Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2026 r., sygn. akt III SPP/Gd 9/26 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Słupsku z dnia 12 grudnia 2024 r. nr SKO.474.62.2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 15 maja 2026 r. odrzucił sprzeciw W.K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona"), od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2026 r. o odmowie zmiany prawomocnego postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2025 roku (sygn. akt III SPP/Gd 28/25) w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 165/25, ze skargi Skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 12 grudnia 2024 r. nr SKO.474.62.2024, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

W treści uzasadnienia WSA wskazał, że Skarżący pismem z 20 stycznia 2026r. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 10 kwietnia 2026 r. (sygn. akt III SPP/Gd 9/26) odmówił zmiany prawomocnego postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 czerwca 2025 r. (sygn. akt III SPP/Gd 28/25). Powyższe postanowienie zostało wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu doręczone Skarżącemu 30 kwietnia 2026 r. Pismem z 8 maja 2026 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Skarżący wniósł sprzeciw od opisanego wyżej postanowienia starszego referendarza sądowego. Wobec powyższego WSA stwierdził, iż w związku ze skutecznym doręczeniem 30 kwietnia 2026 r., termin do wniesienia sprzeciwu upływał 7 maja 2026 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., zobligowany było do odrzucenia sprzeciwu.

2. Skarżący zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego i wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast przepis art. 259 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis postanowienia starszego referendarz sądowego z 10 kwietnia 2026 r. doręczono na adres Skarżącego 30 kwietnia 2026 r. (k. 26). Z akt sprawy wynika również, że Skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sprzeciw został nadany przez Skarżącego 8 maja 2026 r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie znajdującej się w aktach sprawy (k. 28).

5. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że sprzeciw nie mógł być rozpoznany, albowiem został wniesiony po terminie, co aktualizując przesłanki stosowania art. 259 § 2 p.p.s.a., skutkowało jego odrzuceniem.

6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia