Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1112/16 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

A. M. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1112/16 zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r., nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń i luty 2011 r. W uzasadnieniu skarżący podał, że wykonanie decyzji spowoduje, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo utraci płynność finansową, a w konsekwencji może spowodować konieczność złożenia wniosku o upadłość przedsiębiorstwa. W konsekwencji spowoduje to utratę źródła utrzymania skarżącego a także utratę pracy przez pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie. Natychmiastowe wykonanie decyzji osłabi wiarygodność podatnika w kontaktach z podmiotami finansującymi i stanowić będzie także przeszkodę do zawierania ewentualnych dalszych umów kredytowych lub leasingowych albowiem w sposób oczywisty okoliczność ta zostanie ujawniona przy przeprowadzeniu audytu poprzedzającego zawarcie takich umów. Może to doprowadzić do rozwiązania już zawartych umów kredytowych, a zaciągniętych w związku z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.

Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony. Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie powołał ich nawet przy sporządzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie przedłożył również jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.