Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Opyrchał, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -

Marszałek Województwa Mazowieckiego w dniu [...] marca 2007r. wydał postanowienie Nr [...] na mocy którego działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskowane zainwestowanie przedmiotowych działek pozostaje w kolizji z zadaniami samorządowymi.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła M. Z. podnosząc, że uzgodnienie dotyczy planu Gminy Z. uchwalonego już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r., a nie do planu istniejącego do końca 1994r. Organ I instancji powołał się ogólnie na plan wojewódzki, nie wskazując z którymi to konkretnie zapisami kolidują zamiary inwestycyjne wnioskodawczyni. Zaskarżone postanowienie w sposób niedopuszczalny powołuje się na studium uwarunkowań, które nie jest i nigdy nie było przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazała także, iż plan Gminy Z., który utracił moc był planem ogólnym, a nie szczegółowym i nie określał dokładnego przebiegu planowanych dróg, a więc i usytuowania działek skarżącej w stosunku do ogólnych zamierzeń.

W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie .

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w

art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Uzgodnienie takie, następuje w trybie art. 106 kpa., który reguluje kwestie proceduralne związane ze współdziałaniem organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Marszałek Województwa Mazowieckiego występujący w niniejszej sprawie jako organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p. nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on jedynie powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, w niniejszym przypadku w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z dokumentów przesłanych na żądanie Kolegium przez Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz Wójta Gminy Z. wynika, że teren nieruchomości, na której planowana jest inwestycja znajduje się na obszarze przeznaczonym na budowę drogi wojewódzkiej wyznaczonej w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Z., który utracił ważność 31 grudnia 2003r., jak również w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa Mazowieckiego z 2004r. wskazano także, iż kwestia zrealizowanych inwestycji w pobliżu przedmiotowych działek nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i Kolegium w tym zakresie nie może odnieść się do zarzutów zawartych w zażaleniu.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. Z., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia Marszałka Województwa Mazowieckiego z [...] marca 2007r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła, iż zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 53 ust. 4 pkt. 10 i art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. nr 80 z 2003r. poz. 717 z późn. zm.) oraz podstawowych zasad postępowania administracyjnego, to jest zawartej w: art. 6 kpa zasady praworządności, art. 7 kpa zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, art. 8 kpa zasady działania organu w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do Państwa, art. 9 kpa zasady

wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych, oraz art. 107 kpa przez niepodanie w decyzji podstawy prawnej w zakresie prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż od ok. 2 lat ubiega się o wydanie warunków zabudowy należących do niej działek na terenie, dla którego nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Otrzymała pozytywne uzgodnienia różnych organów w tym Wojewody Mazowieckiego i Starosty R. Jedynie Marszałek Województwa Mazowieckiego odmówił uzgodnienia, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem to stanowisko Marszałka podtrzymało. W ocenie skarżącej dokonanie uzgodnienia przez Marszałka Województwa planowanej decyzji Wójta Gminy Z. o warunkach zabudowy działki wnioskodawczyni było zbędne w świetle treści art. 53 ust. 4 pkt 10 w zw. z art. 64 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem uzgodnień wymagają planowane decyzje o warunkach zabudowy dotyczące terenów przeznaczonych na cele publiczne w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a więc planów miejscowych, które istniały do końca 1994r. Tymczasem zaskarżone postanowienie odnosi się do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., uchwalonego pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r., a nie do planu miejscowego istniejącego przed końcem 1994r.. Ponadto zdaniem skarżącej merytorycznie nieuzasadnionym jest oparcie się przez orzekające w sprawie organy na Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego-Uchwała Sejmiku Woj. Mazowieckiego nr [...] z [...] czerwca 2004r. Organ pierwszej instancji powołał się bowiem jedynie ogólnie na ten plan, nie wskazując z którymi to konkretnie zapisami planu kolidują zamiary inwestycyjne - skarżącej. Takie działanie organu pierwszej instancji narusza wyżej wskazane zasady postępowania administracyjnego.

Postanowienie Marszałka w sposób niedopuszczalny powołuje się także na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. nr [...] z [...] kwietnia 2000r. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powoływanie się na nie w zaskarżonym postanowieniu stanowi zatem naruszenie zasady praworządności zawartej w art. 6 kpa.

W ocenie skarżącej gdyby organ I instancji dokonał zgodnie z zasadą określoną w art. 7 kpa wnikliwej analizy miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z. i porównał go z faktycznym stanem zabudowy głównie budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi na terenach objętych nieobowiązującymi zamierzeniami co do budowy dróg, to zauważyłby, że na terenach przewidzianych na budowę drogi w tym planie powstało zgodnie z wymogami prawa w od lat osiemdziesiątych XX wieku do chwili obecnej wiele budynków. Należy przy tym zauważyć, że plan ten był planem ogólnym, a nie szczegółowym i nie określał również dokładnego przebiegu planowanych dróg, a więc i usytuowania działek skarżącej w stosunku do tych ogólnych zamierzeń.

Skarżąca wskazała także, iż wbrew dyspozycji art. 107 kpa zaskarżone postanowienie nie podaje podstawy prawnej rozstrzygnięcia - przepisów prawa materialnego. Jedyna powołana powołaną podstawą są przepisy kpa i ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych traktujące o właściwości SKO oraz o sposobie załatwienia zażalenia. W tym stanie rzeczy bezprawne ograniczenia skarżącej konstytucyjnie zagwarantowanego prawa własności, które chciałaby ona realizować przez budowę budynku mieszkalnego na swojej działce (o co stara się już dwa lata) jest niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w

granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie naruszają one przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia.

Podstawę orzekania przez organy w niniejszej sprawie stanowił art. 53 ust. 4 pkt 10 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z którymi decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 tj. ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U tj. z 1999r, Nr 15 poz. 139 ze zm.). Przepis ten odnosi się zaś do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. 1 stycznia 1995r., które w świetle powyższego przepisu traciły moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie lub 9 lat jeżeli w terminie 8 lat rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. Konkludując, obowiązkiem organów orzekających w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy dla terenu objętego inwestycją obowiązywał plan miejscowy, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2003 r. lub 31 grudnia 2003r., a jeżeli tak to zbadanie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z oznaczonym w nim celem publicznym o znaczeniu ponadlokalnym w tym krajowym.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż na terenie planowanej inwestycji obowiązywał do 31 grudnia 2003r. ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. przyjęty uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Z. nr [...] w dniu [...] października 1982r. opublikowany w Dz. Urz. WRN w R. nr [...], poz. [...] w 1984r. A zatem, wbrew stanowisku skarżącej jest to plan, który został uchwalony i obowiązywał już przez wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym planem, teren nieruchomości, na której planowana jest inwestycja znajduje się na obszarze przeznaczonym na budowę drogi wojewódzkiej, okoliczność tą potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnym wyrys z mapy (k- 23 akt administracyjnych). Z akt sprawy wynika również, iż orzekające w sprawie organy ustaliły, iż istnieje nadal wola właściwych organów realizacji niniejszej inwestycji w granicach wyznaczonych w w/w planie, poprzez utrzymanie ustalonego w nim przebiegu drogi w uchwalanym obecnie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Zamierzenie to znajduje się bowiem w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego przyjętego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2004r., w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. uchwalonego uchwałą Rady Gminy Z. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000r.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżone w sprawie postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Powyższe ustalenia wskazują bowiem, iż realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego stoi w sprzeczności z planowaną na tym obszarze budową inwestycji celu publicznego w postaci drogi wojewódzkiej. W tej sytuacji powoływanie się przez stronę skarżącą na okoliczność rzeczywistego zagospodarowania sąsiadujących z należącą do niej nieruchomością działek gruntu, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Ponadto uznać należy, iż ma słuszność strona skarżącą wskazując, iż powołanie się przez organ I instancji na zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., nie może stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego, bowiem studium nie jest aktem prawa miejscowego. W ocenie jednak Sądu, okoliczność przywołania przez orzekające w sprawie organy zapisów, czy to obowiązującego obecnie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., czy też Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego nie może stanowić podstawy do uznania, iż zaskarżone w sprawie postanowienia naruszają prawo. Uznać należy, iż uchwały te zostały powołane jedynie pomocniczo. Najistotniejszą bowiem kwestią, która stanowiła podstawę orzekania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z celem publicznym o znaczeniu ponadlokalnym w tym krajowym, oznaczonym w planie miejscowy, który utracił moc 31 grudnia 2003r. W ocenie zaś orzekających w sprawie organów taka kolizja w niniejszej sprawie występuje.

Podnoszone zatem przez stronę skarżąca zarzuty naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 6,7, 8 Kpa nie zasługują na uwzględnienie.

Za nie mający wpływu na rozstrzygnięcie należy także uznać zarzut niepowołania przez organ odwoławczy w zaskarżony postanowieniu przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, iż wprawdzie przepisów art. art. 53 ust. 4 pkt 10 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie powołano w sentencji postanowienia, niemniej jednak znajdują się one w jego uzasadnieniu, a zatem w sprawie nie budzi wątpliwości jakie przepisy prawa materialnego stanowiły podstawę do jej rozstrzygnięcia.

Odnosząc się zaś do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu, nieuwzględniania przez orzekające w sprawie organy, iż plan ten był planem ogólnym, a nie szczegółowym i nie określał również dokładnego przebiegu planowanej drogi, a więc i usytuowania działek skarżącej w stosunku do tych ogólnych zamierzeń, podnieść należy, iż z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, iż orzekające w sprawie organy zobligowane były dokonać uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 tj. ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U tj. z 1999r, Nr 15 poz. 139 ze zm.). W świetle zaś art. 12 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U tj. z 1989r. Nr 17 poz. 99 z późn. zm.) w oparciu o którą dokonano uchwalenia ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. przyjętego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Z. nr [...] w dniu [...] października 1982r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mogły być ogólne lub szczegółowe. W zależności od tego do jakiego obszaru - jednostek osadniczych się odnosiły. Uznać zatem należy, iż oba te plany mieszczą się pod ogólnym pojęciem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż powyższy plan nie określał dokładnego przebiegu planowanych drogi, a tym samym usytuowania działek skarżącej w stosunku do tych ogólnych zamierzeń. Jak wskazano już bowiem powyżej z analizy akt sprawy w tym znajdującej się w nich kopii mapy, wynika bezspornie, iż planowany przebieg drogi znajduje się w granicach działek należących do strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.