Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 listopada 2024 r. nr SKO.RD/4120/1295/2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 20 listopada 2024 r., nr SKO.RD/4120/1295/2024 utrzymało w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 2 października 2024 r., nr K-II-W.5410.7.727.2024.IP o nałożeniu na A. L. (dalej "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 250,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia Starosty Krakowskiego w ustawowym terminie o zbyciu pojazdu.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 78 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 140 mb pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2024r., poz.1251 t.j.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ I instancji ww. decyzją z 2 października 2024 r. orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 250,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia Starosty Krakowskiego w ustawowym terminie o zbyciu pojazdu [...], t.j. uchybieniu obowiązkowi zawartemu w art. 78 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej "ustawy").

W odwołaniu o tej decyzji skarżący podniósł, że 16 lipca 2024 r. sprzedał przyczepę samochodową, a w dniu 29 lipca 2024 r. stwierdzono u niego chorobę COVID i od tego dnia przebywał na leczeniu izolacyjnym. W dniu 26 sierpnia 2024 r., zaraz po zakończeniu leczenia, skarżący dokonał zawiadomienia o zbyciu przedmiotowej przyczepy.

W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji, Kolegium wskazało, że jak wynika z akt w dniu 16 lipca 2024 r. skarżący sprzedał ww. przyczepę lekką kempingową, natomiast o zbyciu pojazdu zawiadomił organ w dniu 26 sierpnia 2024 r. (kserokopia zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu, k. 2 a.a.).

Ostatni dzień terminu do dokonania zawiadomienia przypadał na dzień 15 sierpnia 2024 r. Skarżący uchybił terminowi jedenaście dni. W związku z powyższym stwierdzono uchybienie obowiązkowi określonemu w art. 140 mb pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu od przedmiotowej decyzji zarzutu dotyczącego niemożności zawiadomienia organu o zbyciu z powodu choroby, Kolegium za organem I instancji powtórzyło, iż skarżący mógł się posłużyć inną osobą, ustanowić pełnomocnika czy złożyć zawiadomienie internetowo. Na marginesie organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, iż rzeczywiście w tym okresie był chory.

W skardze wniesionej na ww. decyzję, skarżący podniósł zarzuty tożsame do tych wskazanych w odwołaniu, wnosząc o umorzenie kary. W ocenie skarżącego, decyzja została wydana bez podstaw prawnych. Skarżący powtórzył, że z powodu choroby w okresie 29.07.-25.08.24 nie mógł stawić się w urzędzie. Po ustaniu choroby dokonał zawiadomienia o zbyciu przyczepy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w zakresie kontrolowanym przez sąd nie jest wadliwa.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi zasady procedury administracyjnej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 250 złotych za niewypełnienie w terminie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu.

Kontrola przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że w sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia wydanych w sprawie decyzji albowiem odpowiadają one prawu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.), dalej p.r.d. Zgodnie z art. 78 ust. 2 p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o:

1) zbyciu pojazdu;

2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.

Natomiast art. 140mb ust. 6 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł.

W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d. kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę.

W rozpoznawanej sprawie z zebranych dowodów wynika, że skarżący sprzedał przyczepę o nr rejestracyjnym [...] w dniu 16 lipca 2024 r. (k. 9 akt admin.), zatem 30-dniowy termin na zawiadomienie organu o zbyciu przyczepy rozpoczął swój bieg 17 lipca 2024 r. Ostatni dzień terminu do dokonania zawiadomienia przypadał na dzień 16 sierpnia 2024 r. (15 sierpnia 2024 r. był dniem wolnym od pracy).

Skarżący złożył zawiadomienie o zbyciu ww. pojazdu 26 sierpnia 2024 r. (k. 1 akt admin.), czyli po upływie 30-dniowego terminu.

W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu skarżący podniósł, że z powodu choroby (przypadającej w okresie 29.07-25.08.2024 r.) nie mógł stawić się w urzędzie celem złożenia zawiadomienia w terminie.

Odnosząc się do powyższego należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189f i art. 189d k.p.a., czyli możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz miarkowanie jej wysokości. Stosownie do treści art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. na mocy art. 26 pkt 8 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394), a zatem ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie (skarżący zbył przyczepę w lipcu 2024 r.).

Nie można przy tym tracić z pola widzenia tego, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu jest czynnością o niewielkim stopniu formalności, polegającą na przekazaniu informacji w dowolnej formie (osobiście w siedzibie organu, za pośrednictwem operatora pocztowego bądź przez platformę e-PUAP), która umożliwia jednoznaczną identyfikację pojazdu i jego nabywcy/zbywcy.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się uchybień proceduralnych w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, nie pomijając żadnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. To natomiast, że finalnie zajęte przez organ stanowisko nie było zbieżne z oczekiwaniami strony, nie świadczy samo w sobie o wadliwości procesu decyzyjnego organu. Zapadłe w sprawie rozstrzygniecie zawiera pełne uzasadnienie, zgodne z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a., a wnioski organu są logiczne i spójne.

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.