Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 765/16, oddalające wniosek M.S. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Magdaleny Durzyńskiej, Marty Kołtun - Kulik i Joanny Skiby od orzekania w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.

Wnioskiem złożonym w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący M.S. zwrócił się o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Magdaleny Durzyńskiej, Marty Kołtun-Kulik i Joanny Skiby od udziału w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 765/16, oddalił wniosek o wyłączenie wskazanych przez stronę sędziów.

Jak wynika z akt sprawy, odpis powyższego postanowienia strona skarżąca odebrała w dniu 14 września 2016 r. Z kolei w dniu 28 września 2016 r., skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2016 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, skarżący wskazał, że opóźnienie w złożeniu zażalenia wnikało z braku dostępu do zgromadzonych akt sprawy, które z obawy o ich utratę ("wykradzenie przez nieznanych sprawców"), przechowuje poza miejscem zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm. dalej zwanym ppsa) strona, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności wnosi się do sądu, w którym czynność ta miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 powołanej ustawy). Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 ppsa, przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Stosownie do art. 87 § 2 ppsa, to na stronie domagającej się przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu, spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających brak jej winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga fakt, iż uprawdopodobnienie nie jest równoznaczne z udowodnieniem, niemniej wymaga wiarygodnej argumentacji, przekonywującej, że zaistniała niedająca się usunąć przeszkoda, uniemożliwiająca dotrzymanie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., LEX nr 1107481).

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 26 sierpnia 2016 r. wydał postanowienie, którym oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie wskazanych przez stronę sędziów.

Jak wynika z akt sprawy odpisy powyższego postanowienia przesłany został do skarżącego przy piśmie dnia [...] sierpnia 2016 r., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego jakim jest zażalenie. Odpis postanowienia skarżący otrzymał w dniu 14 września 2016 r., co oznacza, że ustawowy siedmiodniowy termin upłynął dla strony w dniu 21 września 2016 r. Tymczasem zażalenie strona wniosła dopiero w dniu 28 września 2016 r., a więc po upływie terminu, o którego przywrócenie obecnie wnosi.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz argumentację przedstawioną przez stronę w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, wskazać należy, że w ocenie Sądu wiosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca jako powód niedochowania ustawowego terminu na złożenie zażalenie wskazuje brak dostępu do zgromadzonych akt sprawy, które z obawy o ich utratę ("wykradzenie przez nieznanych sprawców"), zmuszona jest przechowywać poza miejscem zamieszania.

Zdaniem Sądu twierdzenia skarżącego w żaden sposób nie uprawdopodobniają, aby w terminie otwartym do wniesienia zażalenia, czyli pomiędzy 15 a 21 września 2016 r. wystąpiły przeszkody (niemożliwe od usunięcia), które nie pozwoliły skarżącemu na złożenie środka odwoławczego. Do okoliczności tych na pewno nie należy brak dostępu do dokumentów sprawy, tym bardziej, że skarżący sam je wywiózł poza miejsce zamieszania. Ponadto gdyby strona chciała dołożyć należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, mogła skorzystać z czytelni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i tam zapoznać się z aktami sprawy, potrzebnymi jej do sporządzenia zażalenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 §1 ppsa, postanowił jak w sentencji.