Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi F. GmbH z siedzibą w Bernie (Szwajcaria) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz F. GmbH z siedzibą w Bernie (Szwajcaria) kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

F. GmbH złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 5 i 7 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (dalej:"konwencją"),

We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca należy do międzynarodowej Grupy P. Co Inc. będącej światowym liderem na rynku napojów bezalkoholowych oraz słonych przekąsek. Skarżąca dokonuje zakupu surowców i materiałów niezbędnych do wytworzenia chipsów i chrupek, a następnie na podstawie Umowy Produkcji na Zlecenie z dnia 2 stycznia 2008 r. (dalej; Umowa Produkcji na Zlecenie) zleca ich przetworzenie na rynku polskim F. Sp. z o.o. działającej w roli przetwórcy (dalej: "FL"). Podczas całego procesu produkcyjnego i dystrybucyjnego surowce, produkty w toku i wyroby gotowe stanowią własność Skarżącej. Dodatkowo Skarżąca współpracuje na rynku polskim z niezależnymi producentami, którym zleca produkcję precli i paluszków słonych (D. Sp. z o.o.) oraz orzeszków (D. Sp. z o.o.). Sprzedażą na podstawie Umowy Komisu - towarów należących do Skarżącej zajmuje się F. Sp. z o.o. (dalej: "FLP").

Niniejszy wniosek dotyczy stanu faktycznego związanego ze współpracą Skarżącej z FLTCP z FL powstała pod koniec 2007 r. Udziałowcami FL są obecnie P. Co Light BV (Holandia) i F. Sp. z o.o. Podstawową działalnością FL jest świadczenie usług produkcji na zlecenie Skarżącej. Usługi produkcyjne obejmują wytworzenie, w oparciu o surowce powierzone przez FLTCP, wyrobów gotowych. Usługa produkcyjna jest realizowana przez zakłady produkcyjne FL zlokalizowane w G. oraz w T. FL nie posiada tytułu własności do surowców, produkcji w toku ani też do wytworzonych w procesie produkcji wyrobów. W trakcie całego procesu produkcyjnego surowce, produkcja w toku i wyroby gotowe pozostają własnością Skarżącej. FL nie jest zaangażowana w dystrybucję wytworzonych przez siebie i należących do Skarżącej wyrobów gotowych. Sprzedażą tych wyrobów do odbiorców trzecich zajmuje się FLP na podstawie Umowy Komisu.

FL wykonuje przedmiotowe usługi samodzielnie, we własnych zakładach produkcyjnych, w oparciu o własny personel. Usługi są świadczone na własny rachunek i ryzyko FL. Z tytułu świadczonych usług, FL uzyskuje od Skarżącej wynagrodzenie stanowiące przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, FL stanowi więc odrębną i niezależną od Skarżącej jednostkę prawną, która rozlicza się z tytułu podatku dochodowego na zasadach ogólnych wynikających z polskich przepisów podatkowych.

Skarżąca nie prowadzi żadnej działalności na terytorium Polski, tj. nie działa w Polsce poprzez własny oddział lub agencję, a także nie ma w Polsce jakichkolwiek pracowników. Skarżąca została, dla potrzeb podatku od towarów i usług, zarejestrowana pod nr NIP: [...].

Omawiana współpraca pomiędzy Skarżącą i FL jest uregulowana Umową Produkcji na Zlecenie. FL może uczestniczyć w działaniach dotyczących negocjacji z dostawcami lokalnymi w zakresie zasad i warunków oraz cen stosowanych w transakcjach zakupu materiałów/surowców (np. z dostawcami ziemniaków). Jednakże FL nie zawiera, ani nie jest stroną umów z takimi dostawcami. FL nie decyduje o tym co i kiedy kupić, a jedynie na bieżąco informuje Skarżącą o swoim zapotrzebowaniu na surowce. FL odpowiada za przeprowadzenie procesu produkcyjnego. Wyroby gotowe, wytworzone przez FL w procesie produkcyjnym są własnością Skarżącej.

Z tytułu świadczonych usług FL otrzymuje od Skarżącej wynagrodzenie kalkulowane w oparciu o całkowite koszty wytworzenia powiększone o 5% narzut, którego wysokość pozwala FL na osiągnięcie odpowiedniego poziomu zysku.

Poza świadczeniem usług produkcji na zlecenie, FL świadczy na rzecz Skarżącej w sposób ciągły także usługi wsparcia obejmujące: Doradztwo w zakresie agrotechniki - w przypadku zakupu przez Skarżącą ziemniaków,

pracownicy FL świadczą na rzecz Skarżącej usługi w zakresie obsługi kontraktacji ziemniaków. Usługi te nie obejmują w żadnym przypadku negocjowania warunków kontraktów, FL nie ma również prawa do ich podpisywania; Usługi administracyjne w zakresie ewidencji faktur zakupowych.

Z tytułu świadczenia przedmiotowych usług wsparcia FL otrzymuje od Skarżącej odrębne wynagrodzenie kalkulowane w oparciu o koszty bezpośrednie i pośrednie związane ze świadczeniem tych usług powiększone o 10% narzut.

W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie:

Czy w związku z opisanym stanem faktycznym dotyczącym współpracy Skarżącej z FL w zakresie produkcji na zlecenie Skarżąca posiada na terytorium Polski zakład w rozumieniu art. 5 konwencji a w związku z tym czy podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu?

Zdaniem Skarżącej, opisane zasady współpracy z FL nie pociągają za sobą konsekwencji w postaci powstania na terytorium Polski zakładu Skarżącej, w związku z czym nie skutkują powstaniem w stosunku do Skarżącej obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Minister Finansów wskazał, iż w jego ocenie działalność Skarżącej na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki istnienia placówek (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności powierzchni oraz jej stałego charakteru, jednak czynności wykonywane na terenie Polski za pośrednictwem stałej placówki (magazyny) mają przygotowawczy i pomocniczy charakter.

Nie można natomiast uznać, iż placówka (miejsce prowadzenia działalności) Skarżącej w Polsce powstaje w związku ze świadczeniem na jej rzecz usługi przerobu przez FL za pośrednictwem należącego do polskiej spółki zakładu produkcyjnego. FL stanowi podmiot, który wykonuje usługi przerobu (usługi produkcyjne) w ramach zwykłej działalności. Przede wszystkim, przy świadczeniu usługi przerobu FL korzysta z własnych pomieszczeń, urządzeń oraz z personelu. Miejsce, w którym świadczone są usługi przerobu na rzecz Skarżącej, nie jest w dyspozycji spółki szwajcarskiej. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż sam fakt świadczenia przez FL, na podstawie umowy usług przerobu oznaczać będzie dla Skarżącej posiadanie na terytorium Polski placówki. Nie można bowiem uznać, iż pomieszczenia zakładu produkcyjnego FL są w jakikolwiek sposób udostępniane Spółce.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż polska spółka prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług przerobu na rzecz Skarżącej. Dla celów podatkowych, polska spółka rozlicza się z podatku dochodowego na zasadach ogólnych wynikających z polskich przepisów podatkowych.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD jeżeli przedsiębiorstwo dysponuje licznymi stałymi placówkami, w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. od a) do f) to nie należy brać pod uwagę postanowień art. 5 ust. 4 lit. g), pod warunkiem, że te placówki są od siebie niezależne lokalowo i organizacyjnie, ponieważ w danym przypadku każda placówka powinna być rozpatrywana indywidualnie i odrębnie, aby rozstrzygnąć, czy jest on zakładem. Placówki "nie są oddzielone między sobą organizacyjnie", jeżeli każda z nich pełni funkcje uzupełniające w Umawiającym się Państwie, takie jak przyjmowanie i składowanie dóbr za pośrednictwem innej placówki położonej w innym miejscu. Przedsiębiorstwo nie może rozczłonkowywać spójnej działalności gospodarczej na wiele małych operacji w celu udowodnienia, że każda z nich ma wyłącznie charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

W opisanym przypadku zastosowanie znajdzie zatem przepis art. 5 ust 4 lit. g umowy polsko-szwajcarskiej. Wyłączenie z art. 5 ust. 4 lit g ma miejsce, jeżeli kumulacja różnych działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym, wymienionych w ust. 4 nie prowadzi do uznania, że działalność placówki stała się samoistna pod względem gospodarczym.

W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Skarżącą za pośrednictwem stałej placówki na terytorium Polski mają charakter przygotowawczy i pomocniczy w rozumieniu postanowień art. 5 umowy polsko-szwajcarskiej.

W ocenie Ministra Finansów F. Sp. z o.o. pełni rolę zależnego przedstawiciela Skarżącej. Spółka F. Sp. z o. działa w imieniu Skarżącej. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, iż F. Sp. z o.o. prowadzi działalność opartą wyłącznie o zlecenie od Skarżącej. Poza działalnością przedstawicielską F. Sp. z o. o. nie prowadzi dodatkowej działalności gospodarczej. Świadczy to o braku niezależności gospodarczej przedstawiciela (F. Sp. z o.o.)Uprawnienia oraz charakter czynności wykonywanych przez F. Sp. o.o. angażują Skarżącą w działalność gospodarczą w określonym zakresie na terytorium Polski. F. Sp. z o. o. prowadzi działalność ze skutkiem dla Wnioskodawcy. Co prawda reprezentowane przez Spółkę F. Sp. z o. o. Wnioskodawca podpisuje umowy, ale nie ulega wątpliwości, iż do ich zawarcia doprowadza działanie przedstawiciela, czyli Spółki F. Sp. z o. o. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku zawartych przez Wnioskodawcę kontraktów z dostawcami np. ramach obsługi kontraktacji ziemniaków przedstawiciel w imieniu Wnioskodawcy spotyka się z lokalnymi rolnikami. Powyższa działalność polskiej spółki na rzecz Skarżącej poddana jest wytycznym określonym przez spółkę szwajcarską. F. Sp. z o.o. związana jest wytycznymi spółki szwajcarskiej w zakresie pełnienia innych czynności np. szkolenia producentów w dziedzinie technologii produkcji ziemniaków według standardów wyznaczonych przez spółkę szwajcarską. Przy wykonywaniu tych czynności F. Sp. z o.o. okazuje zamiar działania nie we własnym, lecz w cudzym interesie (interesie Skarżącej). F. Sp. z o. o. działając na rachunek Skarżącej jest w świetle art. 5 umowy polsko - szwajcarskiej przedstawicielem spółki szwajcarskiej, będąc w ramach tej działalności zależną (w szczególności w sensie gospodarczym) od Skarżącej. Prowadząc tylko działalność przedstawicielską (brak - jak wynika z opisu stanu faktycznego -prowadzenia przez F. Sp. z o. o. innej działalności gospodarczej) to nie F. Sp. z o. o. - wbrew twierdzeniu zawartemu we wniosku - ponosi ryzyko prowadzenia działalności, lecz przedsiębiorstwo, które ona reprezentuje (czyli Skarżąca). F. Sp. z o. o. jest zależnym przedstawicielem Skarżącej w rozumieniu art. 5 ust. 6 Umowy. W takiej sytuacji działalność zależnego przedstawiciela winna być uznana za tworząca "zakład" w rozumieniu polsko - szwajcarskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Uzyskiwanie przez Skarżącą dochodów Polsce za pośrednictwem zakładu prowadzi do powstania źródła przychodów, które winny być opodatkowane w Polsce.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2009 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła interpretacji Ministra Finansów naruszenie: art. 5 ust. 4, 5 i 6 Konwencji poprzez uznanie, iż Skarżąca posiada na terytorium Polski zakład w rozumieniu niniejszej Konwencji a w efekcie błędne uznanie, że na Skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p.; art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zwana dalej "ord.pod."poprzez dokonanie niewłaściwej analizy stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnej oceny prawnej i uznania za nieprawidłowe stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Zdaniem Skarżącej w świetle przedstawionego stanu faktycznego brak jest podstaw do twierdzenia dokonanego przez organ, iż działalność FL jest działalnością Skarżącej, która posiada z tego tytułu zakład w Polsce (kreowany właśnie przez FL jako zależnego przedstawiciela), a tym samym że Skarżąca posiada w Polsce obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych. Ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wskazują, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał oceny stanu faktycznego, naruszając postanowienia art. 5 Konwencji w związku z art. 3 u.p.d.o.p. oraz art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Skarżącej brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż FL jest podmiotem zależnym od Skarżącej, a tym samym brak jest przesłanek uzasadniających twierdzenie Ministra, że Skarżąca posiada w Polsce zakład w rozumieniu art. 5 ust. 5 i 6 Konwencji. W konsekwencji tego rodzaju ustaleń, za błędne należy również uznać stanowisko organu, zgodnie z którym na Skarżącej, zgodnie z art. 3 ust 2 u.p.d.o.p. ciąży w Polsce obowiązek podatkowy.

Ponadto w ocenie Skarżącej Minister Finansów naruszył art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1ord.pod., bowiem wydając interpretację, rozszerzył o dodatkowe okoliczności faktyczne, przedstawiony przez Skarżąca stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana dalej "p.p.s.a." sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c "ord. pod."

W myśl § 1 art.14 b ord.pod. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art.14 c § 1 ord. pod. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.( § 2)

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych.

Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ, udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Zarówno na etapie postępowania o wydanie interpretacji jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia - kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ podatkowy nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego sprawy. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca wskazał we wniosku, że FL nie działa w imieniu Spółki oraz nie posiada pełnomocnictwa do zawierania jakichkolwiek umów w jej imieniu, a tym bardziej takowych nie wykonuje. FL nie posiada również żadnych uprawnień do wiążącego negocjowania i nie negocjuje kontraktów, które wiążą Skarżącą. Rola FL, zgodnie z obowiązującymi umowami, ogranicza się do nawiązywania i utrzymania bieżących kontaktów z dostawcami oraz do przekazywania ich sugestii w zakresie rozwiązań biznesowych w odniesieniu do kontraktacji ziemniaków (np. odnośnie poziomu cen proponowanych zawsze przez Skarżącą). Każda z tego rodzaju sugestii podlega jednak wyłącznej ocenie przedstawicieli Skarżącej, przebywających w Szwajcarii. W każdym bowiem przypadku odpowiedzialność za podejmowanie decyzji biznesowych spoczywa wyłącznie na posiadających określone uprawnienia pracownikach Skarżącej, przebywających w Szwajcarii. Samo zaś zaangażowanie osób z FL w proces obsługi kontraktacji ziemniaków, wynika wyłącznie ze zdroworozsądkowych przesłanek, gdyż z punktu widzenia Skarżącej jest istotnym ułatwieniem, gdy FL jako przetwórca utrzymuje bezpośredni kontakt z dostawcami ziemniaków, mogąc ustalać z nimi bezpośrednio wszelkie kwestie techniczne związane z procesem dostarczania produktu, bez potrzeby angażowania w to Skarżącej. Skarżąca podkreślała również we wniosku, że FL stanowi samodzielny i odrębny od niej podmiot, który wykonuje usługi przerobu we własnym imieniu i na własne ryzyko. Świadcząc usługę przerobu na rzecz Skarżącej, FL wykonuje własną, całkowicie samodzielną działalność gospodarczą. FL nie jest w zakresie procesu produkcji (a więc w zakresie swej podstawowej działalności) poddana jakimkolwiek instrukcjom ze strony Skarżącej. Zamówienia ze strony Skarżącej dotyczą wyłącznie kwestii ilości, jakości i specyfikacji wyrobów, nie zaś procesu produkcji. Przy świadczeniu usług przerobu FL korzysta z własnych pomieszczeń, urządzeń oraz z własnego personelu zależnego wyłącznie od jej poleceń.

Zgodnie z art. 5 ust. 5 konwencji o ile osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w danym państwie w imieniu przedsiębiorstwa, uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów czynności wymienionych w punktach od a) do g) art. 5 ust. 4 konwencji , które, gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby

uznania tej placówki za zakład.

We wniosku skarżąca jednoznacznie stwierdziła, iż

a) FL nie działa w imieniu FLTCP,

b) FL nie posiada i nie wykonuje pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu FLTCP.

C)FL, świadcząc na rzecz FLTCP usługi produkcyjne, prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu, poprzez własny zarząd oraz personel. W szczególności, FL nie zaciąga wobec innych podmiotów żadnych zobowiązań w imieniu FLTCP, nie zawiera też z nimi umów.

Organ interpretujący natomiast stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym czynności wykonywane przez Skarżącą za pośrednictwem stałej placówki na terytorium Polski mają charakter przygotowawczy i pomocniczy w rozumieniu postanowień art. 5 umowy polsko-szwajcarskiej, jednakże w ocenie Ministra Finansów z uwagi na to, że F. Sp. z o.o. pełni rolę zależnego przedstawiciela Skarżącej w rozumieniu art. 5 ust. 6 konwencji to w takiej sytuacji działalność zależnego przedstawiciela winna być uznana za tworząca "zakład" w rozumieniu polsko - szwajcarskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zdaniem Sądu przedstawiony we wniosku stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do przyjęcia takiej tezy. Przedstawione przez Ministra Finansów w interpretacji okoliczności stanu faktycznego świadczące jego zdaniem o tym, że przy wykonywaniu czynności określonych umowa współpracy F. Sp. z o.o. okazuje zamiar działania nie we własnym, lecz w cudzym interesie (interesie Skarżącej) jest niewystarczające do uznania, iż dany podmiot działa w imieniu i na rzecz Skarżącej jako jej zależny przedstawiciel. Stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach prawa podatkowego ani tez w przepisach prawa cywilnego.

Ocena ta została dokonana z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych przedstawionych przez Stronę i z tego względu zdaniem Sądu interpretacja narusza art.14b § 1 i 3 ord. pod. który, jednoznacznie stanowi, że interpretacja ma dotyczyć indywidualnej sprawy podatnika, co oznacza, że oparcie stanowiska organu na okolicznościach faktycznych, który wnioskodawca nie wskazał we wniosku lub tylko niektórych okoliczności faktycznych wybranych przez organ interpretujący czyni wydaną interpretacje wadliwą w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów.

Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja narusza prawo, a to przepisy art. 14b§ 1 i 3 należało uznać skargę za uzasadnioną i uchylić zaskarżoną interpretacje na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art.200 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania.