Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Towarzystwa B. S. Z. K.Sp. z o.o. w K. przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Po 1/08, 1. wymierza organowi Skarbowi Państwa – Staroście K. grzywnę w wysokości 4000 (cztery tysiące) złotych, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od organu Starosty K. na rzecz skarżącego Towarzystwa B. S. Z. K.Sp. z o.o. w K.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Po 1/08 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] września 2004r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2004r. odmawiającą ustalenia odszkodowania za działki nr [...],[...],[...],[...]przejęte pod drogę. W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania dla organu.

W dniu 17 października 2008r. poprzednik skarżącego – K. T. B. S. wniósł do Ministra Infrastruktury, zażalenie na bezczynność Wojewody, ponieważ organ ten przez 7 miesięcy nie wykonał wyroku WSA tj. nie podjął żadnych czynności zmierzających do wydania decyzji.

Decyzją z [...] października 2008r.nr [...] (po ośmiu miesiącach) Wojewoda uchylił decyzję Starosty K. z dnia [...].04.2004r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r. Minister Infrastruktury uznał zażalenie za nieuzasadnione wobec zakończenia postępowania i wydania decyzji, i brak pozostawania przez organ w bezczynności.

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...], a więc po upływie roku i ośmiu miesięcy, Starosta K. ponownie odmówił ustalenia odszkodowania za przedmiotowe działki gruntu wydzielone pod ulice miejskie.

W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda po upływie sześciu miesięcy decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty K.

Na skutek wywiedzionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Po 33/11, uchylił decyzję Wojewody oraz Starosty K. w części dotyczącej działek nr [...],[...]oraz [...], a w pozostałym zakresie skargę oddalił.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2013r. Starosta K. został wezwany przez spółkę z o.o. Towarzystwo B. S. Z. K. do wykonania wyroków sygn. akt II SA/Po 1/08 i sygn. akt II SA/Po 33/11 w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.

W dniu 16 września 2013r. Towarzystwo B. S. Z. K.Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na niewykonanie zarówno wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Po 1/08, jak i wyroku z dnia 12 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Po 33/11, wnosząc o wymierzenie organowi Staroście Powiatowemu w K. grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2012r. oraz stwierdzenie że przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W rozbudowanym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny ze wskazaniem czynności jakie były dokonywane na przestrzeni 5 lat.

W odpowiedzi na skargę organ reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż na przestrzeni tego czasu sprawa była uzupełniana o brakujące dokumenty, bądź też dwukrotnie zawieszana celem ugodowego załatwienia.

Sprawa o niewykonanie wyroku z dnia 12 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Po 33/11, została wyłączona do odrębnego rozpoznania i zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 1003/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność lub przewlekłość po wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180).

Istotne dla sprawy jest to, że notarialną umową sprzedaży z dnia [...].02.2013r. K. T. B. S. sp. z o.o., na którego wniosek wszczęto kontrolowane postępowanie administracyjne, sprzedało skarżącej prawo własności przedsiębiorstwa w rozumieniu art.55 (1) kc o nazwie K. TBS sp. z o.o. w tym m.in. prawo własności działek nr [...],[...]i [...]. Z tą chwilą skarżąca wstąpiła w prawa Kościańskiego TBS sp. z o.o. i uzyskała legitymację czynną do udziału w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była skarga na bezczynność lub przewlekłość unormowana w art.149 Ppsa. Skarżąca wyraźnie bowiem wskazała w tytule, że wnosi skargę "na niewykonania prawomocnego wyroku wraz z żądaniem wymierzenia grzywny". Formułując zaś swe żądania wniosła o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny. Świadczy o tym również to, że skarżąca wzywała Starostę do usunięcia naruszenia prawa w postaci niewykonania prawomocnego wyroku sądu powołując się na art.154 § 1 Ppsa. Powyższe, a także treść skargi, wskazuje na to, że zamiarem skarżącej była de facto skarga o wymierzenie grzywny i stwierdzenie przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa w trybie art.154 Ppsa.

W świetle powyższego Sąd nie miał wątpliwości, że podstawę materialnoprawną żądania skarżącej w niniejszej sprawie stanowił art. 154 § 1 Ppsa,

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie później niż do dnia wykonania wyroku. Zdaniem doktryny oraz judykatury, za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę chyba, że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy (por. B. Dauter, Komentarz do art.154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Innymi słowy sąd administracyjny uwzględnia skargę wniesioną na niewykonanie swojego wyroku, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Go 726/10, LEX 753137; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Op 466/10, dostępny na stronach internetowych NSA -Baza orzeczeń)h. Konsekwentnie mieć należy na względzie, że ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia. Co istotne, wymierzenie grzywny jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji publicznej, dysponując pełnymi aktami sprawy umożliwiającymi mu rozstrzygnięcie sprawy, sprawy nie załatwia. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność czy przewlekłość organu, czy też ta bezczynność bądź przewlekłość jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia powyższe winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 08 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 688/11, LEX 1134740).

Równocześnie skarga o wymierzenie organowi grzywny, o jakiej mowa w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przysługuje w sytuacji, gdy po wyroku stwierdzającym bezczynność organu, organ wyda decyzję, lecz jej treść nie będzie odpowiadała wytycznym zawartym w wyroku stwierdzającym bezczynność. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 05 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 230/11 (LEX nr 1082699), niewykonanie wyroku nie oznacza braku zastosowania się do oceny prawnej wskazanej w tym wyroku. Ewentualne odstąpienie od oceny prawnej w rozstrzygnięciu wydanym na skutek realizacji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność będzie jedynie czynnością nieprawidłowego wykonania orzeczenia, a nie brakiem samej czynności wykonawczej. Z treści art. 154 §1 powołanej ustawy nie można bowiem odczytać istnienia dodatkowej formy kontroli merytorycznej takiego rozstrzygnięcia, które będzie podlegało kontroli merytorycznej na zasadach ogólnych. Istotą omawianej instytucji jest bowiem dyscyplinowanie organu do terminowego podejmowania czynności. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wskazał, że skarga przewidziana przepisem art. 154§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi różni się od wszystkich pozostałych skarg przewidzianych art. 3 §2 i przepisami szczególnymi. W postępowaniu wszczętym w wyniku wniesienia skargi o jakiej mowa w art. 154 §1 ustawy, sprawdzeniu podlega jedynie okoliczność, czy wydane, prawem przewidziane rozstrzygnięcie, zapadło na skutek prowadzenia postępowania z wniosku, który był przedmiotem skargi na bezczynność organu administracyjnego. Sprawdzeniu podlega również termin wydania rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca, wzywając w dniu 14 sierpnia 2013r. organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008r., sygn. akt II SA/Po 1/08, otworzyła drogę do wniesienia skargi, o jakiej mowa w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co prawda wniesiona w dniu 16 września 2013r. skarga na niewykonanie wyroku, została złożona już po wydaniu decyzji przez organ, jednakże niewykonanie orzeczenia ma miejsce zarówno wówczas gdy organ nie wykona orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Za niewykonanie wyroku należy uznać takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny, lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku sądu. Ponadto, o niewykonaniu wyroku może być mowa także w razie niewłaściwej lub opieszałej realizacji obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej przez sąd administracyjny. Rozstrzygając przedmiotową sprawę mieć również należy na względzie, że Starosta K. dysponował pełnymi aktami administracyjnymi sprawy umożliwiającymi mu rozstrzygnięcie, nadto Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt IV SA/Po 1/08 wyraźnie wskazał, iż "organ winien poczynić rozważania co do istnienia i wielkości wierzytelności z tytułu odszkodowania, co dopiero będzie skutkować badaniem skuteczności dokonanej umowy cesji". Wskazać też należy, iż postępowanie nie wymagało konieczności skompletowania całości dokumentacji, bowiem wytworzona ona została w ramach postępowania prowadzonego od 2003 r. W dniu 25 sierpnia 2003r. poprzednik prawny skarżącej spółki złożył wniosek o ustalenie odszkodowania za działki gruntu przejęte pod drogę. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ niewłaściwie i opieszale realizował swoje obowiązki nałożone przez sąd administracyjny, nie załatwiając sprawy w terminie przewidzianym w art.35 k.p.a., co skutkowało zasadnością nałożenia na Starostę K. grzywny, w wysokości wskazanej w wyroku. Według art. 104 § 1 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jeżeli sąd nie określił terminu podjęcia czynności w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe. W rozpatrywanym przypadku sąd administracyjny nie wyznaczył żadnego terminu do załatwienia sprawy. Tak więc obowiązywały terminy ustawowe.

Należy podkreślić, że ogólna zasada sformułowana w art. 6 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, a określonych w art. 35 Kpa. W myśl art.12 Kpa organy administracji mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

W myśl art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym zgodnie z § 3 tegoż przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Według art. 35 § 5 Kpa do wspomnianych wcześniej terminów nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub niezależnych od organu.

Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, to zarzut ten okazał się również zasadny. W myśl bowiem art.154 § 2 zd.2 p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie niewątpliwie z taką rażącą przewlekłością mamy do czynienia. Podejmowanie bowiem przez organ nieuzasadnionych i nieefektywnych czynności, które w istocie nie zmierzały do zakończenia postępowania administracyjnego, a jedynie wydłużały je w czasie spowodowało, że postępowanie to należało uznać za prowadzone w sposób przewlekły. Trzeba zauważyć, że od wyroku z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Po 1/08 postępowanie odszkodowawcze toczy się już przez 5 lat. Ustawowe terminy załatwienia spraw określone w art. 35 § 3 Kpa mogą być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1 Kpa, a więc z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przedłużenie terminu winno nastąpić w formie niezaskarżalnego postanowienia. Wskazać należy, że w tym przypadku organ nie wydawał formalnych postanowień. Naruszył więc zasadę określoną w art. 36 § 1 Kpa. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Niewykonanie wyroku ma miejsce w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności lub bezskutecznego upływu terminów ustawowych.

Przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć nieefektywne działania organu polegające m.in. na wykonywaniu czynności w dużych odstępach czasowych, wykonywaniu czynności pozornych, dekoncentrowaniu czynności zamiast ich koncentrowaniu w czasie, mnożeniu czynności ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Warto przypomnieć, że przyjmuje się, iż niewykonaniem wyroku jest również pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. (vide wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00, Lex nr 57180 oraz wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012r., I OSK 2109/11, Lex nr 1109582). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. W omawianym przypadku w sensie formalnym bezczynność jednak nie wystąpiła, gdyż organ I instancji podejmował różnego rodzaju czynności.

W ocenie Sądu doszło do ewidentnej przewlekłości postępowania. Sąd nie neguje, że w sprawie niniejszej konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Konsekwencją tego było zastosowanie w omawianym przypadku terminów określonych w art. 35 § 3 Kpa, których jednak organ I instancji nie dochował. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające prowadzone było nie tylko z naruszeniem zasad ekonomii postępowania i koncentracji materiału dowodowego, lecz wręcz przewlekle. Wskazują na to już choćby daty podejmowanych czynności oraz ich sekwencja.

Biorąc pod uwagę rozmiar tej przewlekłości, gdyż po wydaniu orzeczenia przez WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. II SA/Po1/08 nie sposób uznać sprawy za szczególnie skomplikowaną) i rażący brak koncentracji postępowania dowodowego, a także fakt, iż pierwotny wniosek sprawie złożono już w 2003r., należało przyjąć, że przewlekłość postępowania organu ma charakter rażący w myśl art.154 § 2 Ppsa.

Takie działanie organu nie zasługuje na ochronę prawną. Nadmierna i nieuzasadniona przewlekłość postępowania, dodatkowo nie zakończona w terminie stosownym rozstrzygnięciem skutkowała przyjęciem przez Sąd, że zaistniały przesłanki określone w art.154 § 1 i 2 Ppsa.

Reasumując, w ocenie Sądu w świetle powyższego wystąpiła ewidentna przewlekłość postępowania, którego dodatkowo nie zakończono stosownym rozstrzygnięciem w terminie. Przy właściwej organizacji - zdaniem Sądu - nie było przeszkód, by przedmiotowe postępowanie zakończyć stosowną decyzją w zdecydowanie krótszym terminie.

W konsekwencji uzasadnione okazało się żądanie przez skarżącą wymierzenia grzywny Staroście K. Co do zasady żądanie wymierzenia grzywny zawarte w treści skargi wiąże sąd, o ile w toku postępowania sądowoadministracyjnego wykazane zostaną przesłanki określone w art. 154 § 1 Ppsa. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku.

Podkreślić należy, że skarżąca żądała wymierzenia organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2012. Zgodnie z art.154 § 6 Ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Tak więc skarżąca żądała wymierzenia grzywny w wysokości maksymalnej.

Sąd stanął na stanowisku, że w rozpatrywanym przypadku istotny jest przede wszystkim fakt, iż przewlekłość postępowania leżała głównie po stronie organu, w związku z czym grzywna ma charakter dlań dyscyplinujący. Sąd przy jej ustalaniu wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tym także wyjaśnienia organu co do przyczyn niewykonania wyroku sądu administracyjnego, jednakże z uwagi na czas toczącego się postępowania i opieszałość organu w podejmowanych czynnościach, Sąd przy jej ustalaniu wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tym także wyjaśnienia organu co do przyczyn niewykonania wyroku sądu administracyjnego. W ocenie Sądu wysokość grzywny wymierzonej w wyroku jest uzasadniona i spełniona zostanie jej rola dyscyplinująca. Kwota ta mieści się co do wysokości w ramach określonych w art. 154 § 6 Ppsa. Sąd miał także na uwadze konsekwencje dla organu z tytułu niewykonania wyroku w sprawie II SA/Po 33/11 (sprawa IV SA/Po 1003/13).

W pkt 2 sentencji wyroku stwierdzono na podstawie art. 154 § 2 Ppsa, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę K. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U z 2011, Nr 34, poz.173) przez stwierdzenie rażącego naruszenia prawa należy rozumieć prawomocne stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 lub art. 154 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego na podstawie art.154 § 1 i 2 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.