Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska (spr.) Protokolant starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo V. I. K. i R. K. sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa V. I. K. i R. K. spółka jawna z siedzibą w P. kwotę 4.759 zł (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji (dalej również: organ I instancji) decyzją nr [...] z 30 lipca 2024 r. znak: [...] na podstawie art. 9zb ust. 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2024 r., poz. 399, dalej "u.c.p.g."), w zw. z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu (...) (Dz.U. z 2016 r. poz. 2167), Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 2490) nałożył na spółkę V. I. K. i R. K. sp. jawna z siedzibą w P., administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku gminach w odniesieniu do odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 oraz 2020 roku.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary administracyjnej za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. w odniesieniu do odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 oraz 2020 roku dla Miasta [...].

Spółka V. I. K. i R. K. sp. jawna z siedzibą w P. (dalej jako: skarżąca) odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości i wykonywała działalność regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, co reguluje art. 9b ust. 1 u.c.p.g. Jest wpisana do prowadzonego przez Zarząd ZM [...] rejestru działalności regulowanej od dnia 08 maja 2013 r.

Organ I instancji ustalił na podstawie sprawozdań za 2019 i 2020 rok złożonych przez skarżącą, że spółka w 2019 i 2020 roku nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne. Osiągnięty przez skarżącą poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 roku wyniósł 0% wobec wymaganego poziomu 60%, zaś w 2020 roku wyniósł 0% wobec wymaganego poziomu 70%.

Karę pieniężną za 2019 rok organ I instancji obliczył jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku określonej na 2019 rok (170,00 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia przez skarżącą odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne.

W 2019 roku brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu 60% wyniosła: 118,656 Mg. W związku z powyższym kara pieniężna za 2019 rok wyniosła [...] zł.

Karę pieniężną za 2020 rok organ I instancji obliczył jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku określonej na 2020 rok (270,00 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia przez skarżącą odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne.

W 2020 roku brakująca masa odpadów wymagana do osiągnięcia poziomu 70% wyniosła: 66,206 Mg. W związku z powyższym kara pieniężna za 2020 rok wyniosła: [...] zł.

Organ I instancji rozpatrzył sprawę pod kątem zastosowania art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i uznał, że nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła spółka V. I. K. i R. K. sp. jawna z siedzibą w P., zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9g oraz 9x ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ich błędne zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 i 2020 roku w sytuacji gdy brak wykonania tego obowiązku nie został przez organ potwierdzony,

2) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, tj.:

- art. 7, art. 10 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego przez organ, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, iż niewykonany został obowiązek osiągnięcia poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 i 2020 roku,

- art. 8, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję oraz brak wyczerpującego odniesienia się przez organ do pisma z 08.07.2024 r. złożonego przez skarżącą w ramach uwag i wniosków związanych z zawiadomieniem o zakończeniu postępowania,

- art. 189f k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy cytowany artykuł wskazuje, iż organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma a strona zaprzestała prawa,

1) wydanie i podpisanie decyzji nr [...] przez osoby nieuprawnione, w związku z niezgodnym z postanowieniami statutu składem Zgromadzenia Związku - poprzez powoływanie na członków jego Zgromadzenia przedstawicieli sprzecznie z postanowieniami Rozdziału III, par. 10 pkt 4 i 5, a następnie wyborem przez nieuprawniony skład Zgromadzenia - Zarządu Związku,

3) naruszenie oraz brak rozważenia możliwości zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 12/01), w którym Trybunał Konstytucyjny zaznaczył, że obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej nie jest odpowiedzialnością absolutną, co oznacza, że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić.

Odwołująca się zaskarżyła decyzję organu I instancji w całości i wniosła o jej uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Związku Międzygminnego [...] w likwidacji.

W uzasadnieniu odwołania spółka rozszerzyła podniesione zarzuty od decyzji organu I instancji z 30 lipca 2024 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia 30 czerwca 2025 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wymaganego poziomu recyklingu przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości określony został w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r. (w brzmieniu na dzień wydania decyzji).

W 2019 roku wymagany poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne wynosił co najmniej 60% wagowo i określony był w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2167) wydanym na podstawie art. 3b ust. 2 u.c.p.g.

W 2020 roku wymagany poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne wynosił co najmniej 70% wagowo i był określony w art. 3b ust. 2 u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 roku, a następnie w art. art. 3aa pkt 2 u.c.p.g. obowiązującym od 31 grudnia 2020 roku.

Nieosiągnięcie przez przedsiębiorcę w danym roku kalendarzowym wymaganego poziomu recyklingu, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g., stanowi podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Karę pieniężną oblicza się w sposób określony w art. 9x ust. 3 u.c.p.g., tj. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.

Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił na podstawie danych wynikających ze sprawozdań podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości złożonych przez skarżącą, że w 2019 i 2020 roku spółka nie wywiązała się z obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. tj. nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne.

Z wyliczeń organu I instancji, które Kolegium uznało za prawidłowe wynika, że osiągnięty w 2019 roku przez skarżącą poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne dla miasta [...] w wyniósł 0% wobec wymaganego poziomu 60%. Natomiast w 2020 roku osiągnięty poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne osiągnięty przez skarżącą dla miasta [...], wyniósł 0% wobec wymaganego poziomu 70%.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji w prawidłowy sposób obliczył wysokość należnej kary pieniężnej, zaś skarżąca nie kwestionuje poprawności przyjętych danych i dokonanych na ich podstawie wyliczeń.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f k.p.a. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma. W ocenie organu odwoławczego nie sposób przyjąć, że waga naruszenia prawa jest znikoma, skoro w objętym postępowaniem okresie w ww. gminach strona z wymaganego poziomu 60% w 2019 roku osiągnęła poziom 0%, a z wymaganego poziomu 70% w 2020 roku osiągnęła poziom od 0%. Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu jakim jest w niniejszej sprawie zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów. Egzekwowanie segregowania odpadów ma służyć ochronie środowiska i zdrowia ludzi. Wobec tego nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów recyklingu nie może się jawić jako znikome (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 października 2023 roku, sygn. akt II SA/Po 245/23). Organ II instancji podkreślił, że trzeba mieć także na uwadze, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z profesjonalnym podmiotem. Skarżąca będąc podmiotem profesjonalnym - przedsiębiorcą jest zobowiązany do przestrzegania przepisów, w tym u.c.p.g., w kwestii gospodarki odpadami i musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z ich nieprzestrzegania.

Skarżąca podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swoje przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Strona jako profesjonalista w branży i spełniająca wymogi co do posiadania wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odpadów komunalnych, powinna miarkować wystąpienie konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, niewątpliwie powinna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania poziomu recyklingu określonego w przepisach (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 31.08.2023 r., IV SA/Po 427/23).

Skargę na powyższą decyzję SKO w [...] z 30 czerwca 2025 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka V. I. K. i R. K. sp. jawna z siedzibą w P., zarzucając naruszenie:

1. art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9zf u.c.p.g. - poprzez jego niezastosowanie wobec przedawnienia wydania decyzji administracyjnej wymierzającej rzeczoną karę za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. w odniesieniu do odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019;

2. art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, będące efektem niezastosowania ww. przepisu k.p.a., wobec zaniechania przez organy I i II instancji umorzenia postępowania administracyjnego w obliczu przedawnienia możliwości wydania decyzji wymierzającej stronie karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu w roku 2019,

3. art. 7, art. 10 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego przez organ, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym orzeczeniem kary, za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 i 2020 r.

4. art. 8, art. 11, art. 107 § 3 w zw. art. 140 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję oraz brak rozpatrzenia przez Organ zarzutu dot. wydania i podpisania decyzji numer [...] przez osoby nieuprawnione, w związku z niezgodnym z postanowieniami statutu składem Zgromadzania Związku - poprzez powoływanie na członków jego Zgromadzenia przedstawicieli sprzecznie z postanowieniami Rozdziału III, par. 10 pkt 4 i 5, a następnie wyborem przez nieuprawniony skład Zgromadzenia - Zarządu Związku;

5. art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy cytowany artykuł wskazuje, iż organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa;

6. naruszenie oraz brak pełnego rozważenia możliwości zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 12/01), w którym Trybunał Konstytucyjny zaznaczył, że obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej nie jest odpowiedzialnością absolutną, co oznacza, że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić.

7. art. 87 k.p.a. poprzez brak wydania stosownego postanowienia przez organ kolegialny (Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji), właściwy do wydania decyzji w sprawie, umożliwiającego zlecenie przeprowadzenie postępowania dowodowego lub jego części jednemu ze swych członków lub pracowników, jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają.

Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w uzasadnieniu skargi, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w odniesieniu do roku 2019 i 2020, umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w części dotyczącej kary orzeczonej za rok 2019, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji, obejmująca m.in. karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu w roku 2019, została wydana 30 lipca 2024 r czyli po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego (2020), w którym organ miał obowiązek jej wydania i doręczenia.

Zdaniem skarżącej szczegółowa analiza uzasadnień decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że organy te wydając swoje rozstrzygnięcia pominęły powyższą kwestię przedawnienia możliwości wymierzenia rzeczonej kary. Skarżąca wyjaśniła, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach kwestię przedawnienia kar pieniężnych reguluje poprzez odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p"). Jak wynika bowiem z art. 9zf u.c.p.g. do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W przekonaniu skarżącej wskazane odesłanie dotyczy nie tylko etapu egzekwowania wymagalnych kar pieniężnych, lecz również postępowania administracyjnego o ich wymierzenie. Przepis art. 9zf u.c.p.g. używa bowiem ogólnego sformułowania: "do kar pieniężnych" bez żadnego, dodatkowego kwalifikatora zawężającego zakres przedmiotowy odesłania tylko do kar już wymierzonych, wymagalnych, podlegających egzekucji. Tym samym – zdaniem skarżącej - do kar pieniężnych znajduje zastosowanie instytucja przedawnienia prawa do wydania decyzji administracyjnej.

Dalej skarżąca argumentowała, że instytucję przedawnienia ustawodawca uregulował w art. 68 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Skarżąca uzasadniła, że z treści art. 21 § 1 O.p. wynikają dwa sposoby powstania zobowiązań. Pierwszy: z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), poprzez wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia w zakresie objętym obowiązkiem opłatowym (decyzja określająca jego wysokość ma charakter deklaratoryjny). Drugi: na podstawie decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie (decyzja ustalająca jego wysokość ma charakter konstytutywny) - art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Podmiot, na który nałożono karę pieniężną, jest obowiązany uiścić tę karę w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.).

Zdaniem skarżącej z powyższego wynika, że dopiero z datą doręczenia stronie decyzji nakładającej karę pieniężną powstaje konkretne "zobowiązanie podatkowe" (zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Jest to zobowiązanie do zapłaty kary pieniężnej (pieniężnej sankcji za zaistnienie stanu niezgodnego z przepisami ustawy) w wysokości określonej w decyzji i w terminie wskazanym w przepisach ustawy. Źródłem jego powstania jest decyzja administracyjna. Nie powstaje zatem z mocy prawa - bez wydania decyzji administracyjnej obowiązek zapłaty w ogóle nie istnieje.

W przekonaniu skarżącej w niniejszej sprawie należało przyjąć za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 770/24 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 385/24, że trzyletni termin przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 68 § 1 O.p. rozpoczyna swój bieg od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do ich wymiaru.

W konsekwencji odpowiednie stosowanie art. 68 § 1 O.p., na gruncie 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ograniczyć należy do sytuacji, w której organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał trzyletni termin do wymiaru kary, ale przed upływem tego terminu nie doręczył stronie decyzji I instancji.

Skarżąca wskazała, że w kontrolowanej sprawie organ I instancji dowiedział się o naruszeniu prawa z chwilą złożenia przez skarżącą sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne za 2019 rok, tj. w dniu 26 czerwca 2020 r., co tym samym oznacza, że trzyletni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., do doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. rozpoczął swój bieg od końca 2020 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2023 r.

Decyzja organu I instancji została zaś skarżącej doręczona w dniu 2 sierpnia 2024 r. Oznacza to, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o wymierzeniu kary pieniężnej za nieosiągnięcie w 2019 r. przez skarżącą wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów - bowiem możliwość wymierzenia tej kary uległa już przedawnieniu.

Dalej skarżąca argumentowała, że w przypadku spraw w przedmiocie wymierzenia kary za niewypełnienie obowiązków z art. 9g u.c.p.g. zasadnym jest wydawanie odrębnych decyzji (w znaczeniu materialnym i formalnym) za każdy dany rok kalendarzowy. Przyjęcie przez organy administracyjne odmiennej koncepcji mogłoby powodować trudności dla podmiotu w jednoznacznym określeniu wysokości zobowiązania wskazanego w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu) w wypadku uchylenia decyzji przez Sąd tylko za jeden rok kalendarzowy oraz konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Kolejno skarżąca podniosła, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji jest związany zasadami ogólnymi k.p.a. W szczególności związany jest zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. Wskazany organ, jest związany także innymi ogólnymi zasadami prawa administracyjnego, tj. zasadą zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasadą wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy (art. 11 k.p.a.). Orzecznictwo wskazuje również, że obowiązek sporządzenia rzetelnego uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienia daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sadowym oraz stanowi gwarancie realizacji prawa do obrony przedsiębiorcy.

Następnie skarżąca wskazała, że organ odwoławczy niewystarczająco wnikliwe rozpatrzył sprawę oraz niewystarczająco uzasadnił brak możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. W tym kontekście skarżąca uzasadniła, że jej przedsiębiorstwo osiąga obecnie wymagane poziomy odzysku, czego organ nie wziął pod uwagę. Zdaniem skarżącej z uwagi na ustanie przesłanki nałożenia kary, organ powinien w tej sytuacji odstąpić od nałożenia jakiejkolwiek kary pieniężnej.

Ponadto skarżąca przytoczyła wybrane postanowienia Statutu Związku Międzygminnego [...] w likwidacji (§ 10 pkt 4 i pkt 5, § 16 pkt 1 i pkt 11) i wskazała, iż część członków Zgromadzenia nie spełnia dyspozycji Statutu, albowiem nie są wójtami, burmistrzami ani prezydentami miast i gmin bądź ich zastępcami lub radnymi. W ocenie skarżącej konsekwencją nieodpowiedniego obsadzenia członków Zgromadzenia jest wybór Zarządu przez osoby nieuprawnione - co powoduje brak legitymacji Zarządu Związku do podpisywania dokumentów w imieniu Związku Międzygminnego [...] w likwidacji - co z kolei skutkuje wydawaniem decyzji przez organ I instancji z istotnym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 844/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawił się pełnomocnik skarżącej, który wnosił i wywodził jak w skardze oraz wniósł o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 czerwca 2025 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji nr [...] z 30 lipca 2024 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia na spółkę V. I. K. i R. K. sp. jawna z siedzibą w P. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku gminach w odniesieniu do odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2019 oraz 2020 roku.

Materialnoprawną podstawę podjętych w przedmiotowej sprawie decyzji stanowią przepisy art. 9zb ust. 1 w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3 u.c.p.g.

Przepis art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. wskazuje, że kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2 u.c.p.g., nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 u.c.p.g. W przypadku powołania związku międzygminnego kompetencja powyższa przechodzi na zarząd związku międzygminnego. Zgodnie z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Według art. 3b ust. 2 u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 roku, a następnie art. 3aa pkt 2 u.c.p.g. obowiązującym od 31 grudnia 2020 roku. gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo. Z kolei w 2019 roku wymagany poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne wynosił co najmniej 60% wagowo i określony był w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2167) wydanym na podstawie art. 3b ust. 2 u.c.p.g.

Na kanwie rozpoznawanej sprawy - wobec podniesienia zarzutu przedawnienia – w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy w sprawie nie doszło do uchybienia w tym zakresie.

W ocenie Sądu, w sprawie doszło do niezgodnego z prawem wymierzenia skarżącej spółce administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 60% wagowo w 2019 r. Przepis art. 9zf u.c.p.g. stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Niemniej jednak Sąd podziela najnowsze stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej stosuje się przepis art. 189g k.p.a., a nie przepisy Ordynacji podatkowej, tj. art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Pogląd ten został wyrażony w wyrokach NSA z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1181/23 oraz 18 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 1884/23 (dostępnych orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), gdzie stwierdzono, że z uwagi na nieadekwatność regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych, przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia nie znajdują zastosowania. NSA wskazał przy tym, że ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. zastosowanie ma w takiej sytuacji art. 189g § 1 k.p.a. Pogląd ten został wyrażony na gruncie przepisu art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz.1587 ze zm.) - dalej: "u.o." oraz kar nakładanych na podstawie przepisów tej ustawy. Przepis art. 202 u.o. stanowi, że w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Zbieżność treściowa obydwu wyżej przywołanych przepisów, tj. art. 9zf u.c.p.g. oraz art. 202 u.o., jak też względy systemowego ujęcia zagadnień dotyczących pozbywania się i gospodarowania odpadami nakazują w pełni odnieść to stanowisko do kar wymierzanych na podstawie u.c.p.g. Dlatego też, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, należy wyjaśnić, że decyzja w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest decyzją kształtującą stosunek administracyjnoprawny, a zatem posiada charakter konstytutywny (ustalający). Jednocześnie jest ona decyzją całkowicie inną aniżeli decyzja wymiarowa, której istotą jest konkretyzacja istniejącego wcześniej stosunku prawnego.

W niniejszej sprawie, po stronie skarżącej nie powstała przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Do momentu wydania takiej decyzji na stronie w ogóle nie ciążył zatem żaden - nawet abstrakcyjny i ogólny - ustawowy obowiązek zapłaty kary pieniężnej, co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością różniącą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego. Przesądza to o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną norm z art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Z kolei przepis art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Skoro przywołana ustawa szczególna takiego rozwiązania nie przewiduje - a nie znajdują zastosowania przywołane przepisy Ordynacji podatkowej - to przepisem regulującym przedawnienie nakładania administracyjnych kar pieniężnych w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego jest art. 189g, który stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.

Podkreślić przy tym należy, że składowi NSA orzekającemu w przywołanych sprawach znane były wcześniejsze orzeczenia dotyczące odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej do administracyjnych kar pieniężnych. NSA, wskazując na kontekst wejścia w życie przepisów poszczególnych ustaw, zwrócił uwagę na to, że przepis art. 189g w zw. z art. 189a § 2 k.p.a. wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., a zgodnie z dyrektywą wykładni celowościowej dynamicznej, nakazującej poszukiwać aktualnych, a nie historycznych intencji prawodawcy, należałoby przyjąć, że to regulacja zawarta w dziale IVa Kodeksu, jako późniejsza, jest bliższa aktualnym intencjom prawodawcy, a nie regulacja wcześniej wprowadzona do ustawy szczególnej. Ponadto NSA zwrócił uwagę na doniosłość systemową regulacji działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Dokonując wykładni powyższego przepisu należy także rozważyć, czy termin w nim przewidziany odnosi się do decyzji wydanej przez organ I instancji, czy też taka decyzja nie przerywa biegu terminu przedawnienia. W literaturze przedmiotu przeważająco przyjmuje się, że wydanie decyzji przez organ I instancji nie przerywa biegu terminu przedawnienia nałożenia kary pieniężnej (por. Agnieszka Krawczyk (w:) Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opub. - WKP 2019). Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 199/24 wyjaśnił, że "ustawodawca dostrzegł w art. 189h k.p.a. potrzebę uregulowania przyczyn przerwania lub zawieszenia lub nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ale nie umieścił pośród nich wydania decyzji przez organ I instancji. W szczególności art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a. przewiduje, że bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Zatem ustawodawca wiąże skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia dopiero z aktem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji, nie zaś z wniesieniem odwołania od decyzji organu I instancji. Należy więc uznać, że wydanie i doręczenie decyzji przez organ I instancji nie wpływa na bieg terminu przedawnienia." (wyrok WSA w Rzeszowie z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt: II SA/Rz 199/24, CBOSA). Pogląd ten podziela Sąd w niniejszym składzie.

W doktrynie prawa wskazuje się, że przez nałożenie administracyjnej kary pieniężnej należy rozumieć wydanie decyzji ostatecznej i prawomocnej, ewentualnie wydanie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, nakładającego administracyjną karę pieniężną (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 189g). Z uwagi na konstytutywny charakter decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej należy przyjąć, że użyty w przepisie art. 189g § 1 k.p.a. zwrot: "nie może zostać nałożona" oznacza niewydanie przed upływem terminu przedawnienia orzekania decyzji ostatecznej (A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 189g).

Nadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że z regulacji art. 189g § 1 w zw. z art. 189b k.p.a. wynika natomiast jasno, że właściwy organ nie może nałożyć administracyjnej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej (a więc wydać tego rodzaju decyzji w pierwszej lub drugiej instancji), jeżeli od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa upłynęło co najmniej pięć lat. Takie ujęcie normatywne ograniczenia czasowego wykonywania kompetencji jurysdykcyjnej jest równoważne z przepisami, które wprost stanowią, że po upływie określonego terminu od dnia pewnego zdarzenia prawnego nie wydaje się decyzji ustalającej (nakładającej) skonkretyzowany obowiązek administracyjnoprawny (por. wyr. NSA z 3 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 2387/23, dostępny CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w zakresie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. w roku 2019 - w którym to roku skarżąca spółka zobowiązana była osiągnąć wymagany prawem poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne na poziomie minimum 60% wagowo - 5-letni termin przedawnienia upłynął przed wydaniem w sprawie decyzji ostatecznej, tj. 30 czerwca 2025 r. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie - w zakresie kary wymierzanej za rok 2019 - mając na względzie 5-letni okres przedawnienia, o którym mowa w cytowanym art. 189g § 1 k.p.a. – a który w niniejszej sprawie należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nie został osiągnięty wymagany poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, tj. od końca roku 2019 – należy stwierdzić, że w sposób oczywisty termin ten, wprawdzie nie upłynął w czasie orzekania przez organ I instancji (30 lipca 2024 r.), ale upłynął w czasie orzekania przez organ II instancji (30 czerwca 2025 r.). Dlatego też od końca roku 2019 organy winny odnosić naruszenie art. 9g u.c.p.g. Stwierdzić wobec tego należy, że 5-letni okres przedawnienia upłynął z końcem 2024 r. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 500/25, CBOSA).

Powyższe uzasadnia brak możliwości wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za rok 2019. Procesowym skutkiem przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej za ten okres jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania administracyjnego za rok 2019. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z uwagi na okoliczność, że organ I instancji w rozstrzygnięciu nałożył przedmiotową karę pieniężną zsumowaną za dwa różne okresy tj. za 2019 i 2020 rok i w łącznej wysokości [...] zł., to rolą organu administracji - rozstrzygającego merytorycznie sprawę administracyjną co do jej istotny – jest ustalenie wysokości kary pieniężnej za każdy rok odzienie i umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym nałożenia kary za rok 2019 z uwagi na przedawnienie wymierzenia kary pieniężnej za ten rok. W tym stanie rzeczy już z tego powodu należało zaskarżoną decyzję organu odwoławczego uchylić w całości, jednakże nie ziściły się przy tym przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego przez Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

W odniesieniu zaś do kary pieniężnej wymierzanej za rok 2020, wskazać należy, że 5-letni okres przedawnienia upłynąłby - zasadniczo - z końcem 2025 r. Istotnie w dniu wydania decyzji ostatecznej termin ten jeszcze nie upłynął. Przy czym, jak zostało już wyjaśnione, wniesienie skargi na decyzję do sądu administracyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a. Skoro zatem skarżąca wniosła skargę w dniu 14 sierpnia 2025 r. (potwierdzenie złożenia skargi w urzędzie pocztowym, k. 26 akt sąd.), to od tego dnia do dnia prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, 5-letni termin przedawnienia z mocy prawa ulega zawieszeniu. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej po zawieszeniu biegnie dalej od dnia następującego po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu administracyjnego (art. 189h § 5 pkt 1 k.p.a.).

W konsekwencji powyższego dalsze rozważania Sądu odnosić się będą do nałożenia kary pieniężnej wymierzanej za 2020 rok, bowiem w tym zakresie termin przedawnienia jeszcze nie upłynął.

Co istotne, skarżąca spółka nie kwestionuje nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w mieście [...] w 2020 r. w wysokości co najmniej 70% wagowo. W świetle art. 9x ust. 3 u.c.p.g. zastrzeżeń nie budzi także sposób ustalenia wysokości nałożonej kary w roku 2020 jako iloczyn brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów - 66,206 Mg i jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych - [...] zł (załącznik nr 2 poz. 1051 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. poz. 2490 z późn. zm.).

Organy obu instancji prawidłowo dokonały obliczenia poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami odpadów innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne przyjmując jako podstawę do obliczeń ilość odpadów wskazanych przez skarżącą w sprawozdaniu przedsiębiorcy o odebranych odpadach komunalnych z ternu miasta [...] za 2020 rok. Bezsporny jest przy tym fakt uzyskania przez skarżącą niewystarczającego poziomu recyklingu względem wymaganych 70%.

W związku z powyższym ustalona przez organ I instancji kara pieniężna za 2020 rok wyniosła: [...] zł. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że wymierzenie kary pieniężnej podlega zaokrągleniu do pełnych złotych na podstawie art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, który należy stosować odpowiednio - czego nie dostrzegły orzekające w sprawie organy obu instancji. Organ I instancji, ani organ odwoławczy nie dokonały zaokrąglenia wymierzonej kary pieniężnej, czym uchybiły powyższym przepisom i co stanowiło drugą zasadniczą przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie prowadząc postępowanie organ II instancji uwzględni, że nałożenie administracyjnej karę pieniężną w decyzji administracyjnej następuje także w oparciu o zasady jej wymierzania zgodnie z art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne w zakresie kary pieniężnej wymierzonej za rok 2020. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uznając że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, zaś konieczność zaokrąglenia kwot kary pieniężnej w poszczególnych gminach zgodnie z art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, lecz stanowi wyłącznie kwestię rachunkową, uchylił tylko decyzję organu II instancji. Rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie nie przekracza kompetencji organu odwoławczego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. Podyktowane zostało to również względami szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny daje uzasadnione podstawy do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za rok 2020 i nie wymaga uzupełnienia i wyjaśnienia w istotnym zakresie. Zgodnie zaś z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ I instancji. Działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji.

Przechodząc dalej, Sąd wskazuje, że przepis art. 9x ust. 2 i 3 u.c.p.g. określa zasady wymierzenia kary pieniężnej przez przedsiębiorcę, który w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych nie osiągnął poziomu recyklingu. Delikt ten ma charakter bezwzględny, co oznacza, że zaistnienie przesłanek wymieniowych w powołanym przepisie powoduje obowiązek nałożenia kary. Kara pieniężna, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g., stanowi iloczyn brakującej masy odpadów wymaganych do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu i jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych komunalnych na składowisku (art. 9x ust. 3 u.c.p.g.). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. poz. 2490 z późn. zm.) jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku wynosiła w 2020 r. kwitę [...] zł.

W niniejszej sprawie zostały więc spełnione przesłanki nałożenia kary administracyjnej w trybie art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g u.c.p.g. za nieosiągnięcie w 2020 roku poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo. Organ prawidłowo ustalił, że mieście [...] w 2020 roku skarżąca osiągnęła 0% wobec wymaganego poziomu 70%.

Nastąpiło to na podstawie sprawozdania złożonego przez stronę do BDO. Okoliczność ta została w sposób prawidłowy ustalona przez organy. Nie ma żadnych podstaw do jej kwestionowania. Zdaniem Sądu, skarżąca nie ma racji, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ze wskazaniem na to, że organy nie rozpatrzyły wyczerpująco całego materiału dowodowego w sprawie i dokonały dowolnej oceny dowodów, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nieuzasadnionym nałożeniem kary w 2020 roku. W zakresie kary nałożonej za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. w mieście [...] w roku 2020 jedynym błędem organu był brak zaokrąglenia prawidłowo ustalonych kwot kary pieniężnej.

Jeszcze raz należy podkreślić, że odpowiedzialność za przedmiotowy delikt administracyjny ma charakter obiektywny – wobec stwierdzania naruszenia prawa w postaci nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (art. 9g u.c.p.g.), organ zobowiązany był do nałożenia kary pieniężnej (art. 9x ust. 2 u.c.p.g.). Osiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych organ ocenia na podstawie sprawozdania przekazanego przez stronę do BDO. Karta BDO stanowi więc kluczowy dowód w sprawie. Dodatkowo organy prawidłowo wyjaśniły podstawę prawną nałożonej kary pieniężnej oraz sposób jej obliczania. Nie ma znaczenia dla ustalenia samego faktu obiektywnego naruszenia bezwzględnie obwiązujących przepisów prawa, tj. popełnienia deliktu administracyjnego, jakikolwiek związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy nieosiągnięciem wskazanego w przepisach poziomu recyklingu a szkodliwością lub intencjonalnością działań skarżącej.

Odnosząc się z kolei do kwestii odstąpienia od ukarania na podstawie art. 189f k.p.a., Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że tłumaczenia zawarte w odwołaniu nie stanowią podstawy do przyjęcia spełnienia przesłanek do zastosowania tego przepisu. Jak już to zostało wyjaśnione, strona w 2020 r. w mieście [...] z wymaganej przepisami wielkości 70% poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku osiągnęła 0% wobec wymaganego poziomu 70%. Oczywiste braki stanowią zatem dużą i istotną wartość, zaś stopień szkodliwości czynu, jak i zakres naruszeń jest znaczny.

Mając na względzie argumentację organu należy przypomnieć, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 (dostępnej w CBOSA), stwierdzono, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, stosuje się art. 189f k.p.a. Stosownie zaś do art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), czy odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2), przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary zawarta w Kodeksie postępowania administracyjnego podlegała rozważeniu w przedmiotowej sprawie.

Poza tym, obowiązujące przepisy nie pozwalają na możliwość miarkowania wysokości kary, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Dodać jeszcze należy, że zasady, o jakich mowa w art. 9zc u.c.p.g., nie mają zastosowania do kary, o jakiej mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ponieważ art. 9zc tej ustawy ma zastosowanie do innych kar enumeratywnie wymienionych w treści tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3246/17, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wszystkie przesłanki, których dopiero kumulatywne wystąpienie pozwalałoby na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a stocz zaprzestała naruszenia prawa. Oceniając to zagadnienie, Sąd w pierwszej kolejności wskazuje na to, że adresatem obowiązków wynikających z przepisów omawianej ustawy szczególnej jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Sąd zauważa również, że w orzecznictwie za niesłuszne uznawano zarzuty odnoszące się do braku możliwości osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu danej kategorii odpadów, podnoszone w kontekście absolutnego charakteru odpowiedzialności nałożonej na przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku argumenty skargi odnoszące się do aktualnego osiągania wymaganych poziomów recyklingu przez skarżącą, skoro nie zostały one osiągnięte w wymaganych okresach i tym samym nie sposób mówić o zaprzestaniu naruszenia w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Brak jest dostatecznych przesłanek do przyjęcia, że w sprawie zaistniały warunki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu z uwagi na znikomą wagę naruszenia prawa, jeżeli jednocześnie w roku 2020 strona nie zaprzestała naruszenia prawa. Zagadnienie to organy obu instancji omówiły w sposób wyczerpujący, jasny i przekonujący.

Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2004 r. (sygn. akt P 12/01) wskazać należy, że odnosił się on do restrykcyjnej i wysoce dolegliwej sankcji w postaci pozbawienia prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni na okres lat dwóch do pięciu wymierzany w ramach odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w art. 172 § 1 prawa upadłościowego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nadto w świetle powyższego wyroku Nie ma tutaj bynajmniej mowy o absolutnym charakterze odpowiedzialności. Jak wskazuje się w orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego obiektywna koncepcja odpowiedzialności cywilnej (także administracyjnej), przypominająca anglosaską koncepcję strict liability, nie jest odpowiedzialnością absolutną, tzn., że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić (por. np. uzasadnienia do wyroków: TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. P 12/01, TK z dnia 22 września 2009 r., sygn. SK 3/08). Przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g., będący podstawą wymierzenia skarżącemu spornej kary pieniężnej nie uzależnia odpowiedzialności podmiotu od stopnia zawinienia przez co odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Nałożenie tej kary zatem ściśle związane z treścią obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę odbierającego odpady, określonego w art. 9g u.c.p.g. Natomiast, przepisy art. 189f k.p.a. o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w istocie ukształtowały przesłanki zwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa, zatem odpowiedzialność skarżącego na gruncie u.c.p.g. nie może być uznana za odpowiedzialność absolutną. Rozważając możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej organy nie uchybiły przepisom prawa, co czyni niezasadnym podniesiony w skardze zarzut braku uwzględnienia okoliczności danej sprawy.

Niewątpliwie skarżąca jako profesjonalista w branży powinna być świadoma konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie wymaganych poziomów recyklingu. Obowiązki wynikające z u.c.p.g. mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3015/17, dostępny CBOSA). Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć odpowiedniej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu.

Należy jeszcze raz podkreślić, że kara pieniężna za niewykonanie przedmiotowego obowiązku należy do kategorii bezwzględnie nakładanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów danej frakcji, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Przesłanką jej wymierzenia jest zatem obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna, polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g.

Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być przy tym oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu, jakim w tej sprawie jest zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów w kontekście zasady przezorności. Z powyższym założenie koresponduje wyrażane w judykaturze stanowisko, że do odstąpienia od wymierzenia kary może dojść tylko wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty wyłącznie z przyczyn od niej niezależnych (por. m.in. orzecznictwo przywołane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2755/23, dostępny CBOSA). Jak już wspomniano, w ocenie Sądu skarżąca takiego stanu rzeczy nie zdołała wykazać.

Nadto Sąd zauważa, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie rozpatrzył bowiem wszystkich zarzutów odwołania, milcząc w zakresie zarzutów dotyczących wydania i podpisania decyzji organu I instancji przez osoby nieuprawnione.

Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że decyzję organu I instancji wydał umocowany do tej czynności i prawidłowo reprezentowany organ. Zgodnie bowiem z § 9 pkt 1 i 2 Statutu Związku Międzygminnego "[...]" (tj. Dz. Urz. Woj. [...]. z 24 listopada 2021 r., poz. 8745) organami Związku są Zgromadzenie Związku i Zarząd Związku. Zarząd Związku jest organem wykonawczym (§ 15).

W skład Zarządu Związku wchodzi od 2 do 5 członków Zarządu, w tym Przewodniczący Zarządu, powoływani przez Zgromadzenie Związku bezwzględną większością głosów statutowej liczby członków Zgromadzenia w głosowaniu tajnym (§ 16 ust. 1). Do składania oświadczeń woli i podpisywania dokumentów w imieniu Związku wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu lub jednego członka Zarządu z osobą pisemnie upoważnioną przez dwóch członków Zarządu (pełnomocnik). Jeżeli czynność prawna może spowodować powstanie zobowiązań finansowych, co do jej skuteczności niezbędna jest kontrasygnata głównego księgowego Związku lub osoby przez niego upoważnionej. W razie odmowy kontrasygnaty przez głównego księgowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o finansach publicznych (§ 16 ust. 11).

Decyzja organu I instancji została wydana przez jego Zarząd i podpisana przez Przewodniczącego Zarządu Panią K. K. oraz Zastępcę Przewodniczącego Zarządu Pana P. G., więc zgodną ze Statutem liczbę dwóch osób uprawnionych do reprezentowania Zarządu Związku. Pani K. K. została wybrana do pełnienia funkcji przewodniczącego zarządu na mocy uchwały Nr [...] Zgromadzenia Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji z dnia 3 czerwca 2024 r. w sprawie: wyboru Przewodniczącego Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji. Natomiast, Pan P. G. został wybrany do pełnienia funkcji zastępcy przewodniczącego zarządu na mocy uchwały Nr [...] Zgromadzenia Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji z dnia 3 czerwca 2024 r. w sprawie: wyboru Członków Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji.

Obie powyższe uchwały obowiązywały w dniu orzekania przez organ I instancji. Niewątpliwie zatem decyzja organu I instancji została wydana przez właściwy organ i organ ten był prawidłowo reprezentowany. Natomiast, granice niniejszej sprawy, przekracza kontrola przez Sąd Administracyjny prawidłowości podjęcia powyższych uchwał o wyborze Przewodniczącej Zarządu i członka Zarządu Związku, a tym bardziej kontrola prawidłowości ustanowienia poszczególnych organów i powołania (wyboru) członków tych organów oraz wykonania postanowień Statutu w tym zakresie. Skarżącemu przysługuje bowiem odrębna droga postępowania sądowego celem zakwestionowania powyższych uchwał i aktów o powołaniu Związku i jego organów. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy uwzględnić należy przywołane powyżej obowiązujące akty prawne, które pozostają w obrocie.

Sąd nie doparzył się także naruszenia art. 87 k.p.a. Skarżąca podniosła, że Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji wydając swoje rozstrzygnięcie nie wydał podczas procedowania niniejszej sprawy stosownego postanowienia dla osoby prowadzącej sprawę - M. S. (Zastępcy Kierownika Działu Organizacyjnego). Tymczasem, w aktach sprawy znajduje się stosowna uchwała nr [...] Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji z dnia 24 lutego 2022 roku w sprawie udzielenia upoważnienia dla Dyrektora Biura Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji oraz Kierownika Działu, na mocy której upoważniono wskazane tam osoby do dokonywania czynności określonych w treści upoważnienia (k. 41-45 akt administracyjnych). Organ kolegialny jakim jest Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji w toku prowadzonego postępowania podejmuje przede wszystkim uchwały.

Podsumowując całość rozważań, Sąd wskazuje, że za zasadny uznał zarzut skargi w zakresie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za rok 2019 po upływie okresu przedawnienia. Zasadny okazał się wobec tego zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organy umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu w roku 2019. Ponadto z urzędu Sąd dostrzegł naruszenie w postaci braku zastosowania przez organy art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej i nałożenie kary pieniężnej w wysokości niezaokrąglonej do pełnych złotych.

Oceniając zaś prawidłowość wymierzenia kary za rok 2020, poza brakiem prawidłowego określenia wysokości kary pieniężnej do pełnych złotych za ten rok, Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych i przeprowadzonego postępowania dowodowego, jak też naruszenia prawa materialnego w zakresie oceny przesłanek braku postaw do wymierzenia kary, jak i odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary. Zarówno poczynione przez organy ustalenia, jak i ocena zebranego materiału dowodowego w tym zakresie zostały dokonane zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organ zastosuje się do wskazań i oceny prawnej zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz wyeliminuje wskazane uchybienia, uwzględniając przy tym treść art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, bacząc, że od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego zawieszony 5-letni termin przedawnienia co do roku 2020 będzie biegł dalej (art. 189h § 4 pkt 1 i § 5 pkt 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt II wyroku, uwzględniając kwotę 1.142 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, kwotę 3.600 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.