizująca Nabór uznała, że z uwagi na powyższe, projekt nie spełnia kryterium formalnego pn. kwalifikowalność wnioskodawcy, jednocześnie wskazując, że wnioskodawca nie został wezwany do korekty wniosku o dofinansowanie, z uwagi na brak możliwości usunięcia przyczyny powodującej niespełnienie przez projekt kryterium w ww. zakresie.

Od tej oceny wnioskodawca złożył protest wskazując, że Instytucja Zarządzająca w trakcie oceny naruszyła zasady postępowania administracyjnego, dokonała błędnej interpretacji zapisów Regulaminu wyboru oraz naruszyła zasadę proporcjonalności i efektywności wdrażania programów operacyjnych. Wnioskodawca w proteście dokonał własnej interpretacji zapisów regulaminu wyboru dotyczących wymogu prowadzenia działalności na przygranicznym obszarze funkcjonalnym na zewnętrznej granicy UE. Podniósł, że ocena została dokonana na podstawie wpisu do CEIDG, który ma deklaratoryjny charakter oraz przez pryzmat jedynie wymogów formalnych regulaminu wyboru, pomijając wymogi o charakterze rzeczywistym, które odnoszą się do faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w określonych warunkach. Na potwierdzenie swojej argumentacji do protestu dołączył liczne załączniki mające na celu udowodnienie prowadzenia działalności w obszarze przygranicznym.

Rozpoznając wniesiony protest Instytucja Zarządzająca podzieliła, stanowisko co do oceny kwalifikowalności wnioskodawcy.

W ocenie wskazanego organu nie można było w sprawie potwierdzić spełnienia warunku, posiadania siedziby lub dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej na przygranicznym obszarze funkcjonalnym na zewnętrznej granicy UE przez okres nie krótszy niż 24 miesiące licząc wstecz od dnia ogłoszenia naboru i uzyskiwania przychodów z ww. działalności. Ustalono bowiem, że jeden ze wspólników nie spełniał ww. warunku. Z informacji ujawnionych w CEIDG (na dzień ogłoszenia naboru) wspólnik spółki cywilnej C. J.K. wykazał dodatkowe stałe miejsca wykonywania działalności gospodarczej: Polska, woj. p., pow. I., gm. S., miejsc. [...] - od dnia 10 lutego 2017 r. 2. Polska, woj. p., pow. I., gm. S., miejsc. [...] - od dnia 17 listopada 2021 r. L.O., będący również wspólnikiem spółki cywilnej C., do momentu ogłoszenia naboru w CEIDG ujawnił jedynie stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej: woj. p., pow. R., gm. R., miejsc. [...].

Zatem jak wynika z przedstawionych wyżej informacji, tylko jeden ze wspólników uczynił zadość zapisom pkt 5.4 regulaminu wyboru i przez okres nie krótszy niż 24 miesiące licząc wstecz od dnia ogłoszenia naboru wykonywał działalność gospodarczą na przygranicznym obszarze funkcjonalnym na zewnętrznej granicy UE. Tym samym projekt nie spełniał kryterium formalnego pn. Kwalifikowalność wnioskodawcy.

W skardze na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego zarzucono naruszenie:

- pkt 5.1 lit. c, pkt 5.3 oraz pkt 5.4 regulaminu wyboru projektów FEP 2021-2027 w związku z art. 73 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. - poprzez dokonanie przez Instytucję Zarządzającą interpretacji warunku kwalifikowalności wnioskodawcy w sposób dowolny, arbitralny i sprzeczny zarówno z literalnym brzmieniem treści ww. regulaminu, jak i z powszechnie przyjętym znaczeniem pojęcia "miejsce prowadzenia działalności gospodarczej", co skutkowało (z naruszeniem zasady przejrzystości i równego traktowania wnioskodawców) nieuprawnionym wykluczeniem skarżących z prowadzonego postępowania konkursowego,

- art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji programów finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (dalej: ustawa wdrożeniowa), w zw. z art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z związku z pkt 5.1. lit. c, pkt 5.3 i 5,4 regulaminu, poprzez błędne przyjęcie, że do projektu kwalifikują się wyłącznie podmioty, które w dokumentach rejestrowych (np. CEIDG, KRS) mają wskazane, że prowadzą działalność na przygranicznym obszarze funkcjonalnym, z pominięciem podmiotów, które faktycznie taką działalność prowadzą - niezależnie od danych rejestrowych,

- zasady efektywnego i celowego wydatkowania środków unijnych, o której mowa w art. 73 ust. 2 lit. a) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060, poprzez przyjęcie wykładni kryterium kwalifikowalności, która w praktyce prowadzi do eliminacji projektów realnie realizujących cele programu, a premiuje jedynie zgodność formalną wnioskodawców z treścią rejestru,

- art. 45 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie protestu w sytuacji, w której ocena kwalifikowalności wnioskodawcy została przeprowadzona w oparciu o kryteria niewskazane wprost w regulaminie naboru, w sposób dowolny, subiektywny i niemający oparcia w dokumentacji konkursowej,

- zasad horyzontalnych, w tym zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 5 ust, 4 Traktatu o Unii Europejskiej, w związku z pkt 5 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 - poprzez zastosowanie nadmiernie formalistycznego wymogu ujawnienia miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rejestrze publicznym jako wyłącznego kryterium kwalifikowalności.,

- art. 5 w związku z art. 15 ustawy z dnia 6 marca 2018 r, o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, poprzez wyprowadzenie z tych przepisów nieistniejącego, bezwzględnego obowiązku ujawnienia w CElDG "dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej",

- pkt 14.1.1 regulaminu wyboru projektów poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień lub dokonania uzupełnień, mimo że regulamin przewiduje taką możliwość.

W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. określa katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej, przy czym zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym jest m.in. art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Ustawa wdrożeniowa obok sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz procedury odwoławczej w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego, reguluje również postępowanie sądowoadministracyjne i to pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w ustawie p.p.s.a., która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 76 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a., przez skrócenie terminu do wniesienia skargi, wprowadzenie terminu do jej rozpoznania, czy też wprowadzenie trybu bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe rozwiązania, zgodnie z intencją ustawodawcy, zmierzały do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w wypadkach wskazanych w ustawie, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej:

1. uwzględnić skargę stwierdzając, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2 lub

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przepisem zakreślającym granice sprawy i kontroli sądowej, w razie złożenia skargi od nieuwzględnienia protestu (negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia) jest art. 73 ust. 5 w zw. z art. 75 ust. 1 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Instytucji Zarządzającej Programem Regionalnym Fundusze Europejskie dla Podkarpacia 2021-2027 - w tym wypadku Zarządu Województwa Podkarpackiego w sprawie odmowy uwzględnienia protestu wniesionego przez skarżącą od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinasowanie ze względu na niespełnienie kryterium formalnego pn. "Kwalifikowalność wnioskodawcy".

Należy wskazać, że w myśl art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. W ten sposób określono ogólne, ale zarazem rudymentarne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymienione w nim zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska, czy to na etapie oceny formalnej, czy merytorycznej projektu, jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Powyższe zasady mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2016 r. II GSK 3435/16, z 22 marca 2017 r. II GSK 339/17).

Podkreślenia wymaga, że w sprawach, przedmiotem których jest ocena projektu, dokonywana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego, wzorzec kontroli stanowią również, a nawet przede wszystkim, postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (art. 6 ust. 2 ustawy). Z uwagi na fakt, że w świetle ostatniego z powołanych przepisów katalog dokumentów mogących wejść w skład systemu realizacji jest otwarty, na system ten składają się różnego rodzaju dokumenty, w tym Regulamin Konkursu, określający - w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej - kryteria wyboru projektów.

W konsekwencji również dokumentom systemu realizacji programu, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, należy przyznać walor źródła prawa (w szerokim znaczeniu), jako że system ten ma swoje umocowanie w ustawie, zaś jego normy mają generalny charakter i są skierowane do nieokreślonego kręgu adresatów (potencjalnych wnioskodawców dofinansowania).

W szczególności regulamin wyboru jest dokumentem systemu realizacji programu operacyjnego (art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Treść takiego regulaminu nie może być sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dokument, na podstawie którego wyłaniani mają być potencjalni beneficjenci programu, nie jest wprawdzie zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz dotyczy norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający o udzielenie wsparcia. Są to bowiem reguły stosowane w celu wyłonienia kontrahenta umowy cywilnoprawnej w ściśle określonej procedurze (por. np. wyrok NSA z 13 czerwca 2017 r. II GSK 1648/17).

Dlatego też zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, a właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu.

Powyższe oznacza, że uczestnik konkursu obowiązany jest bezwzględnie podporządkować się regulaminowi postępowania konkursowego, ale również właściwa instytucja winna dokonać wyboru projektów do dofinansowania kierując się zapisami regulaminu konkursu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.

W ocenie Sądu postępowanie Instytucji Zarządzającej w zakresie badanego kryterium formalnego nie spełniło powyższych wymogów.

Zgodnie z postanowieniami pkt 5.1 lit. c regulaminu uprawnionymi do ubiegania się o dofinansowanie są mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, które: prowadzą działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły oraz mają siedzibę lub oddział (w przypadku spółek prawa handlowego) albo stałe/dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej (w przypadku osób fizycznych prowadzących indywidualną działalność gospodarczą) na przygranicznym obszarze funkcjonalnym na zewnętrznej granicy UE wskazanym w Rozdziale IV załącznika nr 1 do FEP 2021-2027 przez okres nie krótszy niż 24 miesiące licząc wstecz od dnia ogłoszenia naboru i uzyskujące przychody z ww. działalności. Jednocześnie zgodnie z pkt 5.3 regulaminu posiadanie siedziby lub oddziału oraz stałego/dodatkowego stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa podkarpackiego przez okres, o którym mowa w pkt 5.1 lit. c., musi znajdować potwierdzenie w dokumentach rejestrowych wnioskodawcy.

Z kolei pkt 5.4 regulaminu stanowi, że przypadku, gdy wnioskodawcą jest spółka cywilna, warunki, o których mowa w pkt 5.1 lit. c) oraz pkt 5.3 powinni spełniać wszyscy wspólnicy spółki oraz sama spółka."

W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko skarżącej, że z literalnej wykładni przywołanych przepisów regulaminu wynika jednoznacznie, że obowiązek potwierdzenia w dokumentach rejestrowych (np. w CEIDG) dotyczy posiadania siedziby lub oddziału albo stałego/dodatkowego stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie województwa podkarpackiego.

Zapisy regulaminu są tutaj jednoznaczne wynika z nich, że Instytucja Zarządzająca miała - zgodnie z pkt 5.4 regulaminu - obowiązek zweryfikowania prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium województwa podkarpackiego w oparciu o dane zawarte w CEIDG. Natomiast fakt prowadzenia działalności na obszarze przygranicznym, wobec braku odpowiedniego odesłania w pkt 5.3 regulaminu do obowiązku rejestrowego, powinien zostać oceniony na podstawie oświadczenia beneficjenta lub innych dostępnych środków dowodowych, których regulamin nie limitował. Wynika to zresztą wprost z literalnego brzmienia regulaminu, który nie przewiduje konieczności ujawniania obszaru przygranicznego w rejestrze publicznym.

Zasadny jest tutaj zarzut błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, w szczególności w zakresie obowiązku ujawniania "dodatkowego stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej" we wpisie CEIDG.

Słusznie skarżąca wskazuje, że ustawa o CEIDG nie nakłada na przedsiębiorców obowiązku ujawniania wszystkich lokalizacji faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności brak jest podstawy prawnej do twierdzenia, że przedsiębiorca ma obowiązek wskazywania tzw. "dodatkowego stałego miejsca prowadzenia działalności". Co więcej, z przepisów ustawy o CEIDG wynika jednoznacznie, że wpis do rejestru ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny - nie tworzy prawa do prowadzenia działalności ani nie przesądza o jej rzeczywistym wykonywaniu w danym miejscu. W konsekwencji, brak ujawnienia określonego adresu w CElDG nie może prowadzić automatycznie do uznania, że działalność gospodarcza w tym miejscu nie jest prowadzona. Nawet jednak przy założeniu, że dane ujawnione w rejestrze CEIDG mogłyby stanowić jakiś punkt odniesienia przy ocenie kwalifikowalności, to nie sposób zgodzić się z tezą, że ich brak (czy też brak aktualizacji) automatycznie przesądza o niespełnieniu warunku prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze przygranicznym.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 45 ust. 1 w związku z pkt 5.1 i 5.3 oraz 5.4 regulaminu wyboru, dlatego na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na kwotę 697 zł składa się kwota wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.